ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 478 วิญญาณแหวกจากร่าง

อีกด้านหนึ่ง หลังจากความพยายามครั้งแรกไม่เป็นผล ผู้อาวุโสซู่วก็เริ่มลองครั้งที่สองอย่างรวดเร็ว

“คัดออกจากร่าง!”

เมื่อฝ่ามือทั้งสองกระแทกลงบนหลังของหลี่เต้าอย่างแรง ร่างของหลี่เต้าก็พลันเปล่งแสงสีฟ้าออกมาโดยธรรมชาติ ตามด้วยเงาร่างที่มีลักษณะเหมือนเขาพยายามแยกออกมาจากร่าง แต่ทว่ามันออกมาได้เพียงนิดเดียวเท่านั้น ในชั่วขณะถัดมา เงาที่แยกออกมาจากร่างกายนั้นก็ราวกับเป็นขดลวดที่ดีดกลับเข้าไปอีกครั้ง

ตูม!

“โอ๊ย!” ผู้อาวุโสซู่วพลันลอยกระเด็นออกไปหลายจั้งก่อนจะตกลงบนพื้นอย่างแรง หลังจากลุกขึ้นมาใหม่ ผู้อาวุโสซู่วก็ดูทุลักทุเลไปทั้งร่าง เขาทำสีหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดเอาไว้ “ท่านขอรับ ท่านต้องไม่ต่อต้านจริงๆ”

ในที่สุดผู้อาวุโสซู่วก็ได้แต่สลดใจพูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง หลี่เต้าก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี เมื่อครู่เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่วิญญาณแยกออกจากร่าง แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด สาเหตุที่วิญญาณกลับเข้าสู่ร่างกายนั้นคงเป็นเพราะร่างกายของเขาดึงวิญญาณกลับเข้ามาโดยสัญชาตญาณ

หลี่เต้าเอ่ยปาก “ลองเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ”

ผู้อาวุโสซู่วเบะปาก แต่สุดท้ายก็นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านหลังของหลี่เต้าอีกครั้งอย่างว่าง่าย ผู้อาวุโสซู่วมองแผ่นหลังของหลี่เต้าแล้วสูดหายใจลึก เขากัดปลายลิ้นจนเลือดออกก่อนจะเริ่มร่ายคาถาด้วยมือของเขาอีกครั้ง พลังสีดำอันน่าสะพรึงกลัวได้พันรอบร่างของเขา ครั้งนี้พลังที่แผ่ออกมาจากร่างกายยิ่งรุนแรงกว่าครั้งก่อนเสียอีก

“คัดออกมาซะ!”

ผู้อาวุโสซู่วรวบรวมพลังทั้งหมดกระแทกลงบนแผ่นหลังของหลี่เต้าอย่างแรง ในตอนนี้เอง วิญญาณของหลี่เต้าก็ถูกดันออกมาจากร่างกายบางส่วนอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง หลี่เต้ารับรู้ถึงสภาวะของตนเองในขณะนี้ และยังพบว่าเขาสามารถควบคุมวิญญาณได้อีกด้วย ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่เกิดขึ้นจากร่างกายของเขา เขาจึงเข้าใจได้ทันทีว่าสถานการณ์ก่อนหน้านี้อาจจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงเริ่มพยายามดึงวิญญาณของตนเองออกมาอีกแรง ผลลัพธ์คือมันสามารถทำได้จริงๆ ด้วยเหตุนี้ หลังจากการดึงรั้งเล็กน้อย ในที่สุดหลี่เต้าก็ควบคุมวิญญาณของตนเองให้ออกมาจากร่างกายได้

ครั้งนี้เขาลองลอยอยู่ในอากาศและมองเห็นร่างกายของตนเองที่นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านหลัง ในขณะเดียวกัน เขาก็พบว่าแรงดึงดูดจากร่างกายยังคงมีอยู่ และดูเหมือนว่าเพียงแค่คิดเขาก็สามารถกลับเข้าสู่ร่างกายของตนเองได้อีกครั้ง

“ท่านขอรับ วิญญาณไม่สามารถออกจากร่างได้นานเกินไป ตอนนี้ท่านต้องตามกระแสจิตเข้าไปในร่างของนางผ่านทางกลางหน้าผาก” เมื่อเห็นว่าทำได้สำเร็จแล้ว ผู้อาวุโสซู่วจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบพูดต่อ

ออกจากร่างนานเกินไปไม่ได้งั้นหรือ? หลี่เต้าไม่ได้รู้สึกว่าตนเองมีความไม่สบายตัวแต่อย่างใด แต่เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือเขาต้องจัดการกับสิ่งทีอยู่ตรงหน้าก่อน เขาใช้วิญญาณมองไปยังหญิงในชุดนักบวช ขณะที่หญิงในชุดนักบวชก็กำลังใช้ตาเนื้อมองเขาอยู่เช่นกัน และในดวงตาคู่นั้นของนางก็เต็มไปด้วยความคาดหวังแฝงอยู่

หลี่เต้าไม่สนใจสายตานาง เขาควบคุมให้วิญญาณมาอยู่ตรงหน้าหญิงในชุดนักบวชอย่างไม่ลังเล เมื่อวางนิ้วลงบนกลางหน้าผากของหญิงในชุดนักบวช หลี่เต้าก็รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าข้างในนั้นมีพื้นที่ว่างอยู่ ในชั่วขณะถัดมา ร่างทั้งร่างของหลี่เต้าก็พลันเปล่งแสงสว่าง จากนั้นร่างทั้งร่างของเขาก็บิดเบี้ยวจนกลายเป็นก้อนแสงแล้วมุดเข้ากลางหน้าผากของหญิงในชุดนักบวช

หลังจากวิญญาณของหลี่เต้าเข้าสู่ร่างแล้ว หญิงในชุดนักบวชก็หลับตาลงทันที

ในพื้นที่ว่างซึ่งมีแต่ความมืดมัว ก้อนแสงหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไม่มีที่มา จากนั้นมันก็เริ่มบิดเบี้ยวแล้วเปลี่ยนรูปร่าง สุดท้ายก็กลายเป็นรูปร่างมนุษย์ บุคคลที่มีรูปร่างนี้ก็คือหลี่เต้าที่เข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณของหญิงในชุดนักบวช หลังจากลืมตาขึ้นมา หลี่เต้าก็ลองขยับแขนขาก่อนแล้วจึงพบว่าจิตวิญญาณและร่างกายนั้นเหมือนกัน เขาสามารถควบคุมมันได้อย่างอิสระ ไม่มีผลกระทบอื่นใด

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ พื้นที่ซึ่งมีหมอกสีเทาปกคลุมอยู่ ต่อไปก็คือการค้นหา ‘อีกคนหนึ่ง’ เมื่อมองดูพื้นที่จิตวิญญาณอันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหน้านี้แล้ว การค้นหาเพียงอย่างเดียวดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เต้าก็หลับตาลง จากนั้นพลังจิตวิญญาณที่มองไม่เห็นก็แผ่ขยายออกไปโดยรอบ มันไกลออกไปเรื่อยๆ พยายามรับรู้ทุกสิ่งในพื้นที่นี้ ในขณะเดียวกัน ร่างของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวในพื้นที่จิตวิญญาณ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น สายตามองไปยังทิศทางหนึ่งในพื้นที่จิตวิญญาณ จากนั้นเขาก็บินตรงไปตามทิศทางที่มองเห็นนั้น ไม่นานนัก ในที่สุดเขาก็เห็นเงาร่างอื่นในพื้นที่จิตวิญญาณ ในมุมหนึ่งของพื้นที่จิตวิญญาณนั้น มีร่างเล็กหนึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ซุกศีรษะไว้ระหว่างเขาทั้งสอง บริเวณรอบร่างเล็กๆ นั้นมีแสงสีฟ้าอ่อนส่องออกมา ขณะที่ไอหมอกสีเทาโดยรอบกำลังกัดกร่อนแสงสีฟ้าอ่อนอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเห็นถึงตรงนี้ หลี่เต้าก็พอเข้าใจความหมายของการกลืนกลายวิญญาณแล้ว คาดว่าเมื่อแสงสีฟ้าอ่อนได้ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น วิญญาณดั้งเดิมของร่างกายนี้ก็คงจะสูญสลายไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เมื่อพบเป้าหมายแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือต้องปลุกนางให้ตื่นแล้วช่วยให้อีกฝ่ายต่อกรกับ ‘นาง’

ไม่นานนัก เขาก็ควบคุมร่างวิญญาณมาถึงเบื้องหน้าร่างเล็กๆ นั้น เมื่อได้เห็นร่างนั้นในระยะใกล้ สีหน้าของหลี่เต้าก็พลันชะงักไป ในห้วงความคิดของเขาเริ่มมีภาพมากมายวาบขึ้นมา สุดท้ายภาพเหล่านั้นก็หยุดนิ่งแล้วกลายเป็นรูปร่างของเด็กหญิงตัวน้อย และเด็กหญิงในความทรงจำกับเด็กหญิงตรงหน้าเขาในตอนนี้ก็มีรูปร่างและการแต่งกายที่เหมือนกันทุกประการ เพียงแต่เด็กหญิงตรงหน้าได้ซุกใบหน้าไว้ระหว่างเขาทั้งสอง จึงทำให้มองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจน ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่หลี่เต้าก็ยังมั่นใจอยู่เก้าส่วนว่านี่คือคนที่เขากำลังตามหา

“หลี่ชิงเอ๋อร์…” หลี่เต้าขยับเคลื่อนเข้าไปใกล้อีกฝ่าย แต่ในขณะที่เขาห่างจากสาวน้อยเพียงแค่หนึ่งจั้ง เขาก็พบว่ามีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่ตรงหน้า

“ชิงเอ๋อร์” หลี่เต้าลองเรียกออกไปหนึ่งครั้ง แต่สาวน้อยกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบสนองเลย เห็นได้ชัดว่ากำแพงนี้กำลังขวางกั้นเขาอยู่ เมื่อตระหนักได้แล้ว เขาก็ยกมือขึ้นลองเคาะบนกำแพง เสียงที่ทึบแน่นดังออกมา

หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ เขาเข้าใจว่านี่เป็นกับดักของหญิงในชุดนักบวชผู้นั้นแน่นอน แต่ก็ไม่เป็นไร ทั้งสองฝ่ายเป็นศัตรูกันอยู่แล้ว การที่นางจะขัดขวางเขาก็เป็นเรื่องปกติ หลี่เต้ามองกำแพงตรงหน้าก่อนจะยกมือขวาขึ้นกำหมัด ในเมื่อมันเป็นกำแพง ก็แค่ทุบให้แตกก็พอ

ในขณะเดียวกัน ณ สถานที่แห่งหนึ่งในห้วงจิตวิญญาณ หญิงในชุดนักบวชมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยสายตาที่เหนือกว่า เมื่อเห็นการกระทำของหลี่เต้า ดวงตาของหญิงในชุดนักบวชก็เต็มไปด้วยความดูแคลน นางยอมรับว่าร่างกายของอีกฝ่ายนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่ง พลังทั้งหมดที่มีนั้นมันเป็นสิ่งที่นางไม่เคยพบเห็นมาตลอดชีวิต แต่นั่นก็เป็นเพียงร่างกายเท่านั้น เขาคงไม่ได้หลงตัวเองคิดว่าในสภาวะจิตวิญญาณเช่นนี้ เขาจะยังสามารถใช้พลังเช่นนั้นได้กระมัง

‘หยิ่งผยองเกินเหตุ’ คือคำประเมินที่หญิงในชุดนักบวชมอบให้หลี่เต้า ตอนนี้นางเริ่มรอคอยที่จะเห็นสีหน้าสิ้นหวังของอีกฝ่าย หลังจากที่เขาใช้หมัดเต็มกำลังแล้วพบว่าไม่สามารถสั่นคลอน ‘กำแพง’ นั้นได้เลย นั่นจะต้องน่าสนใจมากทีเดียว

หลี่เต้าไม่ได้รู้ถึงความคิดเห็นของหญิงในชุดนักบวชที่มีต่อการกระทำของเขา แต่ถึงรู้เขาก็คงไม่สนใจ สิ่งที่เขาเชื่อมั่นเสมอคือ ต่อหน้าพลังอันเด็ดขาด ทุกสิ่งล้วนไร้ความหมาย

เขายกมือขึ้นแล้วกำหมัด หลังจากรับรู้ถึงพลังของตัวเอง ในชั่วขณะถัดมา หลี่เต้าก็ได้ออกหมัดพุ่งชกกำแพงที่กำลังขวางกั้นอย่างแรง

โครม!

เมื่อหมัดปะทะเข้ากับกำแพง เสียงสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นทันที จากนั้นทั่วทั้งพื้นที่จิตวิญญาณก็สั่นสะเทือนขึ้นมา

หมายเหตุท้ายบท
[1] ไม้แบน (板子) : หรือ ‘ปั่นจื่อ’ อุปกรณ์ลงทัณฑ์โบราณของจีน มีลักษณะเป็นไม้กระดานแบนยาว มักใช้ตีโบยที่สะโพกหรือต้นขา