ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 505 การระเบิดตัวเอง

เมื่อได้ยินคำพูดของไกเชียนจง หลี่เต่าก็เผยรอยยิ้มบาง

“ถ้าเจ้าทำได้นะ”

“โฮก !!”

ทันใดนั้นเสียงคำรามของมังกรก็ดังขึ้น เมื่อทั้งสองคนหันไปมอง พวกเขาก็เห็นเส้นชีพจรมังกรกำลังคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่ตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่

“คราวนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน !!”

ไกเชียนจงตั้งท่าจะหลบหนีไป

ทันใดนั้นง้าวมังกรทมิฬก็พุ่งเข้าไปฟาดใส่เขาตรงๆ

“แม้จะสู้กับเส้นชีพจรมังกรไม่ได้ แต่ข้าผู้เป็นประมุขใช่ว่าจะสู้กับเจ้าไม่ได้ !!”

สายตาของไกเชียนจงเย็นชา เขาใช้การคุ้มครองเทพมนุษย์ป้องกันร่างกายเอาไว้ พร้อมจะสั่งสอนหลี่เต่าให้รู้สำนึก

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือเพียงแค่ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พลังของหลี่เต่ากลับเพิ่มขึ้นมหาศาล ด้วยเหตุนี้การคำนวณของเขาจึงผิดพลาด

จนกระทั่งในชั่วเวลาที่เผลอประมาทไป หน้าอกของเขาก็ได้ถูกกรีดเป็นรอยเลือด

และการเคลื่อนไหวของหลี่เตาก็ยังไม่จบ ในขณะที่ไกเชียนจงยังไม่ทันได้สติ เขาก็เห็นจิตวิญญาณของเส้นชีพจรมังกรขนาดมหึมา กำลังจะพุ่งเข้าใส่ใบหน้า

ดังนั้นหลี่เตาจึงถีบเท้าใส่การคุ้มครองเทพมนุษย์ของไกเชียนจง

การคุ้มครองเทพมนุษย์รับแรงถีบส่วนใหญ่เอาไว้ได้ แต่ร่างของเขากลับถูกแรงที่เหลือซัดกระเด็นออกไป

“โฮก !!”

เมื่อเห็นไกเชียนจงลอยกระเด็นออกมา ดวงตาของเส้นชีพจรมังกรก็เป็นประกายสว่างวาบ มันคำรามเสียงดังแล้วอ้าปากงับเข้าใส่

ในยามคับขัน ไกเชียนจงพลันได้สติโต้ตอบทันท่วงทีและพยายามหลบหลีก ทว่าแม้เขาจะหลบปากมังกรไปได้ แต่ก็ถูกกรงเล็บมังกรตบจนลอยกระเด็นออกไปในทันที

หากเป็นก่อนหน้านี้ แม้จะถูกกรงเล็บมังกรตบจนบาดเจ็บ เขาก็ยังมีเวลาตั้งตัวเพื่อเตรียมรับมือต่อไปได้

แต่เพราะการปรากฏตัวของหลี่เตา เขาจึงไม่มีเวลาเช่นนั้นแล้ว

หลังจากที่ไกเชียนจงถูกกรงเล็บมังกรตบจนกระเด็น หลี่เตาก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็วด้วยการพุ่งออกไปสกัดเขาไว้

“ไร้เทียมทาน ! ดาวพิฆาต !”

หลี่เตาไม่ได้มุ่งหมายจะสังหารไกเชียนจง เขาเพียงแค่ต้องการขัดขาอีกฝ่ายเท่านั้น

เมื่อโจมตีเสร็จ หลี่เตาก็ส่งร่างอีกฝ่ายกลับไปอยู่ตรงหน้าเส้นชีพจรมังกรทันที

เส้นชีพจรมังกรเองก็ไม่รอช้า เมื่อศัตรูมาถึงตรงหน้าแล้ว มันก็โจมตีออกไปอย่างไม่ปรานี

หางมังกรขนาดมหึมาฟาดกวาดลงมา ก่อให้เกิดเสียงกึกก้องดังไปทั่ว

แม้จะมีพลังปราณแท้คอยปกป้องร่างกายเอาไว้ได้อย่างหนาแน่น แต่ภายใต้การโจมตีของหางมังกร ไกเชียนจงก็ยังถูกกระแทกจนกระอักเลือดออกมา

ตู้ม !

เพราะการโจมตีครั้งนี้มันรุนแรงเกินไป หลี่เตายังไม่ทันได้ตอบสนอง ไกเชียนจงก็ถูกฟาดจนจมลงไปในพื้นดินแล้ว

ต้องซ้ำเติมตอนที่บาดเจ็บ !

“หลอมรวม !!”

