ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 523 ปลาที่หลุดรอดจากตาข่าย
สายตาของคนเหล่านี้ไม่ได้มองผู้ใดแต่จับจ้องอยู่ที่หลี่เต้าเพียงผู้เดียว แววตาของพวกเขาที่มองมายังหลี่เต้านั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่มาจากก้นบึ้งหัวใจ เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ซุนเซียนที่ได้สติกลับมาจึงรีบประสานมือคำนับพลางทูลว่า “ฝ่าบาท เนื่องด้วยท่านอานกงได้สังหารผู้บริสุทธิ์อย่างไร้ปรานี จนส่งผลกระทบต่อจิตใจพวกเขาอย่างรุนแรง นี่เป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมของท่านอานกงที่ทำให้ผู้คนต้องหวาดหวั่น”
หลังจากกล่าวจบซุนเซียนก็หันไปปลอบใจผู้คนเหล่านั้น
“เอาละ ที่นี่คือวังหลวงมีฝ่าบาทคอยให้ความเป็นธรรมแก่พวกเจ้า พวกเจ้าไม่ต้องกลัว เพียงแคเล่าทุกสิ่งที่พวกเจ้าประสบมาให้ฝ่าบาททรงทราบก็พอ”
ทว่าผู้คนเหล่านั้นก็ยังคงไม่อาจเอ่ยวาจา มีเพียงความหวาดกลัวปรากฏอยู่บนใบหน้าเท่านั้น อีกด้านหนึ่งหลี่เต้ามองดูผู้คนเหล่านั้นพลางขมวดคิ้ว ในดวงตาของเขาดูเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
“พูดได้แล้ว”
เมื่อเห็นว่า ‘พยาน’ เหล่านี้ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ซุนเซียนจึงอดรนทนไม่ไหว ก้าวเข้าไปย่อตัวลงแล้วตบหน้าพวกเขาสองสามคน
“หากพวกเจ้ายังไม่ยอมพูดอีก พวกเจ้าจะมีความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เมื่อถึงตอนนั้นพวกเจ้าทั้งหมดต้องตาย”
ภัยคุกคามแห่งความตายทำให้หลายคนได้สติกลับมา ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามไม่มองใบหน้าของหลี่เต้า ก่อนจะรีบกล่าวว่า “ท่านใต้เท้า พวกข้าจะพูด พวกข้าจะพูด”
ซุนเซียนจึงพาทุกคนมาที่หน้าบันไดมังกร
ขณะเดินผ่านหลี่เต้า ทุกคนต่างพากันหลบห่างออกไปไกลกว่ากัน หากไม่ใช่เพราะมีขุนนางฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารยืนขวางอยู่สองข้าง คนพวกนี้คงจะเดินอ้อมลานพระราชวังไปเลยทีเดียว
“กระหม่อมขอ… ขอถวายบังคมฝ่าบาท”
เมื่อทุกคนเห็นฮ่องเต้ก็พากันคุกเข่าลงตามสัญญาณของซุนเซียนแล้วร้องขึ้นว่า
“ขอฝ่าบาทโปรดช่วยเหลือกระหม่อมและชาวบ้านผู้บริสุทธิ์แห่งถังโจวดวยพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปที่หลี่เต้าครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองพยานเหล่านั้น
จากนั้นฮ่องเต้ก็เอ่ยขึ้นเสียงเบาว่า “พวกเจามีความทุกข์อันใด จงบอกให้เราฟังอย่างละเอียด”
“พะยะค่ะ!”
