ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 532 วิชากลืนมังกร
“สังหารคนนับล้าน? ผู้ใดกัน?” ไป๋อวิ๋นเปียนถามด้วยความประหลาดใจ
“อู่อันกงหลี่เต้า”
“อู่อัน… สมกับที่ชื่อตำแหน่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการสังหาร”
ไป๋อวิ๋นเปียนผู้เคยศึกษาประวัติศาสตร์ต้าเฉียนมาก่อน อดนึกถึงแม่ทัพทั้งหลายที่เคยได้รับตำแหน่งอู่อันไม่ได้ ทุกคนล้วนแต่สังหารศัตรูนับแสนศพ ใช้ดาบปกป้องแผ่นดิน
เมื่อพบเป้าหมายแล้วไป๋อวิ๋นเปียนก็มีความคิดของตนเอง คนผู้นั้นทำให้เขาต้องกระอักเลือดไปมากมาย จึงต้องทำความเข้าใจให้ถองแท้เสียหน่อย อย่างน้อยก็ต้องได้พบหน้ากันสักครั้ง การคาดเดาลับหลังนั้นไม่แน่นอน ไม่รู้ว่าเมื่อได้พบตัวจริงแล้วจะเป็นอย่างไร
ฮ่องเต้นึกบางอย่างขึ้นได้จึงถามว่า “นักพรตไป๋ เจ้ารู้จักคัมภีร์เรียกมังกรหรือไม่”
“คัมภีร์เรียกมังกร?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋อวิ๋นเปียนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยถาม “ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์จึงถามถึงคัมภีร์เรียกมังกรเล่มนี้พะยะค่ะ”
ฮ่องเต้เอ่ยตอบตามตรง “เมื่อไม่นานมานี้ จวนอัครเสนาบดีได้ส่งตำราที่มีชื่อว่า ‘คัมภีร์เรียกมังกร’ มาให้ บอกว่าเป็นประโยชน์ต่อเรา”
สีหน้าของไป๋อวิ๋นเปียนพลันเปลี่ยนไปทันที เขารีบลุกขึ้นยืนประสานมือคำนับทูลว่า “ฝ่าบาท พระองค์ต้องอย่าฝึกฝนคัมภีร์เรียกมังกรนี้เป็นอันขาดพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้มองปฏิกิริยารุนแรงของไป๋อวิ๋นเปียนด้วยความสงสัยก่อนจะถามว่า “เพราะเหตุใด?”
ไป๋อวิ๋นเปียนสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยตอบ “อันที่จริงแล้วนอกจากการทำให้เมืองพินาศที่กระหม่อมได้กราบทูลไปก่อนหน้านี้ ก็ยังมีอีกวิธีหนึ่งที่อาจเป็นโอกาสให้ฝ่าบาทได้”
ฮ่องเต้พลันชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติก็ถามว่า “เจ้าหมายถึงคัมภีร์เรียกมังกรนี้หรือ?”
“พะยะค่ะ”
“แล้วเหตุใด…”
“เพราะคัมภีร์เรียกมังกรนี้ทำร้ายทั้งผู้อื่นและตนเองพะยะค่ะ”
“ทำร้ายทั้งผู้อื่นและตนเอง?”
“พะยะค่ะ” ไป๋อวิ๋นเปียนพยักหน้าพลางอธิบายว่า “อันที่จริงแล้วคัมภีร์เรียกมังกรยังมีอีกชื่อหนึ่ง”
“มันมีชื่อว่า ‘วิชากลืนมังกร’ พะยะค่ะ”
“และผู้ที่ไม่ใช่ราชวงศ์จะไม่สามารถฝึกฝนได้ การกลืนมังกรก็คือการกลืนพลังมังกร”
“หากฝ่าบาทต้องการฝึกฝนวิชากลืนมังกร จำเป็นต้องใช้พลังมังกรของพระองค์เองไปกลืนกินพลังมังกรของเชื้อพระวงศ์คนอื่น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็หรี่ตาลง “แล้วเชื้อพระวงศ์ที่ถูกกลืนพลังมังกรจะเป็นอย่างไร?”
“ต้องตายพะยะค่ะ!”
ทันใดนั้น ฮ่องเต้ก็พลันทุบโต๊ะตรงหน้าอย่างแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนพระองค์จะพูดด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง “ตาเฒ่านั้นคิดว่าเราเป็นคนแบบไหนกัน”
กลืนกินพลังมังกรของเชื้อพระวงศ์ นั่นก็เท่ากับให้พระองค์สังหารญาติพี่น้องร่วมสายเลือดของตัวเอง
บางสิ่งก็ไม่ควรเริ่มทำเป็นอันขาด หากพระองค์กล้าลงมือสังหารคนแรก เรื่องที่ตามมาย่อมไม่อาจหยุดยั้งได้ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาโกรธมากที่สุดกลับไม่ใช่การกระทำของจวนอัครเสนาบดี อันที่จริงแล้วในแง่หนึ่งวิชากลืนมังกรที่จวนอัครเสนาบดีมอบให้มานั้นก็มีประโยชน์ต่อเขา แต่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธมากที่สุดคือ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องนี้แล้ว จิตใจของเขากลับเกิดความหวั่นไหว ทำให้เขารู้สึกทั้งกลัวและโกรธ กลัวว่าตนเองจะพลั้งเผลอทำอะไรที่ไร้เหตุผลลงไป
จากนั้นฮ่องเต้ก็เงยหน้าขึ้นทันที สายตามองตรงไปที่ไป๋อวิ๋นเปียน “เจ้ากลัวว่าเราจะฝึกวิชากลืนมังกรใช่หรือไม่?”
“จะไม่กลัวได้อย่างไร” ไป๋อวิ๋นเปียนอธิบาย “ในบันทึกของสำนักเตามีผู้ที่ฝึกวิชากลืนมังกรสำเร็จอยู่บ้าง พวกเขาประสบความสำเร็จในการต่ออายุขัยด้วยการสายเลือดราชวงศ์ของตน แต่จุดจบของพวกเขากลับไม่มีผู้ใดได้ครองตำแหน่งจักรพรรดิมนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่เลยสักคน ทั้งหมดล้วนต้องจบชีวิตลงพร้อมกับการล่มสลายของแผ่นดิน”
“กระหม่อมเป็นชาวต้าเฉียนและเป็นขุนนางของต้าเฉียน จึงไม่อยากให้ต้าเฉียนต้องเดินผิดทาง”
ฮ่องเต้กล่าวอย่างขบขัน “เจ้าคิดว่าเราไม่มีทางได้ครองตำแหน่งจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อย่างนั้นหรือ?”
ไป๋อวิ๋นเปียนกล่าวตอบตามตรง “ฝ่าบาท ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ผู้ที่ได้ครองตำแหน่งจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่นั้น ไม่เคยมีผู้ใดทำร้ายญาติพี่น้องร่วมสายเลือดเลย”
ฮ่องเต้โบกมือ “พอเถอะ ข้าเข้าใจแล้ว”
“ข้าจะไม่ใช้วิธีที่ทำให้บ้านเมืองล่มจม และจะไม่ใช้วิชากลืนมังกรด้วย อย่างไรเสียข้าก็ไม่อยากให้ต้าเฉียนต้องพบจุดจบ”
ฮ่องเต้เป็นผู้ที่รู้จักตนเองดี
ในฐานะฮ่องเต้แห่งต้าเฉียน เมื่อเทียบกับฮ่องเต้องค์ก่อน ๆ ของต้าเฉียนแล้ว ความสามารถของเขาไม่ได้โดดเด่นแต่อย่างใด ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ ถึงแม้จะทำทั้งสองวิธีสำเร็จ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่มีทางที่จะได้ครอบครองตำแหน่งจักรพรรดิมนุษย์ และเมื่อตำแหน่งจักรพรรดิมนุษย์ปรากฏขึ้นก็ย่อมต้องเกิดการแย่งชิงอำนาจครั้งใหญ่ตามมาอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นหากแคว้นต่าง ๆ สู้รบกันและต้าเฉียนถูกทำลายลง เขาก็จะกลายเป็นคนบาปของต้าเฉียนไปชั่วกัลปาวสาน ฮ่องเต้ผู้พ่ายแพ้จนเสียแผ่นดินไม่ใช่ชื่อเสียงที่ดีแต่อย่างใด แม้ตายไปก็ยังต้องแบกรับความอัปยศนั้นไปด้วย
ดังนั้นการส่งต่อบัลลังก์ให้ฮ่องเต้องค์ต่อไปจึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า หากเขาล้มเหลวอย่างมากก็แค่ถูกตำหนิว่าวิเคราะห์คนผิดพลาด แต่หากเขาประสบความสำเร็จ นั่นก็จะเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ ถึงไม่ได้เป็นจักรพรรดิมนุษย์ แต่การเป็นบิดาของจักรพรรดิมนุษย์ก็ไม่เลวร้ายแต่อย่างใด จักรพรรดิมนุษย์จะทำอะไรได้ เจอหน้าเขาก็ยังต้องเรียกว่าบิดาอยู่ดี
พอคิดมาถึงตรงนี้ ฮ่องเต้ก็พลันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ความโลภในใจที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ได้สลายหายไปจนหมดสิ้น ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นถาม “นักพรตไป๋ ในเมื่อวรยุทธ์ของเจ้ามีความก้าวหน้าแล้ว เช่นนั้นจะสามารถทำนายได้หรือไม่ว่า ในบรรดาโอรสของเรา ผู้ใดมีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะเป็นฮ่องเต้องค์ต่อไปของต้าเฉียน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของไป๋อวิ๋นเปียนก็พลันแข็งค้าง ก่อนเขาจะเอ่ยปากถามว่า “ฝ่าบาท พระองค์กำลังจะให้กระหม่อมตายหรือพะยะค่ะ”
