ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 556 เพียงช่วงเวลาเดียว

เพราะมันเป็นความทรงจำที่ฝังใจไม่มีวันลืม ดังนั้นไทเฮาจึงอยากจะได้สัมผัสกับความรู้สึกนั้นอีกครั้ง จึงเป็นที่มาของการที่นางโปรดปรานจ้าวเชียว องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองเกิดเร็วเกินไป ต่อให้นางคิดจะลงมือแต่ฮ่องเต้ก็คงไม่มีทางให้โอกาสนางแน่ ส่วนองค์ชายสามและองค์ชายสี่นั้นดูไม่ค่อยฉลาดมาตั้งแต่เด็ก นางกลัวจะเจอองค์ชายที่ซ่อนความสามารถอีกจึงไม่ได้ลงมือ

จนกระทั่งองค์ชายห้าประสูติ ฮ่องเต้จึงตัดสินใจไม่มีโอรสอีก นางเลยตัดสินใจได้ หากถามว่าทำไมจ้าวเชียวถึงมีนิสัยเช่นทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะตัวเขาเอง แต่สาเหตุใหญ่กว่านั้นเป็นเพราะไทเฮาตั้งใจตามใจจ้าวเชียว เพราะนิสัยเช่นนี้ทำให้นางสามารถควบคุมได้ง่ายขึ้น อีกทั้งฮ่องเต้ในตอนนั้นเขาก็เป็นองค์ชายที่อายุน้อยที่สุดเช่นกัน การเลือกองค์ชายห้ามาทำให้นางรู้สึกว่าอาจจะผลลัพธ์เหมือนในอดีตได้อีกครั้ง

พูดตามตรง องค์ชายทั้งห้าในตอนนี้กับองค์ชายรุ่นฮ่องเต้ก็มีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง องค์ชายในรุ่นของฮ่องเต้นั้นแข็งแกร่งเกินไป ส่วนรุ่นของจ้าวเชียวนี้กลับอ่อนแอเกินไป เป็นสองขั้วที่ตรงข้ามกัน ด้วยเหตุนี้ผลลัพธ์จึงอาจเกิดขึ้นได้ทุกรูปแบบ ทว่าน่าเสียดายที่ตอนนี้จ้าวเชียวกลับสูญเสียโอกาสไปเพราะการกระทำของตนเอง หากเป็นดังที่นางคิดไว้ในการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทตามปกตินั้น จ้าวเชียวถูกคัดออกไปแล้ว เป็นการทำให้ความพยายามทั้งหมดของนางสูญเปล่าไปทางอ้อม

“ช่างน่าโมโหนนัก!”

เมื่อนึกถึงว่าแผนการที่ตนเองอุตส่าห์วางแผนมาอย่างยากลำบากตลอดหลายปี บัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าไปแล้ว ไทเฮาก็อยากจะจับจ้าวเชียวมาเฆี่ยนให้หนำใจ แต่ไม่นานไทเฮาก็ควบคุมอารมณ์ของตนเองได้อีกครั้ง ทันใดนั้นนางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าขึ้นถามด้วยความห่วงใย “ซิงเอ๋อร์ ตอนนี้ร่างกายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ในฐานะไทเฮา นางย่อมรู้ความลับบางอย่างของราชวงศ์ หนึ่งในนั้นก็รวมถึงเรื่องชะตาแผ่นดินที่ฮ่องเต้ต้องรับผิดชอบ เมื่อได้ยินคำว่าซิงเอ๋อร์ ในดวงตาของฮ่องเต้พลันฉายแววความไม่พอใจ

“เสด็จแม่ไม่ต้องกังวล ร่างกายของเรายังพอไหว”

“พอไหวหรือ?” ไทเฮาพยักหน้า “หากพอไหวก็ดีแล้ว”

แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความในใจของนาง

ในยามนั้นฮ่องเต้พลันลุกขึ้นนั่งแล้วกล่าวว่า “เสด็จแม่ เรายังมีธุระที่ต้องจัดการอีกเล็กน้อย คงต้องรอวันหน้าจึงจะมาพูดคุยกับท่านได้”

ไทเฮายังมีเรื่องที่อยากถามต่อ แต่เมื่อเห็นฮ่องเต้ตั้งใจจะไปแล้ว นางจึงได้แต่ระงับเอาไว้ จากนั้นไทเฮาก็พยักหน้าพลางกล่าวว่า “ได้ ไปจัดการธุระเถิด แต่เรื่องของเชียวเอ๋อร์…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้จึงกล่าวว่า “เสด็จแม่วางใจได้ เขาเป็นบุตรของเรา เพียงแต่ทำผิดบางอย่างจำต้องได้รับการลงโทษ แต่หลังจากลงโทษแล้ว เสด็จแม่ก็ยังมีโอกาสได้พบเขา”

