ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 555 ไทเฮา

ยามเช้าตรู่ หลี่เต้าค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาจากความงัวเงีย เมื่อลืมตาขึ้นมาเขาก็เห็นจิ่วเอ๋อร์กำลังแต่งตัวอย่างระมัดระวังอยู่ข้าง ๆ อาจเป็นเพราะนางรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง จิ่วเอ๋อร์จึงค่อย ๆ หันหน้ามาก่อนจะสบตาเข้ากับหลี่เต้าพอดี ทันใดนั้นใบหน้าน้อย ๆ ของนางก็แดงระเรื่อ โดยเฉพาะเมื่อสังเกตเห็นว่าตอนนี้บนร่างของนางสวมเพียงเสื้อชั้นในตัวน้อยเท่านั้น

แต่ไม่นานนางก็ข่มความเขินอายในใจลง ในใจของนางคิดว่าทั้งร่างกายของนางเป็นของคุณชายอยู่แล้ว เหตุใดจะต้องอายที่ให้เขาเห็น

“คุณชาย จิ่วเอ๋อร์จะไปเตรียมน้ำล้างหน้าให้ท่านเดี๋ยวนี้”

หลังพูดจบ จิ่วเอ๋อร์ก็รีบแต่งตัวอย่างคล่องแคล่ว นางสวมถุงเท้าลงบนเท้าเล็กที่ขาวดังหยกแล้วสวมรองเท้าปักลายวิ่งออกไป ไม่นานหลังจากนั้นจิ่วเอ๋อร์ก็ถือกะละมังน้ำร้อนเข้ามาในห้องเพื่อปรนนิบัติหลี่เต้า

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว หลี่เต้าและจิ่วเอ๋อร์ก็ออกจากห้องไปด้วยกัน เนื่องด้วยสตรีทั้งหลายในเรือนหลังล้วนไม่ใช่คนธรรมดา จึงมีหลายคนสังเกตเห็นการกระทำของจิ่วเอ๋อร์ แต่ก็ไม่มีผู้ใดพูดอะไรมากมาย เพราะพวกนางล้วนรู้ดีว่าจิ่วเอ๋อร์เป็นผู้ที่อยู่เคียงข้างหลี่เต้ามายาวนานที่สุด อย่าว่าแต่เพียงการเข้าเรือนหนึ่งราตรีเลย ต่อให้วันหนึ่งจิ่วเอ๋อร์ได้เป็นนายหญิงใหญ่ พวกนางก็จะไม่รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด

มีเพียงหลี่ชิงเอ๋อร์ผู้ร่าเริงที่เห็นจิ่วเอ๋อร์แล้วก็รีบลากนางไปหยอกเย้า ในขณะที่จวนอู่อันกงเต็มไปด้วยความสงบสุข ภายในวังหลวงกลับไม่ได้สงบสุขเช่นนั้น องค์ชายจ้าวเชียวมีฐานะและตำแหน่งไม่ธรรมดา อีกทั้งยามนี้ยังเป็นช่วงแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ไม่นานนักก็มีคนใต้บังคับบัญชาพบปัญหาของจ้าวเชียว และหลังจากเกิดเรื่องขึ้นพวกผู้ใต้บังคับบัญชาของจ้าวเชียวก็รีบรายงานขึ้นไปในทันที

ในไม่ช้าคนเหล่านี้ก็พบกุญแจสำคัญของปัญหาจากเรื่องนี้ ณ ตำหนักซื่อหนิง ภายในห้องโถงรับรองแขก สตรีวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่ง ผมบนศีรษะเริ่มขาวเล็กน้อย นางสวมอาภรณ์งดงามสง่างามนั่งหรี่ตาอยู่บนเก้าอี้นวม สตรีผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น นางคือไทเฮาแห่งต้าเฉียน พระมารดาในนามของฮ่องเต้

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

พร้อมกับเสียงแหลมสูงของขันที ฮ่องเต้ได้นำจ้าวจงเดินเข้ามาจากด้านนอกห้องโถง

“พระมารดา”

เมื่อเห็นไทเฮา ฮ่องเต้ก็เอ่ยทักทายเสียงเบา จากนั้นไทเฮาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแล้วกล่าวว่า “อืม”

ฮ่องเต้พยักหน้าก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ให้ด้านข้างโดยไม่เกรงใจแต่อย่างใด จ้าวจงติดตามอยู่ด้านหลังก้มหน้ากุมตาไม่พูดจา หลังจากฮ่องเต้นั่งลงแล้ว ไทเฮาจึงได้เอ่ยปากขึ้น

“ฮ่องเต้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดวันนี้ข้าจึงเรียกเจ้ามาพบ”

เปลือกตาของฮ่องเต้พลันกระตุก แต่ยังคงรักษาสีหน้าเอาไว้แล้วกล่าวว่า “ไม่ทราบ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย หลังครู่หนึ่งผ่านไปนางก็เอ่ยปากอีกว่า “เมื่อวานเจ้าไปพบเชียวเอ๋อร์มาแล้วหรือ”

เห็นไทเฮาพูดเปิดประเด็น ฮ่องเต้จึงพยักหน้าตอบ “ได้ไปพบแล้ว”

จากนั้นไทเฮาจึงพูดขึ้นตามตรง “ข้าคิดถึงเชียวเอ๋อร์ ให้ข้าได้พบเขาสักครั้งเถิด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นฮ่องเต้ก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะตอบตามตรงว่า “เสด็จแม่ หากเป็นเรื่องอื่นก็ย่อมได้ แต่เรื่องนี้เกรงว่าคงไม่ได้”

“เหตุใดจึงไม่ได้”

“เพราะเจาลูกทรพีผู้นั้นได้ก่อความผิดร้ายแรง”

“ความผิด?” ไทเฮาเหลือบมองไปทางฮ่องเต้ นางหยุดครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยว่า “หากเช่นนั้น ข้าจะขอรับผิดแทนเชียวเอ๋อร์เอง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นฮ่องเต้จึงเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “เสด็จแม่ พระองค์ช่างลำเอียงรักใคร่เจ้าห้าเหลือเกิน”

“แต่หากเป็นเรื่องเล็กน้อยทั่วไป ข้าก็คงปล่อยผ่านไปตามน้ำเพื่อรักษาหน้าเสด็จแม่ แต่ครั้งนี้ไม่อาจทำเช่นนั้นได้”

ไทเฮาพลันหรี่ตาลง “เหตุใดจึงไม่ได้?”

“เพราะว่า…”

ฮ่องเต้ไม่ปิดบังเอาไว้ เขาเล่าการกระทำทั้งหมดของจ้าวเชียวให้ฟังตามตรง ตอนแรกที่ได้ยินว่าจ้าวเชียวทำอะไรกับเถียซานเหนียง ไทเฮาก็ยังไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียถึงตระกูลเถียจะยิ่งใหญ่เพียงใดก็เป็นเพียงตระกูลขุนนางเท่านั้น แต่พอได้ยินว่าจ้าวเชียวถึงขั้นกล้าลงมือกับองค์หญิงหมิงเยว่ สีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนไปในทันที

“เป็นไปไม่ได้! เขาไม่กล้าหรอก!”

ฮ่องเต้เอ่ยว่า “แต่นี่คือความจริง”

อันที่จริงแล้วฮ่องเต้ก็รู้ดีว่าแม้จ้าวเชียวจะไม่มีสมอง แต่ก็คงไม่กล้าบังอาจลงมือกับองค์หญิงหมิงเยว่ เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น เขาก็ได้จัดวางคนไว้รอบกายองค์หญิงหมิงเยว่มากมาย หากเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาไม่จำเป็นต้องรอให้องค์หญิงหมิงเยว่ส่งคนมาแจ้ง ทางนี้ก็รู้เรื่องแล้ว แต่หากหมิงเยว่เอ่ยปากบอกเขามาเช่นนี้ เช่นนั้นไม่ใช่ก็เป็นใช่ได้

อย่างไรเสียก็ไม่ได้จะเอาชีวิตองค์ชายห้า ในฐานะพ่อที่รักบุตรสาวเป็นพิเศษ เขาจะจัดการอย่างไรก็ไม่ถือว่าเกินเลย เมื่อเห็นฮ่องเต้ยืนยันความจริงเช่นนั้น ไทเฮาจึงจ้องมองไปยังฮ่องเต้ตรง ๆ ฮ่องเต้เองก็ไม่ยอมถอยเช่นกัน เขาจ้องกลับไปตรง ๆ ในที่สุดไทเฮาก็เป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อน นางสูดหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า “แล้วเชียวเอ๋อร์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

ฮ่องเต้ตอบว่า “หลังจากเจ้าลูกอกตัญญูผู้นั้นก่อความผิด ก็วิ่งหนีจนหัวฟาดนอนสลบไสลอยู่”

“แต่เสด็จแม่ไม่ต้องเป็นกังวลไป เราได้ส่งคนไปดูแลเขาโดยเฉพาะแล้ว หากเขาฟื้นขึ้นมา เราก็จะรู้เป็นคนแรก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นไทเฮาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางได้ตัดสินใจเช่นเดียวกับฮ่องเต้ นางเห็นด้วยว่าการที่จ้าวเชียวสลบไปนั้นเป็นเพราะเขากำลังหลบเลี่ยงการถูกลงโทษ แน่นอนนางรู้ดีถึงความสำคัญขององค์หญิงหมิงเยว่ในใจของฮ่องเต้ ข้อกล่าวหาเช่นนี้อาจไม่ถึงกับเอาชีวิตจ้าวเชียว แต่ก็ต้องทำให้เขาเจ็บปวดไม่น้อย

สิ่งที่ไทเฮาให้ความสนใจไม่ใช่เรื่องเหล่านี้ แต่เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ต่างหาก จ้าวเชียวในใจของฮ่องเต้คงไม่มีหวังแล้ว การกระทำครั้งนี้ของฮ่องเต้นับว่าชัดเจนมาก ในการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทตามปกติ จ้าวเชียวคงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้ไทเฮาจึงมองไปทางฮ่องเต้ ตอนนั้นเหตุใดคนที่ไม่โดดเด่นที่สุดอย่างเขาถึงได้รับชัยชนะในท้ายที่สุด นางยังจำภาพความโหดร้ายของการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทในครั้งนั้นได้อย่างเลือนราง

ในสมัยนั้นองค์ชายไม่เหมือนกับพวกโอรสของฮ่องเต้ในปัจจุบัน องค์ชายแต่ละองค์ล้วนแต่มีความกล้าหาญเหนือคนทั่วไปหรือไม่ก็มีสติปัญญาเฉียบแหลมเป็นเลิศ ส่วนฮ่องเต้นั้นเขาเป็นองค์ชายที่อายุน้อยที่สุด และธรรมดามากที่สุดในตอนนั้น เพราะบรรดาองค์ชายทั้งหลายล้วนโดดเด่นเกินไป จนมีผู้กล่าวว่าองค์ชายรุ่นนี้เป็นรุ่นที่แข็งแกร่งที่สุด และจะต้องได้จักรพรรดิที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ต้าเฉียนมาแน่ แต่มันอาจเป็นเพราะองค์ชายทั้งหลายแข็งแกร่งและได้รับพรสวรรค์มามากเกินไป จนเมื่อไปถึงจุดที่รุ่งโรจน์มากที่สุดก็ย่อมต้องพบเจอกับความเสื่อมถอย ผลสุดท้ายเหล่าองค์ชายต่างต่อสู้กันจนถึงที่สุด และจบลงด้วยการทำลายล้างซึ่งกันและกัน แม้แต่ผู้ที่รอดชีวิตมาได้โดยบังเอิญก็ยังมีปัญหามากมาย ไม่สามารถสืบทอดบัลลังก์ได้

ในตอนนั้นนางเป็นเพียงสนมธรรมดาผู้หนึ่ง เนื่องจากไม่มีโอรสจึงรับฮ่องเต้ที่มารดาสิ้นชีพมารเป็นบุตรบุญธรรม แรกเริ่มเพียงหวังว่ายามแก่เฒ่าจะมีคนดูแล แต่โชคชะตากลับพลิกผัน เพราะการขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้ทำให้นางได้เป็นไทเฮา

นางยังจำได้ว่าเมื่อฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ในตอนนั้นเขายังเยาว์วัยอยู่ กิจการราชสำนักส่วนใหญ่มีนางเป็นผู้ตัดสิน อำนาจอันล้นเหลือในยามนั้นทำให้นางลุ่มหลง คิดว่าจะสามารถควบคุมฮ่องเต้ได้ตลอดไป แต่สิ่งที่นางคาดไม่ถึงคือฮ่องเต้ที่ดูธรรมดาผู้นั้น ทั้งไม่เก่งด้านอักษรและการรบ ทว่ากลับมีพรสวรรค์ในการบริหารบ้านเมืองอย่างยิ่งยวด ในเวลาอันสั้นก็เติบโตจนถึงขั้นที่สตรีเช่นนางไม่อาจเทียบได้ ดังนั้นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นคือฮ่องเต้ได้แย่งชิงอำนาจไปจากนางในที่สุด แม้ว่าอำนาจจะไม่เหลืออยู่แล้ว แต่ความรู้สึกในตอนที่ได้กุมอำนาจนั้นยังคงจารึกอยู่ในความทรงจำไปชั่วชีวิต

จวบจนบัดนี้ยังคงฝังลึกอยู่ในห้วงความทรงจำ…