ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 477 วิธีการ

“เจ้า!” ทันใดนั้น หญิงในชุดนักบวชก็หันไปมองผู้อาวุโสซู่วแล้วเอ่ยเสียงเย็นชา “ทรยศ!”

“ทรยศ?” อาจเป็นเพราะเพิ่งผ่านเคราะห์ร้ายมาได้ ผู้อาวุโสซู่วจึงดูเหมือนจะปล่อยวางแล้ว ก่อนหน้านี้เขาปฏิบัติต่อหญิงในชุดนักบวชอย่างนอบน้อม แต่ตอนนี้เขากลับเอ่ยเยาะเย้ยว่า “อย่าพูดถึงเรื่องทรยศไม่ทรยศเลย ข้ากับสำนักปราบสวรรค์ของพวกเจ้า เพียงแค่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์เท่านั้น อีกอย่างก่อนหน้านี้ข้ายังเคยช่วยเจ้า แต่ดูท่าทีของเจ้าสิ”

หญิงในชุดนักบวชเห็นตนเองถูกย้อนยอกกลับเช่นนั้น ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ตั้งแต่เมื่อใดกันที่นางผู้เป็นถึงเต้าจวินจะต้องมาถูกคนต่ำช้าใช้คำพูดเหยียดหยาม ในตอนนั้นเองนางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลี่เต้าไม่ต้องการให้พวกเขามีโอกาสพูดต่อไปอีกแล้ว

เขาเดินมาหยุดตรงหน้าผู้อาวุโสซู่วแล้วเอ่ยว่า “บอกมาว่าจะสามารถช่วยนางได้อย่างไร หากนางรอดเจ้าก็จะรอด แต่หากนางมีปัญหา ข้าเชื่อว่าเจ้าคงไม่อยากรู้ว่าจุดจบของตัวเองจะเป็นเช่นไร”

เมื่อพูดจบ จิตสังหารอันเข้มข้นก็พลันห่อหุ้มร่างผู้อาวุโสซู่วเอาไว้ ในชั่วขณะนั้น ภาพอันโหดร้ายผิดปกติหลายภาพก็แวบผ่านเข้ามาในสายตาของผู้อาวุโสซู่ว หลังจากสะดุ้งตกใจแล้ว ผู้อาวุโสซู่วก็รีบกล่าวว่า “ข้ามีวิธีช่วยนางจริงๆ แต่ว่า… แต่ว่าอาจจะยากสักหน่อย ข้าจะเล่าเรื่องนี้”

ผู้อาวุโสซู่วรีบเล่าถึงสภาพร่างกายของหญิงในชุดนักบวชอย่างละเอียด

“แม้ว่าในตอนนี้ร่างกายจะถูกนางควบคุมอยู่ แต่ความจริงแล้วอีกคนหนึ่งนั้นยังไม่ได้ตายสนิท ยังคงมีอยู่ในมุมหนึ่งของร่างกายนาง เพียงแต่เพราะพลังของนางแข็งแกร่งกว่าอีกคนหนึ่ง จึงกำลังถูกกลืนกลาย มีเพียงการกลืนกลายอีกคนอย่างสมบูรณ์เท่านั้นถึงจะตายโดยสิ้นเชิงได้ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของนางนับตั้งแต่นั้นไป”

“ดังนั้น วิธีเดียวในตอนนี้ก็คือให้อีกคนเอาชนะนางในปัจจุบันให้ได้ ในทางกลับกัน ถ้าให้อีกคนหนึ่งกลืนกลายนาง อีกคนหนึ่งก็จะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ โดยสรุปแล้ว…”

ยังไม่ทันที่ผู้อาวุโสซู่วจะพูดจบ หญิงในชุดนักบวชที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็อดหัวเราะเยาะขึ้นมาไม่ได้

“ให้นางมากลืนกลายข้าผู้เป็นเต้าจวิน? พวกนอกรีตนอกกรอบก็ยังเป็นอย่างนั้นอยู่วันยังค่ำ ช่างเพ้อฝันเหลือเกิน เพียงแค่สตรีระดับเซียนเทียนคนหนึ่ง เจ้าแน่ใจหรือว่านางจะทำได้? แล้วจะทำได้อย่างไร”

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ผู้อาวุโสซู่ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหยางเหยียนที่บัดนี้ได้กำกระบี่หักกลับมาไว้ในมืออีกครั้ง

ผู้อาวุโสซู่วมองหญิงในชุดนักบวชและโต้แย้งว่า “อีกตัวตนของนางไม่มีทางต่อกรกับเจ้าได้เลย แต่การที่นางไม่สามารถจัดการกับเจ้าได้ ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่สามารถยืมพลังจากผู้อื่นมาจัดการเจ้าได้”

