ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 533 กลับจวน
ฮ่องเต้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้มเลิกความคิดนั้นไป แม้ว่าเวลาของเขาอาจจะเหลือน้อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องตายในทันที อาจเป็นเพราะตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม บางทีรอไปอีกสักพักก็อาจจะมีร่องรอยบางอย่างปรากฏขึ้น แต่สิ่งแรกที่เขาต้องแน่ใจก่อนคือไม่อาจปล่อยให้หลี่เต้าออกจากเมืองหลวงได้โดยง่าย มิเช่นนั้นแล้วก็จะยากต่อการสังเกตการณ์และจัดการได้ แล้วควรจะหาข้ออ้างอะไรเพื่อให้เขาอยู่ในเมืองหลวงต่อดี
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของฮ่องเต้ อีกด้านหนึ่งหลี่เต้าได้นำกองทัพหมาป่าฟู่ถูมาถึงบริเวณจวนอูอันกง จากนั้นก็แยกย้ายกับเสวี่ยปิงและจางเหมิง เมืองหลวงไม่เหมือนกับจวนผู้ว่าการดินแดนทางใต้ ไม่สามารถรองรับกองทัพหมาป่าฟู่ถูนี้ได้
ยิ่งไปกว่านั้นกองทัพใหญ่เช่นนี้ หากไม่มีคำสั่งจากฮ่องเต้ก็ไม่อาจพักอยู่ในเมืองหลวงได้นาน ไม่นานนักหลี่เต้าก็มาถึงด้านนอกจวนอูอันกงเพียงลำพัง และเมื่อมาถึงด้านนอกจวน รถม้าคันหนึ่งก็จอดรออยู่ที่เชิงบันไดมาพักใหญ่แล้ว
นั่นก็คือจิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ที่แยกย้ายกันมาถึงจวนอูอันกงก่อนหน้านี้
“พี่ชาย ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
เมื่อเห็นหลี่เต้า หลี่ชิงเอ๋อร์ก็รีบกระโดดลงมาจากรถม้า
“เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่เข้าไปข้างในกันก่อน”
หลี่เต้าถามด้วยความสงสัย
จิ่วเอ๋อร์ก้าวออกมาพูดว่า “พวกเรารอคุณชายเข้าไปพร้อมกัน”
“ได้”
หลี่เต้าไม่มีอะไรจะพูดมากไปกว่านี้ เพราะอย่างไรเสียพวกนางก็รอเขาอยู่
“ถ้าเช่นนั้นก็เข้าไปพร้อมกันเถิด”
จากนั้นเมื่อมาถึงหน้าประตูจวนแล้ว หลี่เต้าก็ทำการเคาะประตูสองสามที
“คุณชาย ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ”
“เคาะประตู มีอะไรหรือ?”
เมื่อได้ยินคำตอบนั้น จิ่วเอ๋อร์จึงยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะพลางกล่าวว่า “คุณชาย ท่านคงไม่ได้ลืมไปแล้วกระมัง ตอนนี้ในจวนไม่มีผู้ใดอยู่เลย”
จิ่วเอ๋อร์จึงอธิบายให้ฟัง จากนั้นหลี่เต้าก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ผู้คนในจวนของเขาล้วนยืมตัวมาจากจวนไท่ผิงกง หลังจากงานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่ของเขาเสร็จสิ้นไปไม่นาน พวกเขาก็เดินทางไปถังโจว และบรรดาผู้คนในจวนก็ได้ถอนตัวกลับไปหมดแล้ว
สุดท้ายหลี่เต้าก็เข้าจวนทางประตูใหญ่ เขาเหาะเข้าไปเปิดประตูให้ทุกคนจากด้านใน คนทั่วไปอาจไม่กล้าล้อเล่นกับหลี่เต้า แต่น้องสาวอย่างหลี่ชิงเอ๋อร์นั้นไม่ได้เกรงใจเลย นางอดไม่ได้ที่จะกล่าวปนหัวเราะ “พี่ชายมีบรรดาศักดิ์ถึงขั้นกง แต่ไม่นึกเลยว่าจวนใหญ่โตขนาดนี้กลับไม่มีแม้แต่สาวใช้หรือพ่อบ้านสักคน”
ในตอนนั้นเองหลี่ชิงเอ๋อร์ก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า “ข้าจำได้ว่าบ้านเรายังมีพ่อบ้านชราอยู่นี่”