อาวุธปราณโลหิตจำนวนมากได้มารวมกันที่รอบตัวหลี่เต่า กลายเป็นห่าฝนสีเลือดที่โปรยปรายลงไปยังจุดที่ไกเชียนจงตกลงไป

ทันใดนั้นหุบเขาเป่ยหมางก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งเห็นเส้นชีพจรมังกรเคลื่อนเข้ามาใกล้ หลี่เตาถึงได้หยุดมือลง

ในขณะเดียวกันเขาก็รับรู้ได้ว่าลมหายใจของไกเชียนจงยังไม่หายไป

“เห็นได้ชัดว่าการโจมตีแบบครอบคลุมนั้นไม่อาจทำอะไรไกเชียนจงได้”

“เทพมนุษย์… ช่างยากที่จะสังหารเหลือเกิน”

หลี่เตาประเมินในใจเงียบๆ แม้การลงมือของเขาจะไม่สามารถสร้างความเสียหายได้มากนัก แต่การลงมือของเส้นชีพจรมังกรนั้นแตกต่างออกไป

ในตอนที่เส้นชีพจรมังกรได้ลงมือกับไกเชียนจงก่อนหน้านี้ หลี่เตาก็สังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เส้นชีพจรมังกรลงมือ มันจะสามารถดูดเอาพลังปราณแท้จำนวนมากจากไกเชียนจงมาได้

รอจนกระทั่งพลังปราณแท้มหาศาลในร่างของไกเชียนจงหมดสิ้นนั่นก็จะเป็นเวลาที่อีกฝ่ายต้องตายแล้ว

แต่ในระยะเวลาอันสั้นนี้คงจะเป็นไปไม่ได้แน่

“ไร้ขอบเขต” ในชื่อผู้บรรลุไร้ขอบเขตนั้นมาจากปริมาณพลังปราณแท้ที่มีอยู่

เนื่องจากการแทรกแซงของหลี่เตา จึงทำให้ไกเชียนจงไม่มีโอกาสหลบหนีไปได้เลยหากไม่กำจัดหลี่เตาสียก่อน

และการจะกำจัดหลี่เตานั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ก่อนหน้านี้ตอนที่พลังของหลี่เตายังไม่ได้เพิ่มขึ้น อีกฝ่ายยังไม่สามารถจัดการกับหลี่เตาในเวลาอันสั้นได้

และหลังจากที่พลังของหลี่เตาเพิ่มขึ้นแล้ว เขาก็ยิ่งไม่สามารถจัดการกับหลี่เตาในเวลาอันสั้นได้

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพลังปราณโลหิตของหลี่เตานั้นแข็งแกร่งเกินไป

แข็งแกร่งถึงขนาดที่หลายครั้งที่ไกเชียนจงเกือบจะหลบหนีไปได้ แต่หลี่เตาก็ยอมบาดเจ็บสาหัสเพื่อที่จะรั้งตัวเขาเอาไว้

แม้หลี่เตาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็สามารถฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติได้ในเวลาอันสั้น

และยังมีปัญหาอีกอย่างคือ ไกเชียนจงได้ทะลวงขีดจำกัดของการฝึกลมปราณในร่างกาย มีพลังปราณแท้มหาศาลจนได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้บรรลุไร้ขอบเขตแห่งสำนักเต๋า

ตามหลักการแล้วเขาไม่ควรกลัวการต่อสู้แบบประลองพลังยืดเยื้อเช่นนี้

แต่ปัญหาคือคู่ต่อสู้ที่เจอในครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม

ที่เรียกว่าผู้บรรลุไร้ขอบเขตนั่น นอกจากตัวเขาเองจะมีพลังปราณแท้มหาศาลที่สามารถใช้ได้แล้ว ความเร็วในการดูดซับพลังสวรรค์พิภพจากภายนอกก็ไม่ธรรมดา

ในขณะที่เขาใช้พลังปราณแท้อย่างสิ้นเปลืองก็ยังสามารถได้รับการเติมเต็มจากภายนอกได้อย่างต่อเนื่อง

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้อย่างเส้นชีพจรมังกรแล้ว ก็อาจกล่าวได้ว่ามีแต่ทางออกไม่มีทางเข้า

เพราะว่าตอนนี้พลังสวรรค์พิภพทั้งหมดรอบข้างล้วนแต่แผ่ออกมาจากร่างของเส้นชีพจรมังกร

เดิมทีเขาก็ดูดซับพลังสวรรค์พิภพที่มาจากเส้นชีพจรมังกรมากเกินไปจนถูกเส้นชีพจรมังกรเล่นงานเช่นนี้

หากยังจะดูดซับเพิ่มอีกก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวโดยแท้