หลังพูดจบ เขาก็มองไปที่หลี่เต้าแล้วเอ่ยว่า

“สถานการณ์เป็นไปตามที่นางกล่าวจริง อีกตัวตนนั้นไม่สามารถจัดการกับนางได้หากอยู่ตามลำพัง เพียงแต่ข้ามีวิธีหนึ่งที่จะสามารถทำให้วิญญาณของคนหนึ่งเข้าไปในร่างของอีกคนได้ เพียงแค่วิญญาณอีกดวงสามารถกดขี่วิญญาณของนางได้ อีกตัวตนนั้นก็จะมีโอกาสได้ครองร่างกลายเป็นผู้นำอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น หากวิญญาณอีกดวงแข็งแกร่งพอก็จะสามารถกดขี่วิญญาณของนางได้อย่างสิ้นเชิง และก็ยังมีความหวังที่จะให้อีกตัวตนมากลืนกลายนางได้ เมื่อถึงเวลานั้นแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างของนางก็จะกลายเป็นเครื่องประดับของอีกตัวตนหนึ่ง”

เมื่อพูดถึงตอนท้าย ผู้อาวุโสซู่วก็ลดระดับเสียงลง เขาพูดอย่างระมัดระวังว่า “แต่ทว่าวิธีนี้ยังมีข้อเสียอยู่ประการหนึ่ง”

ยังไม่ทันที่ผู้อาวุโสซู่วจะตอบ หญิงในชุดนักบวชก็เอ่ยขึ้นว่า “ข้อเสียก็คือหากจิตวิญญาณของอีกคนไม่แข็งแกร่งพอ อาจจะถูกโจมตีย้อนกลับ หรือแม้กระทั่งจิตวิญญาณได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถูกทำลาย” หญิงในชุดนักบวชมองไปที่หลี่เต้าด้วยสายตาท้าทาย “เจ้ากล้าหรือไม่?”

ผู้อาวุโสซู่วมองหญิงในชุดนักบวชแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “มีอีกประโยคหนึ่งที่ข้าจำเป็นต้องบอกล่วงหน้า นางมักจะเรียกตัวเองว่าเต้าจวิน ดังนั้นนางจึงน่าจะฝึกวิถีแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณของสำนักเต๋ามา พวกคนประเภทนี้เน้นฝึกแต่จิตวิญญาณเป็นหลัก จิตวิญญาณของพวกเขาจึงแข็งแกร่งมาก แม้ว่านางจะเพิ่งฟื้นคืนชีพมา จิตวิญญาณยังไม่ถึงจุดรุ่งโรจน์ แต่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าคนส่วนใหญ่อย่างแน่นอน ดังนั้นแล้ววิธีที่ดีที่สุดก็คือให้เชิญผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝึกวิถีจิตวิญญาณเช่นเดียวกันมาจัดการกับนาง”

หลังจากฟังคำพูดของผู้อาวุโสซู่วจบ หยางเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้านักบวชนอกรีตนี่ทำไมถึงได้มีน้ำใจมาอธิบายมากมายเช่นนี้ แล้วก่อนหน้านี้พวกเจ้าก็เป็นพวกเดียวกันทั้งนั้น ดังนั้นเจ้ามีแผนการอันใดแอบแฝงหรือไม่?”

“ข้าไม่กล้า” ผู้อาวุโสซู่วรีบกล่าว “ชีวิตของข้าน้อยอยู่ในมือของพวกท่านแล้วจะกล้ามีแผนการใดได้ หากจำเป็นต้องบอกเหตุผลก็คือข้าน้อยทนไม่ได้กับท่าทีของนางที่ดูถูกพวกเราซึ่งเป็นผู้ฝึกฝนสายนอกรีต ถือตัวว่าเป็นสายหลักก็เชิดหน้าชูตา หากพวกเขาเก่งกาจจริง เหตุใดตอนแรกจึงต้องชักชวนข้าน้อยด้วย สรุปคือนอกจากข้าน้อยอยากจะมีชีวิตรอดแล้ว ยังอยากเห็นสภาพของนางตอนที่ตกจากที่สูงด้วย”

หญิงในชุดนักบวชพูดอย่างเย็นชาว่า “คนสายนอกรีต ไม่มีที่ยืนบนเวทีให้เจ้าหรอก”

ผู้อาวุโสซู่วเองก็หมดอารมณ์จะมาสงวนท่าที เขาจึงชูนิ้วกลางขึ้นทันทีเพื่อแสดงความเหยียดหยามหญิงในชุดนักบวช

