ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 562 ชะตาแผ่นดินพุ่งสูง

ฮ่องเต้พลันมีสีหน้ามืดครึ้มก่อนจะกล่าวว่า “พวกโจรสลัดในทะเลพวกนั้นก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก?”

เมื่อได้ยินดังนั้นขุนนางผู้ทูลรายงานก็รีบตอบว่า “ฝ่าบาท พระองค์เข้าใจพระทัยผิดแล้วพะยะค่ะ”

“เข้าใจผิด?” ฮ่องเต้แสดงสีหน้าสงสัย “มีอะไรที่เข้าใจผิด”

ขุนนางผู้ทูลรายงานประสานมือคำนับกล่าวว่า “ฝ่าบาท ค่ายทหารแห่งจี๋โจว หลังจากเผชิญหน้ากับแคว้นหมู่เกาะมาหลายปี ในที่สุดก็สามารถปราบโจรสลัดบนหมู่เกาะให้ยอมจำนนได้แล้วพะยะค่ะ”

“แคว้นหมู่เกาะได้ส่งหนังสือขอยอมแพ้มายังราชวงศ์ต้าเฉียนของเรา และประกาศว่าจะยอมเป็นเมืองขึ้นภายใต้ราชวงศ์ต้าเฉียนของเราแล้ว”

“นับจากนี้ไป จี๋โจวของราชวงศ์ต้าเฉียนจะไม่มีภัยจากโจรสลัดอีกต่อไป”

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ทั้งท้องพระโรงก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง ภัยจากโจรสลัดในจี๋โจวนั้นมีมาตั้งแต่ช่วงเริ่มก่อตั้งราชวงศ์ แต่บัดนี้ค่ายทหารจี๋โจวสามารถทำให้โจรสลัดยอมจำนนได้ จึงนับเป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง

“เจ้าพูดความจริงหรือ?” ฮ่องเต้แสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อ

ขุนนางผู้ทูลรายงานล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบสิ่งที่ดูคล้ายฎีกาออกมา ก่อนจะกล่าวว่า “สิ่งที่กระหม่อมนำมาถวายคือหนังสือยอมจำนนและหนังสือขอเป็นเมืองขึ้นจากแคว้นหมู่เกาะพะยะค่ะ”

“รีบนำขึ้นมา”

จากนั้นจ้าวฉงก็ก้าวลงจากบันไดมังกรเพื่อหยิบฎิกาสองฉบับนั้นขึ้นมา หลังจากตรวจสอบดูแล้วเขาก็ส่งให้กับฮ่องเต้ ฮ่องเต้พลิกอ่านดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ตบลงบนบัลลังก์มังกร

“ดีมาก ดีมาก ดีมาก!” ฮ่องเต้เอ่ยออกมาอย่างดีใจ “ในการเข้าเฝ้าช่วงเช้าวันนี้ เจ้าทั้งหลายได้มอบความประหลาดใจอันยิ่งใหญ่ให้แก่เราแล้ว”

“ค่ายทหารจี๋โจวข้าจดจำไว้แล้ว หลังจากการเข้าเฝ้าช่วงเช้าเสร็จสิ้นเราจะต้องให้รางวัลอย่างงาม”

ขุนนางที่ถวายฎีกาจึงประสานมือคำนับ “ขอบพระทัยฝ่าบาท”

หลังจากให้จ้าวฉงเก็บฎีกาเอาไว้ ฮ่องเต้ก็มองไปยังขุนนางที่เหลือที่จะถวายฎีกา ต่อจากนี้แม้ว่าคนเหล่านี้จะมีแต่ข่าวร้ายทั้งหมด พระองค์ก็สามารถรับได้

“เอาละ พวกเจ้าที่เหลือจงรายงานเรื่องที่จะถวายฎีกามาเถอะ” ฮ่องเต้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

และแล้วเหตุการณ์มหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้นในท้องพระโรง หลังจากได้รับข่าวดีสองเรื่องติดต่อกัน เรื่องที่ขุนนางคนอื่น ๆ ถวายฎีกาต่อมานั้นก็ล้วนไม่มีข่าวร้ายเลยสักเรื่อง ทั้งหมดล้วนเป็นข่าวดีจากทั่วทุกสารทิศของแคว้นต้าเฉียน แม้ว่าเรื่องที่ตามมาเหล่านี้อาจไม่สำคัญเท่ากับสองเรื่องแรกที่ถูกรายงานขึ้นมา แต่ก็ล้วนเป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อต้าเฉียนอย่างชัดเจน หากมีเพียงหนึ่งหรือสองเรื่องก็คงไม่เป็นไร แต่ที่น่ากลัวคือทุกคนต่างรายงานเรื่องในลักษณะเช่นเดียวกันนี้ ตอนแรกฮ่องเต้ยังคงแสดงสีหน้ายิ้มแย้มเอาไว้ได้

แต่หลังจากขุนนางคนสุดท้ายรายงานเรื่องราวจบลง ฮ่องเต้ก็ไม่อาจยิ้มออกมาได้อีก เมื่อมีสิ่งผิดปกติเช่นนี้ก็ย่อมต้องมีเบื้องหลัง! ปัญหาที่ปกติแล้วต้องใช้เวลาหลายเดือนหรือแม้กระทั่งหลายปีถึงจะแก้ได้ กลับถูกแก้ไขทั้งหมดภายในสามวัน แม้แต่ผีก็ยังไม่เชื่อว่าจะไม่มีปัญหา แต่เมื่อมองดูท่าทางของเหล่าขุนนางด้านล่างที่ต่างสาบานว่าเป็นความจริงแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีการปลอมแปลงแต่อย่างใด เดี๋ยวก่อน!