“เจ้าเป็นเทพมนุษย์ไม่ใช่หรือ”
“อย่าว่าแต่เทพมนุษย์เลย ต่อให้บรรพบุรุษมาเองก็ยังทำไม่ได้” ไป๋อวิ๋นเปียนอธิบายให้ฟัง “สำนักเตารังเกียจที่สุดคือการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงราชบัลลังก์ในโลกมนุษย์ หากเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้ว กรรมทั้งหลายในใต้หล้าจะตกอยู่บนตัว เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วปีศาจในใจก็จะเติบโต เบาสุดคือจิตเตาพังทลายจนสิ้นหนทางเตา หนักสุดคือสวรรค์ลงทัณฑ์ด้วยความเสื่อมทั้งห้าของเทพมนุษย์ ทำให้ต้องกลายเป็นธุลิดินก่อนกำหนด”
“เช่นนั้นหรือ…” ฮ่องเต้รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เพราะเขาต้องการฝากความหวังไว้กับคนรุ่นต่อไป ดังนั้นพระองค์จึงต้องเลือกอย่างรอบคอบ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงหลังสวรรคต
ในตอนนั้นเอง ไป๋อวิ๋นเปียนได้กล่าวขึ้นเสียงเบาว่า “แต่อันที่จริงแล้วก็ยังมีวิธีหนึ่งที่ไม่นับว่าเป็นวิธี”
ดวงตาของฮ่องเต้พลันเป็นประกายขึ้นมา “วิธีใดหรือ”
ไป๋อวิ๋นเปียนกล่าวว่า “ดูจากสภาพที่เห็นในตอนนี้ จักรพรรดิที่กำลังเปลี่ยนแปลงนั้น เป็นไปได้มากว่ากลายเป็นดาวที่รวมกันระหว่างฝ่าบาทกับฮ่องเต้องค์ต่อไป”
“เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว ดาวมรณะจึงสามารถลอยเคียงข้างดาวจักรพรรดิได้อย่างมั่นคง”
“ดังนั้นจึงสามารถสันนิษฐานได้ว่า ในโลกแห่งความเป็นจริง ผู้ใดที่สนิทสนมกับท่านอู่อันกงผู้นั้น ก็อาจจะเป็น…”
ไป๋อวิ๋นเปียนไม่กล้าพูดต่อ เพราะเกรงว่าจะเป็นการละเมิดข้อห้ามของสำนักเตา ฮ่องเต้พลันชะงักไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยว่า
“หรือว่าจะเป็นเจ้าสามหรือไม่ก็เจ้าสี่?”
ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันนี้ก็มีแค่สองคนนี้เท่านั้น บรรดาบุตรชายทั้งสามคนที่เหลือของเขา ไม่มีใครเคยติดต่อกับอู่อันกงผู้นั้นเลย
“เป็นไปไม่ได้ องค์ชายสามและองค์ชายสี่ไม่ได้…”
พรวด!
ในชั่วพริบตาถัดมา โลหิตเก่าพลันพุ่งออกมาจากปากของไป๋อวิ๋นเปียนทันที เมื่อเห็นดังนั้นสีหน้าของฮ่องเต้ก็เปลี่ยนไป “นักพรตไป๋ เป็นอะไรไป?”
“แค่ก แค่ก” ไป๋อวิ๋นเปียนยิ้มขึ้น “กระหม่อมไม่เป็นไรพะยะค่ะ เพียงแค่เผลอพลั้งปากจึงได้รับการลงโทษเล็กน้อยเท่านั้น”
เขาคิดคำนวณมาทุกทางแล้วแต่ก็ยังพลาดพลั้งไปแตะต้องเรื่องนี้ โชคดีที่ไม่ได้พูดออกมาทั้งหมด มิเช่นนั้นแล้วก็คงไม่ใช่แค่สภาพเช่นนี้
“จ้าวจง”
“พะยะค่ะ”
“ไปเตรียมยาให้นักพรตไป๋”
“พะยะค่ะ”
แม้ว่าไป๋อวิ๋นเปียนจะยังพูดไม่ทันจบ แต่ฮ่องเต้ก็เข้าใจแล้วว่าองค์ชายสามและองค์ชายสี่คงไม่ใช่คนที่ว่า แต่ถ้าไม่ใช่พวกเขาสองคนแล้วจะเป็นใครกัน? องค์ชายห้าคงเป็นไปไม่ได้เพราะทั้งคู่มีความขัดแยงกัน คนโตและคนรองก็ดูจะเป็นไปไม่ได้เพราะต่างก็สนิทสนมกับจวนอัครเสนาบดี นอกจากนี้ทั้งสองฝ่ายก็มีความขัดแย้งกัน แต่ถ้าบรรดาบุตรชายทั้งห้าคนล้วนเป็นไปไม่ได้ แล้วหรือว่าเขาจะมีบุตรนอกสมรสอีกคนกระนั้นหรือ?