“……”

ในตอนนั้นเอง หลี่เต้าพลันพูดขึ้นว่า “ใช้วิชาลับของเจ้ากับข้าเถิด”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ผู้อาวุโสซู่วก็แสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา ก่อนจะเอ่ยปากอธิบายว่า “อันที่จริงไม่จำเป็นต้องรีบร้อนมากนัก ดูจากสภาพของนางแล้ว การจะกลืนกลายอีกตัวตนหนึ่งให้สมบูรณ์นั้นคงต้องใช้เวลาอีกหลายวัน ท่านสามารถตามหาผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิญญาณมาก่อนได้”

หลี่เต้าส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ข้าไม่วางใจให้คนอื่นมาทำ”

ผู้อาวุโสซู่ว “หรือท่านจะลองพิจารณาอีกครั้ง หากพลังจิตวิญญาณไม่เพียงพอมันจะอันตรายอย่างมาก ไม่ว่าจะต่อตัวท่านหรือต่ออีกตัวตนหนึ่งเองก็ตาม” พูดตามตรงเขาก็ไม่ใช่คนใจดีอะไร เพียงแต่หากท่านผู้นี้เกิดมีปัญหาขึ้นมา เขาเองก็คงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้

“ไม่ต้องพิจารณาแล้ว ข้าจะทำเอง”

เมื่อผู้อาวุโสซู่วเห็นสีหน้าจริงจังของหลี่เต้า เขาก็รู้ว่าคงเกลี้ยกล่อมไม่ได้แล้ว จึงทำได้แต่เพียงภาวนาในใจอย่างเงียบๆ เท่านั้น

ครู่ต่อมา หลี่เต้านั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น และตรงข้ามกับเขาภายใต้พันธนาการของโซ่พลังปราณโลหิต หญิงในชุดนักบวชนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ตอนนี้หญิงในชุดนักบวชเงียบงันมาก แม้แต่ความพยายามจะดิ้นรนเพียงเล็กน้อยก็ไม่มี หรืออาจกล่าวได้ว่านางกำลังรอคอยเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไป อีกฝ่ายและคนทรยศนั้นพยายามจะทำการช่วยอีกตัวตนในจิตวิญญาณ แต่นี่ก็เป็นโอกาสในการโต้กลับของนางเช่นกัน และยังเป็นในด้านที่นางถนัดที่สุดอีกด้วย หากทำสำเร็จนางก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงรอการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ หากดำเนินการได้ดีนางก็อาจจะได้องครักษ์เต๋าเพิ่มขึ้นมา โดยสรุปแล้วความได้เปรียบล้วนอยู่ที่ตัวนาง นางจึงไม่มีอะไรต้องกังวล เมื่อคิดให้กระจ่างแล้ว ดวงตาของนางก็วาบขึ้นด้วยแววเหยียดหยาม

ผู้ไม่ได้ฝึกฝนวิถีแห่งจิตวิญญาณและไม่ได้เข้าสู่ระดับเทพแห่งจิตวิญญาณ พวกเขาไม่รู้เลยว่าระดับนี้ลึกซึ้งเพียงใด

อีกด้านหนึ่ง หลังจากหลี่เต้าและหญิงในชุดนักบวชเตรียมพร้อมแล้ว ผู้อาวุโสซู่วก็มานั่งขัดสมาธิที่ด้านหลังของหลี่เต้าเช่นกัน หลังจากเขานั่งลงก็เริ่มวาดมือขยับนิ้วร่ายคาถา หลังจากนั้นไอสีดำก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากร่างกายของเขาทั้งร่าง พลันดูมืดมนน่ากลัว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สิ่งดีงามใดๆ ทั้งสิ้น หลังจากนั้นกระแสพลังสีดำก็แผ่ซ่านอยู่บนมือทั้งสองของผู้อาวุโสซู่ว

“ออกจากร่าง!”

พร้อมกับเสียงที่เปล่งออกมา เขาก็ใช้มือทั้งสองตบอย่างแรงไปที่ด้านหลังของหลี่เต้า ผลปรากฏว่า… ผู้อาวุโสซู่วมีคำถามเต็มหน้าไปหมด ทำไมตบแล้วไม่ออกไปล่ะ?

ดังนั้นเขาจึงรีบพูดว่า “ท่านอย่าต่อต้านสิ หากท่านต่อต้านมากเกินไป วิญญาณของท่านก็จะไม่สามารถออกจากร่างได้”

หลี่เต้า “……” เขาไม่ได้มีความคิดที่จะต่อต้านเลยสักนิด