ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 553 เข้าใจฮ่องเต้

ริมสระน้ำ คนตัวใหญ่กับคนตัวเล็กทั้งสองคนหยอกล้อปลาในสระอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เล่นสาดน้ำใส่กันจนทำให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ร้องออกมาด้วยความตกใจและหัวเราะร่าอย่างมีความสุข หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งทั้งสองคนก็ถอดรองเท้าเดินย่ำโคลน เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เล่นอย่างสนุกสนาน หลี่เต้าเองก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ เขาเล่นตามไปด้วย แม้แต่อาภรณ์ปักลายพญางูบนตัวที่สวมใส่จะเปื้อนโคลนก็ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

นางกำนัลทั้งหลายที่อยู่ไม่ไกลออกไปมองดูอูอันกงผู้สูงศักดิ์ที่อยู่ในสภาพเช่นนี้ ก่อนจะเหลือบมองไปทางองค์หญิงหมิงเยว่ที่กำลังสนทนาอยู่ในศาลาไม่ไกล ทันใดนั้นพวกนางก็นึกถึงข่าวลือในหนังสือพิมพ์ ในความคิดของพวกนางการที่หลี่เต้าปฏิบัติต่อเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เช่นนี้ ก็คงเป็นเพราะเขาชอบองค์หญิงหมิงเยว่จริงๆ คนหนึ่งเป็นองค์หญิงที่ฮ่องเต้โปรดปรานที่สุด อีกคนก็เป็นขุนนางที่ฮ่องเต้ชื่นชอบที่สุด เมื่อคิดดูแล้วช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก

ในที่สุดหลังจากเล่นกันไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กน้อยก็ต่างหยุดลง ไม่ใช่ว่าไม่อยากเล่นแล้ว แต่เพราะมารดาของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ไม่อนุญาตให้เล่นต่ออีก ภายในศาลาคลายร้อน

“พวกเจ้า…” เถียซานเหนียงและองค์หญิงหมิงเยว่มองดูร่างที่เปรอะเปื้อนของทั้งผู้ใหญ่และเด็กน้อยจนไม่รู้จะพูดอย่างไร ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้สังเกตทั้งสองคน แต่พอได้มองเห็นชัดเจนแล้ว ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าพวกเขาเล่นกันเลอะเทอะขนาดไหน

“เสด็จแม่ อย่าได้ตำหนิต้านอาเลย เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นคนลากท่านอาไปเล่นเอง” เมื่อเห็นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ทำท่าปกป้องเช่นนั้น องค์หญิงหมิงเยว่ก็เกิดความหึงหวงขึ้นมาอีกครั้ง นางใช้ดวงตาคู่งามมองค้อนใส่หลี่เต้าอย่างอดไม่ได้ ราวกับจะบอกว่า อูอันกงผู้สูงศักดิ์อย่างเจ้ากลับมาหลบอยู่หลังเด็กน้อย หลี่เต้าไม่ได้แก้ตัวอะไร เขากลับรู้สึกเพลิดเพลินที่ได้รับการปกป้องจากเสี่ยวอวี่เอ๋อร์

อย่างไรเสียนางก็เป็นธิดาของเขาเอง ในเวลาเดียวกันนั้น สายตาที่เขามองไปยังองค์หญิงหมิงเยว่ก็พลันเปลี่ยนเป็นซับซ้อนมากขึ้น หากเป็นก่อนหน้านี้ความรู้สึกที่เขามีต่อองค์หญิงหมิงเยว่อาจจะเป็นความรู้สึกผิดเสียมากกว่า แต่ตอนนี้ความคิดของเขาสับสนวุ่นวายยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะให้กำเนิดบุตรของเขา ต้องรู้ไว้ว่าในตอนนั้นเขาเป็นเพียงแค่คุณชายเสเพลไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีจุดใดเลยที่จะทำให้ผู้อื่นเหลียวแล

เถียซานเหนียงเห็นองค์หญิงหมิงเยว่มีท่าทีจะโกรธ นางจึงรีบกล่าวว่า “เอาละ ถึงเวลาอาหารแล้ว พวกเจ้าทั้งสองไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถิด” จากนั้นเถียซานเหนียงก็เรียกนางกำนัลหลายคนมา แล้วพวกนางก็พาหลี่เต้าและเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ออกไป

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กก็มานั่งที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะอาหารเถียซานเหนียงและเสี่ยวอวี่เอ๋อร์นั่งขนาบข้างองค์หญิงหมิงเยว่ ซึ่งก็คือนั่งขนาบข้างหลี่เต้าด้วยเช่นกัน