เมื่อพูดถึงพ่อบ้านชรา ดวงตาของจิ่วเอ๋อร์ก็ฉายแววโศกเศร้า นางเอ่ยว่า “คุณหนูเจ้าค่ะ พ่อบ้านท่านได้จากไปแล้ว”
หลี่ชิงเอ๋อร์เอ่ย “ขออภัยด้วย ข้าไม่ทราบมาก่อน”
จิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ หากพ่อบ้านท่านรู้ว่าคุณชายและคุณหนูปลอดภัยดี ต่อให้อยู่ที่ปรโลกก็คงจะยินดียิ่งนัก”
หลี่เต้ามองจวนที่ว่างเปล่าพลางเอ่ยว่า “พวกเจ้าว่าเราควรไปซื้อสาวใช้กลับมาบ้างหรือไม่ ถึงแม้ว่าอีกไม่นานพวกเราก็อาจต้องกลับดินแดนทางใต้แล้ว แต่ที่นี่ก็เป็นจวนของพวกเรา ยังคงต้องมีคนคอยดูแลอยู่”
“หัวหน้า ครั้นที่จริงไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย”
หลิวซิ่วเอ๋อร์เอ่ยว่า “ด้วยตำแหน่งของท่านในตอนนี้ หากออกไปซื้อสาวใช้จากภายนอก ก็อาจมีคนแปลกปลอมแฝงตัวเข้ามาได้”
“หากท่านต้องการ ก็สามารถเรียกคนจากหมู่บ้านเถาหยวนมาได้”
หมู่บ้านเถาหยวน…
ความทรงจำของหลี่เต้าพลันนึกย้อนกลับไปไกล นับจากครั้งสุดท้ายที่ไปหมู่บ้านเถาหยวนก็ผ่านมากว่าสามปีแล้ว ไม่รู้ว่าผู้คนที่หมู่บ้านเถาหยวนจะเป็นอย่างไรบ้าง อีกทั้งคนที่พาออกมาจากเมืองบาปบางส่วนก็อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเถาหยวน ในนั้นมีสตรีสองนางที่เคยลอบสังหารเขาทิ้งความประทับใจไว้อย่างลึกซึ้ง
หงหลิงและลู่หลัว รวมถึงพี่สาวหลานที่ถูกคนอื่นทำให้กลายเป็นแจกันดอกไม้ และเขายังเคยสัญญาไว้ว่าจะทำให้พี่สาวหลานกลับคืนสู่สภาพเดิม ก่อนหน้านี้เพราะเหล่ากุ่ยไม่ได้อยู่ข้างกายจึงไม่มีทางทำตามสัญญาได้ แต่ตอนนี้เขาได้พบกับเหล่ากุ่ยแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้แต่แรกเสียที พอคิดถึงตรงนี้แล้วหลี่เต้าก็เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “เช่นนั้นจิ่วเอ๋อร์ เรื่องนี้ข้าจะมอบหมายให้เจ้าจัดการ”
“ก่อนหน้านี้เพราะไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่ในดินแดนทางใต้ จึงไม่อาจดูแลคนได้มากนัก”
“แต่ตอนนี้เจ้าสามารถถามพวกนางได้ว่าเต็มใจจะจากบ้านเกิดมาสร้างครอบครัวใหม่หรือไม่”
“ถึงแม้ว่าที่นั่นจะมีคนของเสินจงคอยดูแล ไม่น่าจะเกิดเรื่องใหญ่อันใด แต่อย่างไรเสียพวกเจ้าก็ยังมีคนอีกมากมายอยู่ที่ดินแดนทางใต้”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลิวซิ่วเอ๋อร์ก็ถึงกับตะลึง เดิมทีนางคิดว่าการย้ายคนบางส่วนมาได้ก็นับว่าดีที่สุดแล้ว แต่ไม่คิดว่าหลี่เต้าจะคิดรอบคอบถึงเพียงนี้ ถึงกับตั้งใจจะดูแลทุกคน
ดังนั้นนางจึงรีบกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ขอบพระคุณท่านหัวหน้าเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้องเกรงใจไป อย่างไรพวกนางก็เหมือนพวกเจ้า ล้วนเป็นคนของพวกเราทั้งนั้น”
ตอนนั้นพาพวกหลิวซิ่วเอ๋อร์ออกมาเป็นการชั่วคราว แต่ผู้คนที่เหลือในหมู่บ้านเถาหยวนก็ล้วนเคยดื่มเลือดวิเศษของเขาด้วยกันทั้งสิ้น เมื่อมีสายสัมพันธ์เลือดวิเศษก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกันแล้ว
“ท่านหัวหน้า ให้ข้าไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่?”