หลังจากกล่าวจบฮ่องเต้ก็พาจ้าวจงจากไปอย่างรวดเร็ว หลังมองส่งฮ่องเต้และจ้าวจงจากไป สีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด

สุดท้ายนางยังอยากจะลองอีกครั้ง แต่ฮ่องเต้กลับไม่ไว้หน้านางเลยจริงๆ

“เจ้าตัวไร้ความสามารถนั้นดูท่าจะหมดหวังเสียแล้ว”

ไทเฮาเอนกายพิงเก้าอี้นวมพลางเอ่ยพึมพำกับตัวเอง เมื่อนึกถึงว่าแผนการทั้งหมดที่นางวางไว้ต้องล้มเหลวกลางคัน ในใจก็รู้สึกไม่อยากยอมรับ ตอนนี้หนทางที่อยู่ตรงหน้านางมีเพียงสามทาง

ทางแรกคือเปิดเส้นทางลัด เลือกวิธีแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทที่ไม่ปกติ แต่ในตอนนี้ความยากลำบากนั้นสูงเกินไป นางไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ฮ่องเต้ยังมีชีวิตอยู่

ทางที่สองคือทำเหมือนตอนที่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ ให้จ้าวเชียวหลบซ่อนตัวไปก่อน ดูว่าจะสามารถทำให้เขารับตำแหน่งมาแบบฮ่องเต้ได้หรือไม่ แต่การจะทำซ้ำเรื่องเช่นนี้มันยากเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหตุการณ์แบบฮ่องเต้ที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งนั้น นางรู้ว่าผู้อื่นก็ต้องรู้เช่นกัน

ส่วนทางที่สามก็คือทางที่มั่นคงที่สุด ต้องเปลี่ยนไปสนับสนุนองค์ชายองค์อื่นขึ้นครองราชย์แทน

แต่องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองนั้นใช้ไม่ได้เด็ดขาด พวกเขาเป็นคนของจวนอัครเสนาบดี เมื่อนึกถึงจวนอัครเสนาบดี แววตาของไทเฮาก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่ก่อนนางก็ถูกคนของจวนอัครเสนาบดีส่งเข้าวังมาเช่นกัน ทว่าตอนนั้นเขายังไม่ได้เป็นอัครเสนาบดี และเพราะเคยติดต่อกันมาก่อน นางจึงเข้าใจดีว่าตนไม่มีทางเอาชนะจวนอัครเสนาบดีได้ หากจะลงมือกับองค์ชายใหญ่และองค์ชายรอง อย่างแรกคือไม่ต้องพูดถึงว่าทั้งสองจะร่วมมือกับนางหรือไม่ และถึงแม้พวกเขาจะยอมร่วมมือด้วย นางก็ไม่กล้ารับ เกรงว่าจะพลาดพลั้งเอาตัวเองเข้าไปพัวพัน ดังนั้นสุดท้ายจึงเหลือแค่องค์ชายสามและองค์ชายสี่

ไทเฮาพึมพำกับตัวเอง “ได้ยินว่าหลังกลับมาจากถังโจว เจ้าสามและเจ้าสี่ก็สนิทสนมกับอู่อันกงมาก”

“หากสนับสนุนพวกเขาทั้งสอง ไม่รู้ว่าจะสามารถดึงอู่อันกงมาเป็นพวกได้ด้วยหรือไม่”

หากเป็นก่อนหน้านี้นางคงไม่มีทางคิดเรื่องอู่อันกงเลย อีกทั้งยังจะต่อต้านด้วยซ้ำ เพราะจ้าวเชียวกับหลี่เต้ามีความขัดแย้งกัน แต่ตอนนี้จ้าวเชียวอยู่ในสภาพกึ่งพิการ นางเองก็เตรียมจะปล่อยวางแล้ว ดังนั้นก็ย่อมไม่มีความขัดแย้งอีกต่อไป

“ลองดูก็ได้”