ดังนั้นพยานเหล่านั้นจึงเริ่มเล่าสิ่งที่ตนได้พบเห็นออกมา
“ขอฝ่าบาทโปรดช่วยพวกกระหม่อมด้วย กระหม่อมได้เห็นด้วยตาตนเองว่าครอบครัวถูกท่านผู้นั้นสังหารจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว”
“กระหม่อมก็เช่นกันพะยะค่ะ ครอบครัวไม่เพียงถูกฆ่าตายหมด แม้แต่สัตว์เลี้ยงก็ไม่เหลือสักตัว”
“ข้ามีทั้งผู้อาวุโสและเด็กน้อยที่ต้องดูแล เพียงแคปรารถนาจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาจบชีวิตเช่นนี้”
กลุ่มคนเหล่านั้นพากันพูดจาสับสนวุ่นวาย แต่ละคนล้วนเล่าเรื่องราวที่น่าสลดใจออกมา หลังจากฟังจบฮ่องเต้ก็หันไปมองหลี่เต้าที่ยังคงนิ่งเงียบ
“อานกง เจ้ามีอะไรจะกล่าวต่อคำพูดของพวกเขาหรือไม่”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็ได้สติกลับมา เขาจึงเริ่มจากการมองไปยังกลุ่มคนตรงหน้า
ทุกคนที่สบตากับหลี่เต้าต่างพากันหลบเลี่ยง ส่วนผู้ที่ขลาดกลัวก็ถึงกับทรุดตัวลงสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ซุนเซียนกระโดดออกมายืนขวางหน้ากลุ่มคนพลางกล่าวว่า “ท่านอานกง ท่านอย่าได้ใช้อำนาจข่มขู่ผู้อื่น ฝ่าบาทและขุนนางทั้งหลายกำลังจับตามองอยู่”
หลี่เต้ามองดูซุนเซียนพลางยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันกลับไปประสานมือคำนับฮ่องเต้แล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท สิ่งที่พวกเขากล่าวหานั้นไม่ผิด”
“ครอบครัวของพวกเขาอาจจะตายด้วยน้ำมือของกระหม่อม หรือผู้ใต้บังคับบัญชาของกระหม่อมจริง ๆ”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งท้องพระโรงก็เกิดความโกลาหล
ทุกคนต่างมองไปที่หลี่เต้าด้วยสายตาเปี่ยมความไม่อยากเชื่อ ในราชสำนักบางเรื่องแม้จะเป็นการกระทำของตน ต้องเลือกวิธีการพูดให้เหมาะสม ไม่มีผู้ใดกล้าสารภาพตรง ๆ เช่นนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้แม้ฝ่าบาทจะมีใจอยากปกป้องแต่ก็ยากจะตรัสสิ่งใดได้ ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เต้าแล้ว ฮ่องเต้จึงชะงักไปชั่วครู่แต่จากนั้นก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “อานกง เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่”
“กระหม่อมทราบดี เป็นการกระทำของกระหม่อมเอง กระหม่อมขอยอมรับโดยไม่ปิดบัง”
ครั้งนี้ถึงคราวที่ซุนเซียนจะได้รู้สึกยินดีเสียที การที่เขาลำบากลำบนหาคนพวกนี้มาและเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงก่อเรื่องนี้ขึ้นก็ไม่สูญเปล่าแล้ว ในที่สุดเขาก็คว้าโอกาสได้สำเร็จ ถึงแม้เรื่องนี้อาจจะไม่สามารถโค่นหลี่เต้าได้ทั้งหมด แต่สำหรับเขาแล้วนี่คือจุดเริ่มต้นที่ดี ซุนเซียนกระโดดออกมากล่าวว่า “ฝ่าบาท ในเมื่อท่านอานกงยอมรับแล้ว ก็จำเป็นต้องให้เขารับผิดชอบต่อผู้บริสุทธิ์เหล่านั้น”
จ้าวคังทนไม่ไหวจึงกล่าวว่า “ซุนเซียน ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านอานกงได้สร้างคุณูปการใหญ่หลวงเพียงใดที่ถังโจว?”
ซุนเซียนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “คุณความดีก็คือคุณความดี ความผิดก็คือความผิด ทั้งสองสิ่งจะนำมาหักล้างกันได้อย่างไร”
“หากจะให้เอาคุณความดีมาหักล้างกับความผิด ขุนนางในราชสำนักทุกคนก็ล้วนแต่มีคุณูปการต่อราชวงศ์ต้าเฉียนของพวกเรา เช่นนั้นพวกเราทุกคนก็คงฆ่าผู้บริสุทธิ์ได้ตามใจชอบกระนั้นหรือ”
“หากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วจะให้กฎหมายทำอย่างไร?”