“ไปเถิด”
ด้วยเหตุนี่หลิวซิ่วเอ๋อร์จึงจากไปด้วยความตื่นเต้น หลี่เต้าลูบศีรษะหลี่ชิงเอ๋อร์ที่กำลังมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย ก่อนจะกล่าวว่า “พอเถอะ อย่าดูอีกเลย ต่อไปเจ้าอยากดูตรงไหนก็ดูได้ ตอนนี้ตามข้ามาก่อน”
ดังนั้นหลี่ชิงเอ๋อร์จึงเดินตามหลี่เต้าเข้าไปยังเรือนหลังด้วยความสงสัย เมื่อเดินผ่านประตูบานหนึ่ง หลี่ชิงเอ๋อร์ก็พลันชะงักไป พอได้สติกลับมาดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย
“พี่ชาย ที่นี่คือ…”
“จวนอันหยวนป๋อ”
เมื่อเทียบกับหลี่เต้าแล้ว จวนอันหยวนป๋อเป็นความทรงจำที่ไกลออกไปในใจของหลี่ชิงเอ๋อร์ เพราะนางเข้าร่วมสำนักตั้งแต่เด็ก จึงมักอยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าน้อยครั้งนัก และจากไปเสียนาน แม้กระทั่งหลังจากที่บิดามารดาของหลี่เต้าในชาตินี้เกิดเรื่อง นางก็ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย
สำหรับหลี่ชิงเอ๋อร์แล้ว สถานที่แห่งนี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
“ตามข้ามาเถิด”
ไม่นานนักหลี่เต้าก็พาหลี่ชิงเอ๋อร์มาถึงศาลบรรพชน
เมื่อผลักประตูเข้าไปด้านใน กลิ่นธูปหอมก็โชยออกมากระทบจมูก บนโต๊ะบูชาทั้งสองด้านยังมีธูปยาวสองดอกที่ถูกจุดไว้
เมื่อเห็นป้ายวิญญาณบนโต๊ะบูชา ดวงตาของหลี่ชิงเอ๋อร์ก็พลันแดงก่ำในชั่วพริบตา
“พี่ชาย”
หลี่ชิงเอ๋อร์โผเข้าสู่อ้อมอกของหลี่เต้าโดยไม่รู้ตัว หลี่เต้าตบหลังน้องสาวเบา ๆ พลางเอ่ยว่า “เอาละ ไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี ไปจุดธูปกันเถิด”
“อืม”
หลี่ชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นก่อนจะพยักหน้า หลี่เต้ามองภาพตรงหน้าอยู่ด้านข้าง ในใจเขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก น้องสาวกลับมาแล้ว เขาก็ถือว่าได้ทำสิ่งที่ค้างคาใจสำเร็จไปหนึ่งอย่าง ไม่นานนักหลี่ชิงเอ๋อร์ก็จุดธูปเสร็จ พอนางทำการคำนับเรียบร้อยแล้วก็กลับมาอยู่ข้างกายหลี่เต้า หลี่เต้าลูบศีรษะน้องสาว “ตอนนี้พวกเราก็ถือว่าได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว”
“พร้อมหน้าพร้อมตาหรือ?”
หลี่ชิงเอ๋อร์ส่ายหน้า “พี่ชาย ยังไม่ใช่เสียนหน่อย”
หลี่เต้าชะงักไป หลังจากได้สติก็เอ่ยอย่างประหลาดใจ
“อย่าบอกนะว่าท่านพ่อของพวกเรามีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอก?”
ป้ายวิญญาณของท่านพ่อหลี่ “???”
ป้ายวิญญาณของท่านแม่หลี่ “…”
หลี่ชิงเอ๋อร์ชายตามองพี่ชายของนาง “ท่านอย่าพูดเหลวไหล”
“แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร”
“ท่านพ่อไม่มีลูกนอกสมรส แต่ยังมีลูกสะใภ้อยู่อีกคน”
“ลูกสะใภ้ นั่นก็คือ…”
หลี่เต้าพลันนึกถึงตัวเอง
“ท่านคงไม่ได้ลืมว่าตัวเองยังมีคู่หมั้นอยู่กระมัง”
หลี่ชิงเอ๋อร์นึกถึงอีกคนขึ้นมาได้จึงกล่าวว่า “แน่นอนว่าหากนับรวมหมิงเยว่ด้วยก็น่าจะขาดไปสองคน”
หลี่เต้า “…”
เมื่อนึกถึงคู่หมั้นขึ้นมา หลี่เต้าจึงถามว่า “เจ้าพูดถึงนาง เจ้าเคยพบนางหรือ”
“ไม่เคยพบ” หลี่ชิงเอ๋อร์ยิ้มพลางกล่าว “แต่เคยได้ยินเรื่องของนาง”