สุดท้ายไทเฮาก็ตัดสินใจจะลองดู สมดังคำโบราณที่ว่าอย่าใส่ไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียวกัน ครั้งนี้นางเตรียมจะลงทุนกับทั้งองค์ชายสามและองค์ชายสี่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จากบรรดาองค์ชายทั้งห้านางก็ลงทุนไปแล้วสามองค์ อัตราความเสี่ยงก็จะลดลง แม้ว่าการกระทำเช่นนี้อาจจะได้ผลตอบแทนไม่สูงเท่ากับการทุ่มเทให้คนเดียว แต่ในสถานการณ์ปัจจุบันนี้นางจำเป็นต้องรับประกันว่าตนเองจะไม่พ่ายแพ้เสียก่อน

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่ฮ่องเต้และจ้าวจงเดินออกมาจากตำหนักซื่อหนิง พวกเขาก็เดินเอ้อระเหยลอยชายไปตามระเบียงทางเดิน ไม่มีทีท่ารีบร้อนแต่อย่างใด

“จ้าวจง เจ้าว่าไทเฮาผู้เป็นมารดาของข้าคิดอย่างไรกันแน่?” จู่ ๆ ฮ่องเต้ก็เอ่ยถามขึ้น

เมื่อจ้าวจงได้ยินดังนั้นเขาจึงตอบว่า “ฝ่าบาท ไทเฮามีเพียงแต่ความต้องการอำนาจที่มากเกินไปพะยะค่ะ”

ในฐานะผู้ที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้มาโดยตลอด จ้าวจงย่อมเข้าใจไทเฮาได้ไม่น้อยไปกว่าฮ่องเต้เลย

“อำนาจมันดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” ฮ่องเต้รำพึงกับตัวเอง เมื่อก่อนนั้นเพราะพี่ชายทั้งหลายของเขาล้วนแต่เก่งกาจทั้งด้านการรบและการปกครอง ตัวเขาจึงไม่เคยคิดจะเป็นฮ่องเต้เลย เพียงแค่ต้องการใช้ชีวิตอย่างอิสระในฐานะองค์ชายเท่านั้น แต่ไม่คาดคิดว่าสุดท้ายผลลัพธ์จะตกมาอยู่บนหัวของเขา เดิมทีพี่ชายทั้งหลายของเขาก็เป็นเช่นนี้ และตอนนี้ไทเฮาก็เป็นเช่นเดียวกัน

เมื่อนึกถึงไทเฮาฮ่องเต้ก็ประเมินว่า “ผ่านมาหลายปีเพียงนี้นางก็ยังคงโง่เขลาเช่นเคย”

ตั้งแต่ยังเยาว์วัย ฮ่องเต้ก็สามารถโค่นล้มไทเฮาได้อย่างง่ายดายด้วยพรสวรรค์ด้านการบริหารของเขา แล้วยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ฮ่องเต้ก็ได้บรรลุศาสตร์การปกครองภายในขั้นสูงสุดแล้ว บางสิ่งบางอย่างเขาก็แค่ไม่อยากใส่ใจหรือพูดออกมาเท่านั้นเอง พูดง่าย ๆ ก็คือ ฮ่องเต้อาจไม่มีพรสวรรค์ในด้านการทำสงครามกับต่างแคว้นหรือการกำหนดนโยบายใหม่ ๆ แต่หากพูดถึงพรสวรรค์ด้านการบริหารภายใน เขาสามารถควบคุมทุกสิ่งในเมืองหลวงได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตพระราชฐานและวังหลวง

“ช่างเถอะ” ฮ่องเต้พลันโบกมือพลางกล่าวว่า “ปล่อยให้นางสนุกต่อไปก่อน อย่างไรเสียระหว่างเราก็ยังมีความผูกพันแม่ลูกอยู่ หากไม่มีนางในตอนนั้นเราคงต้องเผชิญอุปสรรคมากมาย”

“อีกอย่าง… จ้าวจง”

“พะยะค่ะ”

“รอให้ถึงวันที่เราไม่อยู่แล้ว เจ้าก็พาตัวนางมาร่วมทางกับเราด้วยเถิด นางเป็นเช่นนี้ก็เพราะเรา สมควรแล้วที่จะได้รับผลกรรมเช่นนั้น”

เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างกายของจ้าวจงก็พลันสั่นเทาเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ก้มหน้าเอ่ยว่า “ขอฝ่าบาทจงทรงพระเจริญหมื่นปี”

“หมื่นปีหรือ?” ฮ่องเต้กล่าวด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ว่า “เราขอเพียงแค่วันนี้พรุ่งนี้ก็พอ”

“หมื่นปี… ปล่อยให้คนอื่นแย่งชิงกันไปเถิด”