ทันใดนั้นสีหน้าของฮ่องเต้ก็พลันเคร่งขรึมขึ้น สายตาของเขามองตรงออกไปนอกประตูใหญ่ของพระที่นั่งไท่เหอ ในตอนนั้นเองจ้าวฉงที่ยืนอยู่ด้านข้างฮ่องเต้ก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน จึงมองตามทิศทางที่ฮ่องเต้กำลังมองไป ผู้นำเหล่าขุนนางฝ่ายทหารหลี่เต้าที่เดิมทีกำลังนิ่งเงียบเหมือนเป็นเพียงของประดับ ทันใดนั้นจู่ ๆ คิ้วของเขาก็กระตุกเล็กน้อย จากนั้นเขาพลันหันหน้าไปมองด้วยสายตาที่เฉียบคม แผ่กระแสการรับรู้ออกไป

“นี่มัน…” หากไม่สัมผัสดูก็ไม่เป็นไร แต่พอสัมผัสได้แล้วเขาก็พบว่ามีพลังงานมหาศาลที่ไม่รู้ที่มากำลังพุ่งตรงเข้ามายังพระราชวังจากทุกทิศทุกทาง เดี๋ยวก่อน! ทันใดนั้นหลี่เต้าพลันรู้สึกว่าพลังนี้ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก เหมือนกับตอนที่อยู่ในสนามรบชนเผ่าเป่ยหมาน…

ขณะที่หลี่เต้ากำลังคาดเดาอยู่ในใจ ทันใดนั้นกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้นในท้องพระโรงไท่เหอ หลี่เต้ามองไปยังฮ่องเต้ที่อยู่บนบัลลังก์มังกรทันที

พร้อมกับเสียงคำรามของมังกรที่ดังก้องจากที่ไกล ในสายตาของหลี่เต้า เขาเห็นมังกรทองห้าเล็บตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากร่างของฮ่องเต้ จากนั้นมันก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความตื่นเต้น ตูม!

ทันใดนั้นทั่วทั้งพระที่นั่งไท่เหอก็สั่นสะเทือน ทำให้ทุกคนต่างตื่นตระหนก

“ดูสิ ท้องฟ้าข้างนอกเปลี่ยนไปแล้ว!” ขุนนางผู้หนึ่งร้องอุทานขึ้นด้วยความตกใจ จากนั้นทุกคนจึงพากันมองออกไปนอกท้องพระโรง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ท้องฟ้าภายนอกที่เคยแจ่มใสกลับมืดครึ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับมีเมฆดำกดทับเมืองอยู่ และสภาพการณ์เช่นนี้ก็เกิดขึ้นเฉพาะบริเวณเหนือพระราชวังเท่านั้น ส่วนท้องฟ้าที่ไกลออกไปยังคงแจ่มใสดังเดิม

ในเวลาเดียวกัน ณ อากาศเบื้องบนเหนือพระที่นั่งไท่เหอ มังกรทองห้าเล็บที่พุ่งออกมาจากร่างฮ่องเต้นั้น พอมันได้พบกับสายลมก็เติบใหญ่ขึ้น เพียงชั่วพริบตามังกรทองขนาดมหึมาที่ครอบคลุมท้องฟ้าเหนือพระที่นั่งไท่เหอก็ปรากฏขึ้น ในการรับรู้ของหลี่เต้า เขาจำมังกรทองตัวนี้ได้ เมื่อครั้งในสนามรบชนเผ่าเป่ยหมาน เป็นมังกรทองตัวนี้เองที่ช่วยเขาปราบพระภิกษุผู้อยู่ในระดับมหาราชาปรมาจารย์ของชนเผ่าเป่ยหมาน มังกรทองตัวนี้ไม่ใช่สิ่งใด แต่คือมังกรทองแห่งชะตาของแคว้นต้าเฉียน เมื่อเห็นพลังลึกลับที่หลั่งไหลมาจากทุกทิศทาง มังกรทองแห่งชะตาก็บินวนเวียนอยู่กลางอากาศด้วยความตื่นเต้น และเมื่อพลังลึกลับเหล่านั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ มังกรทองแห่งชะตาก็อ้าปากกว้าง ในชั่วขณะถัดมาพลังงานลึกลับทั้งหมดก็พุ่งเข้าสู่ปากของมัน พลังลึกลับเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่มันเป็นพลังชะตาแผ่นดินที่เพิ่มขึ้นของแคว้นต้าเฉียน