หากเป็นในอดีตที่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย เหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับหลี่เต้าคงไม่กล้าออกมาเผชิญหน้า เพราะอิทธิพลของหลี่เต้านั้นน่าเกรงขามเหลือเกิน แต่ในตอนนี้สถานการณ์กลับเอื้ออำนวยให้พวกเขาอย่างชัดเจน ดังนั้น…
จ้าวเซียวเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว เขาใช้สายตาส่งสัญญาณไปยังคนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่นานนักขุนนางบางคนก็ออกมายืนข้างหน้า
“ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นด้วยกับท่านซุนที่ว่าความถูกผิดและความดีความชั่วไม่อาจนำมาปะปนกันได้ ควรแยกพิจารณาเป็นเรื่อง ๆ ไปพะยะค่ะ”
“ความดีความชอบของท่านผู้ว่าการอานนั้นสมควรได้รับรางวัล แต่ในเมื่อทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นกัน”
“ขอฝ่าบาททรงตัดสินเพื่อผู้บริสุทธิ์ด้วยพะยะค่ะ”
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของเหล่าขุนนาง หลี่เต้ายังคงรักษาสีหน้าไว้ได้อย่างเป็นปกติ ฮ่องเต้เองก็รู้ดีว่าในตอนนี้เขาไม่อาจลำเอียงมากเกินไปได้นัก มิเช่นนั้นแล้วจะทำให้ราชสำนักวุ่นวายและเกิดปัญหาตามมาอีกมากมาย เมื่อเห็นสีหน้าที่ยังคงเรียบเฉยของหลี่เต้า ทันใดนั้นในใจของเขาก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา
หากเขาจำได้ไม่ผิด ตั้งแต่เขารับราชการมา เจ้าหมอนี่ก็ไม่เคยเสียเปรียบผู้ใดเลย ฮ่องเต้จึงเอ่ยปากว่า “อานกง บัดนี้เราจะให้เจ้าอธิบายเป็นครั้งสุดท้าย”
หลี่เต้ากวาดตามองเหล่าขุนนางรอบกาย เขาคิดว่าเล่นมาพอสมควรแล้ว ถึงเวลาที่ต้องจัดการเสียที ดังนั้นหลี่เต้าจึงประสานมือคำนับพลางกล่าวว่า
“ฝ่าบาท สิ่งที่พวกเขากล่าวหานั้นกระหม่อมขอยอมรับโดยไม่ปิดบัง แต่ถ้าหากคนเหล่านั้นล้วนสมควรตายเล่า?”
ซุนเซียนพลันชะงักงันไป ขณะที่พวกพยานคุกเข่าอยู่ด้านข้างต่างตัวสั่นเทิ้ม ในดวงตาฉายแววหวาดหวั่น ฮ่องเต้เลิกคิ้วด้วยความสนใจก่อนจะเอ่ยถามว่า
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
หลี่เต้ามองไปยังพวกพยานพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าจะยอมรับเอง หรือจะให้ข้าเป็นผู้ชี้แจง”
ซุนเซียนขมวดคิ้วกล่าว “ท่านอานกง ท่านอย่าข่มขู่พวกเขาเลย”
หลี่เต้ายิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “พวกชาวบ้านที่ก่อจลาจลเพราะสำนักปราบสวรรค์จะกลัวอะไรนักหนา”
ชาวบ้านที่ก่อจลาจล?
เมื่อได้ยินดังนั้นจ้าวคังและจ้าวหย่งจึงพากันจ้องมองไปที่พยานเหล่านั้น ในที่นี้นอกจากหลี่เต้าแล้วก็มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้เรื่องชาวบ้านที่ก่อความวุ่นวายดีที่สุด เมื่อเห็นร่างกายอันผอมแห้งและลมหายใจอ่อนแรงของคนเหล่านั้น จ้าวคังก็เอ่ยปากขึ้นทันทีว่า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่รู้สึกคุ้นหน้าพวกเจ้า ที่แท้ก็เป็นพวกชาวบ้านที่ก่อความวุ่นวายนั่นเอง”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นพยานเหล่านั้นก็พลันร่างสั่นเทิ้มหนักกว่าเดิม
หลี่เต้ามองดูทุกคนพลางกล่าวว่า “ในการเดินทางไปถังโจว กระหม่อมได้นำกำลังกวาดล้างไปตลอดเส้นทาง ทุกที่ที่ผ่านไป สมาชิกสำนักปราบสวรรค์และชาวบ้านผู้ก่อจลาจลจะถูกกำจัดจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว”
“มีเพียงตอนต่อสู้กับราชันสวรรค์ทั้งสองของสำนักปราบสวรรค์ เพราะปัญหาด้านภูมิประเทศจึงทำให้มีคนหลุดรอดไปบ้าง”
“เนื่องจากต้องการจัดการเรื่องถังโจวให้จบโดยเร็ว จึงไม่ได้ส่งคนออกไปกวาดล้าง คงเป็นพวกเขานี่แหละที่หนีรอดไปได้ตอนนั้น”
นี่ก็อธิบายได้แล้วว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงได้กลัวเขานัก เพราะตอนนั้นพวกเขาถูกทำให้หวาดกลัวจนต้องหนีไป
เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนพวกนี้ถูกซุนเซียนหาเจอแล้วพามาที่นี่ได้อย่างไร หลังจากหลี่เต้าพูดจบคนขี้ขลาดก็พลันทรุดฮวบลงไป สีหน้าถึงกับมีอาการเหม่อลอย เมื่อเหตุการณ์นี้ปรากฏขึ้นแม้จะไม่มีคำพูดใด ๆ แต่ก็อธิบายปัญหาหลายอย่างได้แล้ว