ดังนั้นในสภาวะที่มีแต่การสูญเสียไม่ได้มีเพิ่มเช่นนี้

หลังจากต่อสู้กันมาหนึ่งวันหนึ่งคืน พลังปราณแท้ในร่างของไกเชียนจงก็หมดลงในที่สุด

ตอนที่เขายังมีพลังปราณแท้เหลือเพียงพอ เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของหลี่เตา เขาจะใช้พลังปราณแท้ในร่างต้านทานโดยตรง

แต่ตอนนี้เพื่อลดการสูญเสียโดยสิ้นเปลือง เขาจำเป็นต้องหาวิธีหลบหลีกการโจมตีของหลี่เตาและเส้นชีพจรมังกรไปพร้อมกัน

ทว่าน่าเสียดายเมื่อเวลาผ่านไปแล้ว ดูเหมือนเส้นชีพจรมังกรจะเข้าใจว่าหลี่เตากำลังช่วยมันจัดการกับเจ้าโจรผู้นั้น

การประสานงานจึงยิ่งกลมกลืนมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้สถานการณ์ของไกเชียนจงยิ่งลำบากขึ้นทุกที

“โฮกกก !!”

หลังจากหลี่เตาหาจังหวะเหมาะส่งไกเชียนจงกระเด็นออกไปได้อีกครั้ง คราวนี้เส้นชีพจรมังกรก็เตรียมพร้อมรออยู่แล้ว

ปากมังกรขนาดมหึมางับร่างของไกเชียนจงเอาไว้โดยไม่ให้โอกาสแม้แต่น้อย

ภายใต้แรงกัดอันมหาศาลนั้น ไกเชียนจงได้แต่ระดมพลังปราณแท้ที่เหลืออยู่ในร่างทั้งหมดมาเพื่อต้านทาน

จวะ !

ในที่สุดไกเชียนจงก็ใช้พลังที่เหลืออยู่ดิ้นรนหลุดออกมาจากเส้นชีพจรมังกรได้

แต่แขนข้างหนึ่งของเขากลับถูกกัดขาดติดอยู่ในปากของเส้นชีพจรมังกร

ไกเชียนจงยืนอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

มือซ้ายเขายกคุมแขนขวาที่บาดเจ็บ พลังปราณแท้ในร่างเหือดแห้ง อีกทั้งยังสูญเสียแขนไปหนึ่งข้างอีก

นี่คือช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเขา

ยิ่งพอมาถึงตอนสุดท้ายแล้ว หลี่เตาก็ยิ่งไม่ต้องการให้โอกาสไกเชียนจงแม้แต่น้อย

ดูเหมือนเส้นชีพจรมังกรเองก็คิดเช่นเดียวกัน

ดังนั้นทั้งคนและมังกรจึงไม่ให้โอกาสไกเชียนจงได้หายใจหายคอเลย พร้อมใจกันเปิดฉากโจมตีครั้งสุดท้าย

เมื่อไกเชียนจงเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาทั้งสองข้างก็เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

จากนั้นก็ได้ยินเพียงเสียงเขากัดฟัน

“อยากตายก็ตายด้วยกัน !”

ทันใดนั้นพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็พลันปะทุออกมาจากร่างของไกเชียนจง

หลี่เตาและเส้นชีพจรมังกรยังไม่ทันได้โจมตี ร่างของศัตรูก็พลันพองขยายขึ้นอย่างรวดเร็ว

ระเบิดตัวเองงั้นหรือ ?

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า คำหนึ่งก็แวบเข้ามาในความคิดของหลี่เตาทันที

พร้อมกับที่ความคิดนั้นผุดขึ้นมา ร่างของเขาก็เคลื่อนไหวโดยสัญชาตญาณ

หลี่เตาหยุดฝีเท้าลงพร้อมกับถอยหลังอย่างรวดเร็ว

แต่เส้นชีพจรมังกรดูจะไม่ฉลาดพอ กว่ามันจะรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติก็ตอนที่เข้าไปใกล้แล้ว

ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว ในชั่วขณะถัดมา แสงสว่างสีขาวก็ได้แผ่กระจายไปทั่วทั้งฟ้าดิน ราวกับว่าโลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวโพลนในพริบตา

ก่อนที่แสงสว่างจะตกกระทบกับร่าง คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของหลี่เตา

“ศีรษะของคนผู้นี้จะนับเป็นของใครกันแน่ ?”

จนกระทั่งเห็นแสงสีน้ำเงินสายหนึ่งพุ่งมาหาเขาท่ามกลางแสงขาวโพลนนั้น หลี่เตาก็ได้เข้าใจแล้วว่าศีรษะนั้นจะนับเป็นของใคร

ด้วยเหตุนี้เขาจึงทุ่มสมาธิทั้งหมดในการต้านทานพลังมหาศาลที่เกิดจากการระเบิดตัวเองเอาไว้