สาเหตุที่มีพลังมากมายเช่นนี้ ก็เพราะเรื่องที่ขุนนางสิบกว่าคนได้ทูลถวายฎีกาไปนั่นเอง เรื่องราวในฎีกาเหล่านั้นแต่ละเรื่องล้วนเป็นประโยชน์ต่อต้าเฉียนทั้งสิ้น จึงเป็นธรรมดาที่จะช่วยเพิ่มพูนชะตาแผ่นดิน หากเป็นเพียงหนึ่งหรือสองเรื่องก็คงไม่เป็นไร ชะตาแผ่นดินที่เพิ่มขึ้นคงไม่มากพอที่จะก่อให้เกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ แต่ครั้งนี้ชะตาแผ่นดินที่เพิ่มขึ้นมานั้นมันมากเกินไป มากจนส่งผลกระทบต่อโลกแห่งความเป็นจริง มังกรทองแห่งโชคชะตาไม่ปฏิเสธโชคชะตาของประเทศที่หลั่งไหลเข้ามา มันอ้าปากกว้างกลืนกินอย่างไม่หยุดหย่อน

ยิ่งชะตาแผ่นดินของแคว้นต้าเฉียนแข็งแกร่งเพียงใด มังกรทองก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น และมังกรทองแห่งชะตาของแคว้นต้าเฉียนมีต้นกำเนิดมาจากฮ่องเต้ ดังนั้น… บนบัลลังก์มังกร สีหน้าของฮ่องเต้ยิ่งดูผ่องใสมากขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าในแววตาของเขาตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ เนื่องด้วยชะตาแผ่นดินพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงทำให้แรงกดดันที่เขาต้องแบกรับนั้นยิ่งมีมากขึ้น

หากชะตาแผ่นดินเหล่านี้ค่อย ๆ มาทีละน้อย เขาก็ยังพอมีเวลาพักหายใจปรับตัว แต่การที่มาพร้อมกันในคราวเดียวเช่นนี้ กลับทำให้เขาถึงขีดจำกัดอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็มองไปยังเจียนจื่อเต้าที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของขุนนางฝ่ายปกครอง เรื่องเช่นนี้ในแผ่นดินต้าเฉียนมีเพียงเขาผู้เดียวเท่านั้นที่ทำได้ ที่กลางอากาศยิ่งชะตาแผ่นดินถูกกลืนกินไปมากเท่าใด มังกรทองแห่งชะตาก็ยิ่งมีขนาดใหญ่มากขึ้นเท่านั้น

และเมื่อชะตาแผ่นดินก้อนสุดท้ายถูกกลืนกิน ร่างของมังกรทองแห่งชะตาก็มีขนาดใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า แม้แต่พระที่นั่งไท่เหอก็ยังเล็กกว่าร่างของมันไปแล้ว หลังจากกินจนอิ่มในคราวเดียว มังกรทองแห่งชะตาก็แสดงสีหน้าพึงพอใจออกมา มันเงยหน้าคำรามด้วยความพึงพอใจ จากนั้นร่างอันใหญ่โตของมันก็เริ่มหดตัวแล้วลอยกลับเข้าไปในพระที่นั่งไท่เหอ จากนั้นท้องฟ้าที่ผิดปกติก่อนหน้านี้ก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ แต่ถึงมังกรทองแห่งชะตาจะพึงพอใจ ฮ่องเต้ก็คงไม่สู้ดีนัก

เดิมทีการควบคุมมังกรทองแห่งชะตาก็ทำให้ฮ่องเต้ต้องฝืนอยู่แล้ว ทว่าบัดนี้มังกรทองแห่งชะตากลับมีพลังเพิ่มขึ้นมหาศาล แล้วฮ่องเต้จะรับมือได้อย่างไร และผลลัพธ์ของการฝืนรับมังกรทองแห่งชะตามีเพียงอย่างเดียว

“พรวด!”

ขุนนางทั้งหลายยังไม่ทันตั้งตัวจากความผิดปกติของท้องฟ้าด้านนอก ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงกระอักเลือดดังขึ้น

ทุกคนพากันเงยหน้ามองไปทางฮ่องเต้ด้วยสีหน้าตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าผู้ที่กำลังกระอักเลือดไม่ใช่ผู้ใด แต่เป็นฮ่องเต้นั่นเอง

“ฝ่าบาท!” เมื่อเห็นภาพนั้น สีหน้าของจ้าวฉงก็เปลี่ยนไปในทันที “อารักขาฝ่าบาท!”

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ชั่วขณะถัดมาก็พลันมีกระแสพลังมากมายปรากฏขึ้นในพระที่นั่งไท่เหอ ขุนนางหลายคนยังไม่ทันได้ตอบสนอง จู่ ๆ ก็พบว่ารอบกายของพวกเขามีองครักษ์สวมชุดเกราะทองยืนอยู่ ในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากนอกตำหนัก