ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 514 เริ่มกวาดล้าง

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง

“นั่น ?”

“นั่น!”

ในตอนนั้นเอง คณะของหลี่เต่าได้มองเห็นกลุ่มคนจำนวนมากที่นำโดยถังซิน และเช่นเดียวกับถังซิน เขาเองก็มองเห็นพวกหลี่เต่าเช่นกัน

“สตรีศักดิ์สิทธิ์ ?”

ตอนที่ถังซินเห็นกลุ่มคนปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เขาก็ระแวดระวังอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ไม่นานเขาก็เห็นพวกหลี่ชิงเอ๋อร์ในกลุ่มคนเหล่านั้น

ในฐานะทักษิณราชันของสำนักปราบสวรรค์ เขาย่อมรู้จักสตรีศักดิ์สิทธิ์

เขาจึงคิดวิเคราะห์ในใจอย่างรวดเร็วและได้ข้อสรุปออกมา

“สตรีศักดิ์สิทธิ์คงเพิ่งได้ของดีมาจากเขาเป่ยหมางและกำลังจะจากไป ดังนั้น…”

“ทุกท่าน สตรีศักดิ์สิทธิ์ ไม่ได้พบกันนาน ยังจำข้าได้หรือไม่ ข้าคือถังซิน ทักษิณราชัน”

ถังซินโบกมือและร้องทักทายเสียงดังจากระยะไกล

ในเวลาเดียวกัน คณะของหลี่เตาได้หยุดฝีเท้าลง

เมื่อเห็นถังซินที่ร้องทักทายเสียงดัง ทุกคนก็ต่างมองหน้ากันด้วยสายตาประหลาด

เหมือนกำลังพูดว่า นี่มันคนที่เสนอตัวมาให้ถึงที่งั้นหรือ ?

อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ ในเมื่อมาถึงแล้ว หลี่เตาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ

เขาพลันยกมือขึ้น กองทัพหมาป่าฝูถูห้าร้อยนายที่ติดตามอยู่ด้านหลังก็กระจายตัวออกไปทันที

ฝั่งตรงข้าม

เมื่อเห็นกองทัพหมาป่าฝูถูเดินออกมาจากฝูงชน ดวงตาของถังซินก็เปล่งประกายสว่างวาบ

“ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ นี่เป็นกำลังพลที่ทางสำนักส่งมาให้ท่านหรือ ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก !”

แม้จะยังไม่เข้าใจว่าถังซินเข้าใจเรื่องราวอย่างไร แต่หลี่ชิงเอ๋อร์ก็รีบตอบสนองและพูดต่อว่า “ทักษิณราชัน อยากได้งั้นหรือ ? หากต้องการข้าก็จะมอบให้ทั้งหมด”

“จริงหรือ !”

ทันใดนั้นถังซินพลันลุกขึ้นยืนบนรถม้าทั้งตัว

หลี่ชิงเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ว่า “แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง”

ที่ด้านข้างของถังซิน ผู้ช่วยของเขามองดูกองทัพหมาป่าฝูถูที่กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางขบวนด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนสงสัย

เขากระซิบเสียงเบาว่า “ท่านราชันสวรรค์ ทหารพวกนี้ดูแปลกๆ อยู่บ้าง พวกเราควรระวังตัวไว้หน่อยจะดีกว่า”

ถังซินขมวดคิ้วพลางกล่าวอย่างหงุดหงิด “ระวังอะไรกัน ?”

“นั่นมันสตรีศักดิ์สิทธิ์นะ หรือเจ้าคิดว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์จะลงมือกับคนของเราเองงั้นรึ ?”

“แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่ทั้งนั้น ถ้าสตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ยินเข้า ดูสิว่าข้าจะจัดการเจ้ายังไง”

ถังซินตัดบทผู้ช่วยก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มต้อนรับหลี่ชิงเอ๋อร์อย่างมีความสุขต่อไป

ไม่นานนักกองทัพหมาป่าฝูถูทั้งห้าร้อยนายก็เข้าประจำที่เรียบร้อยแล้ว !

ไม่มีความลังเลใดๆ หยางเหยียนออกคำสั่งทันทีหลังจากที่ทุกคนพร้อมแล้ว

จางเมิ่งและเสวี่ยปิงทั้งสองคนก็เช่นกัน

กองทัพหมาป่าฝูถูห้าร้อยนายได้บุกโจมตีกองกำลังใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังถังซินทันที

เพียงชั่วลมหายใจไม่กี่ครั้ง เลือดสดก็สาดกระเซ็นเต็มรถม้า

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ถังซินตั้งตัวไม่ทัน

“เหตุใดสตรีศักดิ์สิทธิ์ถึงทำเช่นนี้ ?” ถังซินหันกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทว่าในชั่วขณะถัดมาม่านตาของเขาก็พลันหดเล็กลง

ธนูสีเลือดดอกหนึ่งได้ขยายใหญ่ขึ้นในสายตาของเขา

ถังซินยกมือขึ้นคว้าธนูดอกนั้นโดยสัญชาตญาณและพบว่ามันสามารถจับได้ง่ายเกินคาด ทว่า…

ตู้ม !

จากนั้นแสงสีแดงระเบิดออกในมือของถังซินทันที

เมื่อแสงสีแดงสลายไป ก็เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณเท่านั้นที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คน

“ถังซิน ทักษิณราชันผู้นี้…” ไม่มีแม้แต่โอกาสดิ้นรน จบชีวิตลงในทันที

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธระดับปรมาจารย์และไม่ได้แข็งแกร่งนักในบรรดาผู้ที่อยู่ในระดับปรมาจารย์ด้วยกัน

“ท่านราชันสวรรค์ !!”

เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของถังซิน ผู้ช่วยของเขาก็ร้องตะโกนออกมา

แต่ทันใดนั้นลำแสงสีแดงก็ตกลงมาบนศีรษะของเขาเช่นกัน ทำให้เขาต้องตามรอยถังซินไป

หลี่เตาไม่ได้ลงมือสะเปะสะปะ เขาเพียงใช้ธนูที่สร้างจากพลังปราณโลหิตยิงใสยอดฝีมือในกลุ่มคนเหล่านั้น

เมื่อเห็นว่าพอสมควรแล้ว เขาก็หันไปมองเจ้าคังและเจ้าหยงที่อยู่ด้านข้าง

“องค์ชายทั้งสองไม่ได้ต้องการไถ่โทษด้วยการสร้างความดีหรอกหรือ ? ตอนนี้ก็ถึงโอกาสแล้ว”

เจ้าคังและเจ้าหยงสบตากัน พวกเขาเพียงแค่พูดไปอย่างนั้นเอง จุดประสงค์ที่แท้จริงคือต้องการติดตามหลี่เตาเพื่อฉกฉวยความดีความชอบ ไม่เคยคิดจะลงมือจริงๆ เลย

หลี่เตาไม่ให้โอกาสทั้งสองคนได้ตอบสนอง เขาปล่อยลำแสงสีแดงสองสายลงบนหลังม้าที่อีกฝ่ายกำลังขี่อยู่

ทันใดนั้นทั้งสองคนก็พุ่งออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อเห็นทั้งสองคนพุ่งเข้าไปในสนามรบที่เหมือนเครื่องบดเนื้อ หลี่ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็พลันเอ่ยขึ้นว่า “พี่ชายจะไม่เป็นปัญหาหรือ ?”

“จางใจเถิด พวกเขาจะไม่ตายหรอก”

แม้จะไม่ถึงตาย แต่ก็ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่บ้าง

อยากได้ลาภลอยงั้นหรือ มันจะง่ายดายได้อย่างไร

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง แม้ว่ากองทัพหมาป่าฝูถูจะมีพลังแข็งแกร่งและไม่ใช่สิ่งที่สมาชิกสำนักปราบสวรรค์และพวกกบฏเหล่านี้จะรับมือได้ แต่ฝ่ายตรงข้ามมีข้อได้เปรียบด้านจำนวนมากกว่า

แม้จะแค่สังหารอย่างเดียว แต่ก็ต้องใช้เวลาสักพัก

หลังจากการสังหารสิ้นสุดลง เจ้าคังและเจ้าหยงก็ไม่มีปัญหาใด

เพียงแต่สภาพในตอนนี้ดูไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากวิธีการต่อสู้แบบบุกตะลุยของกองทัพหมาป่าฝูถู ทำให้ร่างของทั้งสองคนเต็มไปด้วยเลือดและเศษเนื้อที่กระเด็นมาใส่

“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ?”

เมื่อเห็นสายตาเหม่อลอยของทั้งสองคน หลี่เตาก็ก้าวเข้าไปทักทาย

เมื่อได้ยินเสียงของหลี่เตา ทั้งสองคนจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาก็ค่อยๆ กลับมามีประกายอีกครั้ง

หลังครู่หนึ่งผ่านไป เจ้าคังก็เม้มริมฝีปากพูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “นี่คือสนามรบใช่หรือไม่ ?”

หลี่เตาส่ายหน้า “นี่เป็นเพียงการสังหารหมู่เท่านั้น สนามรบที่แท้จริงโหดร้ายยิ่งกว่านี้”

เจ้าคังและเจ้าหยงกลืนน้ำลายลงคอ

พวกเขาไม่เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อน เข้าใจแค่ว่าสนามรบคือการต่อสู้ระหว่างสองฝ่ายที่ผลัดกันรุกและรับแค่นั้น

แต่ความโหดร้ายของความเป็นจริงนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มากนัก

โดยเฉพาะการได้เห็นภาพคนที่เมื่อครู่ยังมีลมหายใจอยู่ ถูกคมดาบฉีกร่างต่อหน้าต่อตา พวกเขารู้สึกว่าคืนนี้คงนอนไม่หลับเป็นแน

หลี่เตาไม่ได้รังเกียจแม้แต่อย่างใด เขาทำการปัดเศษเลือดและเนื้อที่เปรอะเปื้อนบนร่างของเจ้าคังและเจ้าหยงออกก่อนจะเอ่ยว่า “แค่ทำตัวให้คุ้นชินกับเรื่องพวกนี้ก็พอ รอให้เรื่องในทั้งโจวจบลง ฝ่าบาทจะต้องพอพระทัยในการเปลี่ยนแปลงของพวกท่านเป็นแน”

“คุ้นชิน ?”

เจ้าคังและเจ้าหยงคิดไม่ออกว่าจะชินกับภาพการฆ่าฟันเช่นนี้ได้อย่างไร

แต่ไม่นานนักพวกเขาก็เข้าใจ การลงมือของทักษิณราชันถังซินในครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการชำระล้างสำนักปราบสวรรค์และพวกกบฏในทั้งโจวเท่านั้น

เป้าหมายของหลี่เตาคือการชำระล้างทั้งทั้งโจวให้หมดสิ้น

เพื่อความคิดนี้ หลังจากที่ปราบถังซินได้แล้ว หลี่เตาก็รีบใช้เหยี่ยวติดต่อคนที่เถี่ยซานเหนียงจัดวางไว้ที่ทั้งโจว

ด้วยการใช้เหยี่ยวและคนเหล่านั้น ไม่นานหลี่เตาก็สามารถควบคุมความเคลื่อนไหวทั้งหมดของสมาชิกสำนักปราบสวรรค์และพวกกบฏในทั้งโจวได้

หลังจากที่ควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว หลี่เตาก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เขานำกองทัพหมาป่าฝูถูห้าร้อยนายออกกวาดล้างอย่างไม่ไว้หน้า ไม่ว่าจะเป็นสมาชิกสำนักปราบสวรรค์หรือพวกกบฏ พอเจอหน้าแล้วก็ไม่ต้องมีวาจาใด ทำการสังหารทันที

เพราะคนพวกนี้ทุกคนล้วนแต่เคยก่อความเดือดร้อนให้ผู้อื่นไม่ทางตรงก็ทางอ้อม ดังนั้นจึงไม่มีความปรานีใดๆ ให้เลย

ในระหว่างนั้น หลายคนทนต่อการสังหารอันน่าสะพรึงกลัวไม่ไหว จึงเลือกที่จะยอมจำนน

พวกที่ยอมแพ้เหล่านี้คิดว่าพอทำเช่นนี้แล้วจะสามารถรักษาชีวิตไว้ได้

แต่พวกเขาประเมินวิธีการอันเฉียบขาดของหลี่เตาผิดไป

ไม่มีทาง

ทำผิดก็ต้องรับโทษ และการลงโทษของคนพวกนี้ก็คือการตามคนที่พวกเขาเคยสร้างความเดือดร้อนให้ลงนรกไปซะ

เจ้าคังและเจ้าหยงก็อยู่ในกองกำลังที่ออกปฏิบัติการทุกครั้ง

เมื่อผ่านการสังหารครั้งแล้วครั้งเล่าจนชาชิน ทั้งสองคนที่เคยรู้สึกไม่คุ้นชินในตอนแรก ก็เริ่มชินชาขึ้นมา

จนกระทั่งเริ่มเรียนรู้ที่จะดื่มด่ำกับบรรยากาศเช่นนี้