“ฮึ” องค์หญิงหมิงเยว่แค่นเสียงหึออกมาเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ทานกันเถอะ”

“จะทานแล้วนะเพคะ!” หลังจากเล่นมาทั้งวันเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็หิวมากแล้ว จึงรีบตักข้าวเข้าปากทันที ส่วนหลี่เต้าและอีกสองคนก็เริ่มจับตะเกียบขึ้นมากินตาม ในระหว่างนั้นองค์หญิงหมิงเยว่สังเกตเห็นเศษข้าวติดอยู่ที่มุมปากของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ นางจึงคิดจะหยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายมาเช็ดให้ แต่กลับมีมือหนึ่งเอื้อมไปเร็วกว่านาง แล้วจากนั้นนางก็เห็นหลี่เต้าใช้แขนเสื้อเช็ดปากให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์หลังได้รับการดูแลนางก็ยิ้มหวานพลางกล่าวว่า “ขอบคุณท่านอาเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร” หลี่เต้าคีบอาหารจานโปรดให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ด้วยความเอ็นดู แล้วเขาก็ได้รอยยิ้มหวานจากบุตรสาวอีกครั้ง แววตาขององค์หญิงหมิงเยว่พลันเปลี่ยนไปในทันที

นางอยากถามนักว่าบุตรของนางเกิดมาเพื่อผู้ใดกันแน่ เดิมทีนางตั้งใจจะทำตามความคิดของจีหมิงเยว่ ลองเข้าใกล้หลี่เต้าสักหน่อยเพื่อสืบดูว่าเขามีความลับอะไรซ่อนอยู่ แต่ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้แล้ว นางกลัวว่าหากปล่อยให้ทั้งสองใกล้ชิดกันนานเข้า สักวันลูกสาวจะไม่ต้องการนางอีกแล้วหนีตามชายหน้าด้านผู้นี้ไป อีกด้านหนึ่งเถียซานเหนียงนั่งกินอาหารไปพลาง แล้วก็เหลือบมองดูทั้งสองคนเป็นครั้งคราว จากนั้นก็มองดูหลี่เต้าที่กำลังมีปฏิสัมพันธ์กับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ ในใจนางถอนหายใจว่าความคิดก่อนหน้านี้ถูกต้องแล้ว หมิงเยว่คือคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง

อาจเป็นเพราะว่าสตรีทานน้อย องค์หญิงหมิงเยว่และเถียซานเหนียงจึงกินเสร็จอย่างรวดเร็ว พวกนางมองดูเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ผู้น่ารักที่ยังคงกินอยู่ ทันใดนั้นเถียซานเหนียงก็เอ่ยปากขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เสี่ยวอวี่เอ๋อร์น่ารักเช่นนี้ รอให้เติบโตขึ้นจะต้องมีรูปโฉมงดงามเหนือโลกเหมือนมารดานางแน่นอน” เมื่อได้ยินคำชมจากสหายสนิทองค์หญิงหมิงเยว่ก็รู้สึกพอใจอย่างยิ่ง

แต่แล้วเถียซานเหนียงก็เอ่ยต่อ “ทว่าน่าเสียดาย สุดท้ายแล้วธิดาก็ต้องออกเรือนไปกับผู้อื่น” ทันใดนั้นเมื่อได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น องค์หญิงหมิงเยว่กับเถียซานเหนียงจึงหันไปมองหลี่เต้า ตะเกียบในมือของเขาหักออกเป็นหลายท่อนแล้ว

“ท่านเป็นอะไรไป?”

“ตะเกียบคู่นี้คุณภาพไม่ค่อยดี”

คุณภาพไม่ดีหรือ? เถียซานเหนียงและองค์หญิงหมิงเยว่สบตากันแวบหนึ่ง แล้วมองตะเกียบในมือของตน ตะเกียบเหล่านี้ล้วนทำมาจากไผ่เขียวอายุร้อยปีมิใช่หรือ เนื้อไม้สัมผัสดีทั้งแข็งแรงและยืดหยุ่น เป็นของใช้เฉพาะราชวงศ์ จะเป็นไปได้อย่างไรที่คุณภาพจะไม่ดี แต่เมื่อเห็นตะเกียบในมือของหลี่เต้าพวกนางก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก หลี่เต้าโยนตะเกียบที่หักแล้วลงบนโต๊ะก่อนจะรับตะเกียบคู่ใหม่ที่นางกำนัลนำมาให้

