ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 473 พบสตรีศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน ณ เชิงเขาแห่งนี้มีรถม้าคันหนึ่งกำลังจอดอยู่ริมทางเดินเขา

“ที่นี่ใช่หรือไม่?” หลังได้ยินเสียงร้องดังมาจากท้องฟ้า หลี่เต้าก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังยอดเขา

“หัวหน้า ข้าขอตามท่านขึ้นไปด้วยเถิด” หยางเหยียนเอ่ยปาก

หลี่เต้าส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เจ้าอยู่คุ้มกันที่นี่ ข้าขึ้นไปคนเดียวก็พอแล้ว”

เมื่อพูดถึงการคุ้มกันแล้วก็ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่คุ้มกันใคร ท้ายที่สุดแล้วเหมียวเมียวซินหนึ่งในหญิงสาวทั้งสามคนนั้นก็มีราชันกูสองตัวอยู่กับนาง แม้จะไม่นับราชันกู พลังของนางก็อยู่ในระดับปรมาจารย์

เมื่อเห็นหยางเหยียนยังอยากจะพูดอะไรอีก หลี่เต้าก็เอ่ยตัดบทขึ้น “เอาละ พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะขึ้นไปก่อน”

หลังจากนั้น เขาก็เหยียบย่างเบาๆ ทั้งร่างลอยขึ้นสูอากาศเหาะไปยังยอดเขา ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เต้าก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ของวัดเต๋าบนยอดเขา

“ผู้มาเยือน หยุดฝีเทา!”

เมื่อหลี่เต้าเข้าไปใกล้ ทันใดนั้นภาพวาดบนประตูใหญ่ของวัดเต๋าก็เปล่งแสงและมีปฏิกิริยาอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงนั้น หลี่เต้าก็จ้องมองไปยังภาพวาด ทว่าฝีเท้าของเขายังคงเดินตรงไปที่ประตูใหญ่เหมือนเดิม พอเห็นเช่นนั้นภาพวาดทั้งสองก็สบตากัน รู้ว่าผู้มาเยือนไม่ใช่แขกที่มีเจตนาดี

“บุกรุกวัดเต๋าโดยพลการ วันนี้ข้าไม่อาจปล่อยเจ้าไปได้”

เมื่อเสียงจากภาพวาดดังขึ้น เงาแสงสองสายก็ได้รวมตัวกันเป็นร่างยักษ์สองร่าง ยืนอยู่นอกประตูใหญ่ของวัดเต๋า พอมองดูอย่างละเอียด ทั้งสองสวมเกราะแนบตัว ในมือถืออาวุธหนัก มีความสูงอย่างน้อยสิบจั้ง เพียงแค่ความสูงก็สร้างความกดดันอย่างมากให้แล้ว มีบารมีที่คนธรรมดาไม่มี

“ทำลาย!”

หนึ่งในยักษ์จากภาพวาดฟาดค้อนหนักลงมาที่กระหม่อมของหลี่เต้าอย่างรุนแรง ในขณะที่ค้อนหนักกำลังจะฟาดลงมานั้น หลี่เต้าพลันเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นของเขาเปล่งประกายสีแดงเจิดจ้า ในชั่วขณะถัดมา ลำแสงสีแดงสองสายก็พุ่งออกมาจากดวงตาของเขา

เมื่อแสงสีแดงปะทะเข้ากับค้อนหนักนั้น มันก็เหมือนใบมีดที่ตัดเข้าไปในเต้าหู้ ตัดผ่านไปได้อย่างง่ายดาย พอโดนลำแสงสีแดงจากดวงตาของหลี่เต้าเข้าไป ตรงกลางของค้อนหนักนั้นก็มีรูที่มองทะลุผ่านได้ปรากฏขึ้น พอมองจากตรงนั้นก็จะสามารถมองเห็นคนในภาพวาดที่ศีรษะหายไปแล้วได้ ในที่สุดยักษ์ในภาพวาดก็กลายเป็นแสงสีขาวสลายหายไป

ดังนั้น ยักษ์ในภาพวาดที่เดิมมีสองตนจึงเหลือเพียงอีกตนหนึ่งที่มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ แต่ก่อนที่หลี่เต้าจะเงยหน้ามอง ยักษ์ในภาพวาดตนสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็กลายเป็นลำแสงพุ่งกลับเข้าไปในภาพวาด กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิม ทันใดนั้น ประตูครึ่งบานของวัดก็เปิดออกเอง ราวกับกำลังเชิญหลี่เต้าให้เข้าไปข้างใน

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าก็ไม่คิดมาก เขาเดินเข้าไปตามประตูครึ่งบานที่เปิดออกอีกด้านหนึ่ง

หลังจากปล่อยให้หญิงในชุดนักบวชอยู่ในวิหารหลักของวัดเต๋าแล้ว เหล่าหญิงสาวชุดขาวทั้งหมดก็ต่างยืนรออยู่ด้านนอกวิหารหลักอย่างเงียบๆ ขณะที่พวกนางกำลังก้มหน้ายืนรออยู่นัน ก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาในหูของพวกนาง ตอนแรกไฉอี่คิดว่าในวัดเต๋านี่ยังมีคนอื่นอยู่อีก แต่พอเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของนางก็แข็งค้างทันที

“คุ้มกัน!”

ทันทีที่ไฉอี่ออกคำสั่ง หญิงชุดขาวทั้งหมดที่เดิมกำลังผ่อนคลายอยู่ก็ลุกขึ้นพร้อมชักกระบี่ยาวออกมาทันที เมื่อทุกคนมองเห็นผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน สีหน้าของแต่ละคนก็ไม่สู้ดีนัก พวกนางเคยเห็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ปะทะกับอีกฝ่ายมาก่อน จึงรู้ดีว่าแม้ทั้งหมดจะรวมพลังกันก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายค่อยๆ เข้ามาใกล้ ไฉอี่ก็นึกถึงสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในวิหารหลัก ทันใดนั้น ไฉอี่ก็กัดฟันสั่งการว่า “สู้กับเขาให้ถึงที่สุด” พอพูดจบ นางก็นำหน้าโจมตีเข้าใส่หลี่เต้า

“ช่างกล้าหาญจริงๆ”

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เต้าก็พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย พอมองเห็นกระบี่ที่แทงเข้ามา เขาก็ยกมือขึ้นป้องกันทันที ชั่วขณะนั้นกระบี่ยาวพลันปะทะกับฝ่ามือเปล่าแล้วแตกกระจายเป็นเศษชิ้นส่วนทันที หญิงสาวได้แต่มองมือข้างนั้นเคลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าของตนมากขึ้นเรื่อยๆ

‘จะตายแล้วหรือ?’

มือข้างนั้นของอีกฝ่ายสามารถทำลายกระบี่ยาวที่หลอมจากเหล็กกล้าร้อยครั้งได้อย่างง่ายดาย แล้วจะพูดถึงร่างกายที่เป็นเนื้อเลือดของนางได้อย่างไร แต่ทันใดนั้น นางก็รู้สึกได้ว่ามือนั้นหยุดลงตรงหน้านางในระยะไม่ไกลนัก พอนางเพิ่งจะลืมตาขึ้นมอง จู่ๆ ก็ถูกแรงที่ไม่อาจต้านทานได้ผลักออกไปด้านข้าง ต่อมานางเห็นว่าคนอื่นๆ ก็ประสบชะตากรรมเดียวกับนาง นี่ชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาจะสังหารพวกนาง แต่ว่าทำไมกัน…

เพราะเหตุใด?

หลี่เต้ายังไม่แน่ใจในตัวตนของหญิงในชุดนักบวช หากตอนนี้ฆ่าพวกนางไปแล้วเกิดความผิดพลาดขึ้นมาจะทำอย่างไร ไม่นานนัก หญิงชุดขาวทั้งหมดก็ถูกหลี่เต้าควบคุมและผลักไปอีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นหลี่เต้ากำลังจะก้าวเข้าสู่วิหารหลักของวัดเต๋า ไฉอี่ก็เอ่ยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“อย่าเข้าไป! สตรีศักดิ์สิทธิ์กำลังรับการรักษาอยู่”

“รักษา?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็พลันหยุดฝีเท้า พอเห็นดังนั้นไฉอี่ก็เข้าใจว่าตนเองคงคาดเดาถูก อีกฝ่ายไม่มีความคิดที่จะฆ่าพวกนางเลย มิเช่นนั้นแล้วก็คงจะไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

“สตรีศักดิ์สิทธิ์…”

ขณะที่ไฉอี่กำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ ทันใดนั้นก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นในวิหารหลักของวัดเต๋าที่ด้านข้าง เมื่อมองผ่านช่องว่างของประตูไม้เข้าไป จะสามารถเห็นได้ว่าจากภายในวิหารหลักของวัดเต๋าก็มีแสงสีขาวปรากฏขึ้น จากนั้นวิหารทั้งหลังก็ดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย สุดท้ายเสียงถอนหายใจอันแผ่วเบาก็ดังขึ้นภายในวิหารหลักของวัดเต๋า

เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจนั้น ไฉอี่และคนอื่นๆ ก็มองไปด้วยสีหน้ายินดี หลี่เต้าเองก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตูใหญ่ของวัดเต๋า

เอี๊ยด!

ไม่นานนัก ประตูใหญ่ของวัดเต๋าก็เปิดออก มีร่างสองร่างเดินออกมาจากข้างใน หนึ่งในนั้นคือหญิงในชุดนักบวชที่เห็นมาก่อนหน้านี้ หรือก็คือสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่หญิงชุดขาวพูดถึง ส่วนอีกคนหนึ่งนั้นก็คือท่านผู้อาวุโสซู่วผู้ช่วยคนนั้นเอง

“สตรีศักดิ์สิทธิ์…”

ไฉอี่เพิ่งจะเอ่ยปากขึ้น ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ในสำนักปราบสวรรค์แม้ว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์จะมีตำแหน่งสูงส่ง แต่ท่านผู้อาวุโสซู่วผู้นี้ก็ไม่ได้ต่ำต้อย เขาอยู่ใต้รองผู้นำหลายคนแต่อยู่เหนือหัวหน้าทั้งหกส่วน แต่ตอนนี้สตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกนางกลับเดินนำหน้า ส่วนผู้อาวุโสซู่วก็เดินตามมาด้านหลัง อีกทั้งเมื่อดูจากกิริยาท่าทางของทั้งสองคนแล้ว เห็นได้ชัดว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้นำ ส่วนผู้อาวุโสซู่วก็ดูเหมือนจะแสดงความเคารพอยู่บ้าง แต่ไม่ว่าจะอย่างไรสตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกนางก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว

“สตรีศักดิ์สิทธิ์ ในที่สุดท่านก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว” ไฉอี่นำหญิงสาวชุดขาวหลายคนเดินเข้ามาทักทาย

ทว่าหญิงสาวในชุดนักบวชทำเพียงแค่กวาดตามองหญิงสาวทั้งหมดแล้วก็หันไปทางอื่น ท่าทางราวกับไม่สนใจ เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของไฉอี่ก็พลันแข็งค้าง แม้ว่าก่อนหน้านี้สตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกนางจะมีนิสัยเย็นชาเฉยเมย แต่ก็ยังตอบสนองต่อคำพูดและท่าทางของพวกนาง ทว่าตอนนี้พวกนางรู้สึกว่าหลังจากสตรีศักดิ์สิทธิ์ฟื้นขึ้นมา นางก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ทำเหมือนพวกนางเป็นอากาศธาตุไปเลย

“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”

ในตอนนั้นเอง เสียงอุทานด้วยความตกใจของผู้อาวุโสซู่วก็ดังขึ้นจากด้านข้าง เมื่อหันไปมองก็เห็นผู้อาวุโสซู่วชี้ไปยังหลี่เต้าที่อยู่ตรงบันไดของวัดเต๋าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แม้ว่าผู้อาวุโสซู่วจะไม่เคยเห็นหลี่เต้าด้วยตาตัวเอง แต่ก็เคยเห็นเขาในความทรงจำของหลิวเผิงผ่านวิชากลืนวิญญาณ จึงจำได้ทันทีที่เห็น ทว่าหลี่เต้ากลับไม่ได้สนใจผู้อาวุโสซู่วคนนั้นเลย ดวงตาของเขาจับจ้องมองเพียงหญิงในชุดนักบวชที่อยู่ข้างกายเขาเท่านั้น

“หลี่ชิงเอ๋อร์?”

เสียงคำถามดังออกมาจากปากของหลี่เต้า แว่วเข้าสู่โสตประสาทของหญิงในชุดนักบวช ทันใดนั้น ดวงตาของหญิงในชุดนักบวชที่เดิมทีไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ก็เกิดความเคลื่อนไหวขึ้น หญิงในชุดนักบวชเหลือบมองไปที่หลี่เต้าแล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า

“เจ้ากำลังเรียกนางที่เป็นเจ้าของร่างนี้อยู่หรือ?”

ตึกตัก!

พร้อมกับที่เสียงพูดของหญิงในชุดนักบวชจบลง หัวใจของทุกคนก็พลันกระตุกและเต้นอย่างรุนแรง