เมื่อครู่นี้เขารู้สึกว่าตนเองเข้าใจความรู้สึกของฮ่องเต้ขึ้นมาทันที ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมฮ่องเต้ถึงมีความคิดอยากสังหารเขาอย่างรุนแรงถึงเพียงนั้น ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าฮ่องเต้ยังลงมือกับเขาเบาไปด้วยซ้ำ หากสลับให้เขาเป็นฮ่องเต้ในตอนนั้น เขาคงจะลงมือรุนแรงยิ่งกว่านั้นเสียอีก หลี่เต้าสูดหายใจเข้าลึก เมื่อครู่เขาถึงกับมีความรู้สึกอยากจะกำจัดบุรุษทั่วหล้าทุกคนที่ไม่ใช่ตัวเขาให้สิ้นซาก มองดูเสี่ยวอวี่เอ๋อร์แล้วเขาก็รู้สึกทั้งดีใจและหนักใจในเวลาเดียวกัน

ทันใดนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างจริงจัง “เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ไม่แต่งงานกับใครหรอก เสี่ยวอวี่เอ๋อร์จะอยู่เป็นเพื่อนเสด็จแม่ตลอดไป” เมื่อได้ยินคำพูดนี้องค์หญิงหมิงเยว่พลันมีสีหน้ายินดีขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าธิดาของนางยังรักนางอยู่ แต่แล้วสีหน้าของนางก็หม่นลงในทันที เมื่อเสี่ยวอวี่เอ๋อร์พูดต่อท้ายว่า “เสี่ยวอวี่เอ๋อร์จะอยู่กับท่านอาและท่านแม่ทูนหัวด้วย”

เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ที่นอกตำหนักองค์หญิงหมิงเยว่ได้จูงมือเสี่ยวอวี่เอ๋อร์มามองส่งหลี่เต้าและเถียซานเหนียงที่กำลังขึ้นรถม้า “ท่านอา ท่านแม่ทูนหัว แล้วพบกันใหม่นะเจ้าคะ” เสี่ยวอวี่เอ๋อร์โบกมือลาทั้งสองที่นั่งอยู่บนรถม้าอย่างอาลัยอาวรณ์ หลี่เต้าหันมาพูดว่า “ต้องได้พบกันอีกแน่นอน” เมื่อเห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างเสี่ยวอวี่เอ๋อร์กับหลี่เต้าแล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ก็ตัดสินใจว่านับจากวันนี้ หากสามารถไม่ให้ทั้งสองได้พบกันได้ ก็จะพยายามทำเช่นนั้น

จากนั้นรถม้าก็รีบมุ่งออกจากเขตพระราชฐานอย่างรวดเร็ว

“พี่หลี่ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์รักท่านมากจริงๆ วันนี้ข้าเพิ่งเคยเห็นหมิงเยว่หึงหวงเช่นนี้เป็นครั้งแรก” เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองเคยคาดเดาไว้ เถียซานเหนียงก็พูดอย่างมีนัยว่า “อีกอย่าง ข้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าเสี่ยวอวี่เอ๋อร์กับหมิงเยว่ตอนเด็ก ๆ หน้าตาเหมือนกันมากเลย แต่เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นเพียงเด็กที่นางรับมาเลี้ยง…”

“เสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นบุตรแท้ ๆ ของนาง” ทันใดนั้นก่อนที่เถียซานเหนียงจะพูดจบ หลี่เต้าก็เปิดเผยความจริงออกมาตรง ๆ สำหรับเถียซานเหนียงในตอนนี้ เขาไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกแล้ว

สีหน้าของเถียซานเหนียงพลันเปลี่ยนไปในทันที นางอยากจะพูดแต่ก็ต้องหยุดเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี สุดท้าย… “เสี่ยวอวี่เอ๋อร์จะเป็นบุตรแท้ ๆ ของหมิงเยว่ได้อย่างไร หากเป็นเช่นนั้นจริงแล้ว…”

หลี่เต้าเอ่ยปากขึ้นตามตรง “วันนี้ตอนที่ข้าเล่นกับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ ข้าก็ได้ยืนยันแล้ว ในตัวเสี่ยวอวี่เอ๋อร์มีร่องรอยสายเลือดของข้า นั้นก็คือนางเป็นบุตรของข้า”

“ด้วยเหตุนี้ข้าถึงได้แน่ใจแล้วว่าเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นบุตรแท้ ๆ ของนาง” ดวงตาของเถียซานเหนียงจ้องมองหลี่เต้าอย่างเหม่อลอยเป็นเวลานาน บุตรแท้ ๆ เป็นบุตรแท้ ๆ เป็นลูกสาวแท้ ๆ! เถียซานเหนียงกำนิ้วที่ขาวดังหยกแน่น หมิงเยว่ เจ้าช่างเป็นสหายที่ดีของข้าจริงๆ