ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 474 ลงมือ

หลังจากเสียงหัวใจเต้นดังขึ้น ทุกคนพลันรู้สึกว่าอากาศรอบตัวหนืดขึ้นทันที ราวกับตกลงไปในหลุมโคลน ไฉอี่พยายามเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ก่อนหน้านี้ปรานีพวกนางไว้ ทว่าไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ใบหน้าที่เคยสงบของชายผู้นั้นกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มปลดปล่อยออกมาจากร่างของเขาไม่หยุด

ภายใต้อิทธิพลของจิตสังหารนี้ ไฉอี่ถึงกับรู้สึกว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวขึ้นมา ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในภาพลวงตา ในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกสิ้นหวังก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจนาง กระตุ้นให้นางอยากฆ่าตัวตาย

ภายใต้อิทธิพลของจิตสังหารนี้ ท่านผู้อาวุโสซู่วและหญิงในชุดนักบวชที่อยู่ไม่ไกลต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ท่านผู้อาวุโสซู่วแสดงสีหน้าหวาดระแวงออกมา เขาเริ่มทำท่าวาดมือแล้ว ส่วนหญิงในชุดนักบวชขมวดคิ้วเล็กน้อย พลังที่มองไม่เห็นห่อหุ้มร่างของนาง ต้านทานจิตสังหารที่รุกรานเข้ามา ราวกับเป็นของแข็ง

เมื่อมองดูหลี่เต้าที่มีจิตสังหารดุร้ายเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ หญิงในชุดนักบวชจึงกล่าวว่า “ดูเหมือนเจ้าจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเจ้าของร่างนี้อยู่พอสมควร แต่การเลือกครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดของข้าทั้งหมด เป็นการเลือกของนางเอง ข้าให้พลังแกนางเพื่อแก้แค้น ส่วนนางจะกลายเป็นร่างที่ข้าใช้เดินในโลกนี้อีกครั้ง”

หลังพูดจบ หญิงในชุดนักบวชก็กางมือออก แผ่นป้ายไม้เล็กๆ วางอยู่บนฝ่ามือของนาง “นี่คือสิ่งสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ก่อนที่นางจะมีตัวตน และเป็นสิ่งที่ทำให้นางมีความหมกมุ่นลึกล้ำที่สุด หากเจ้ามีความเกี่ยวข้องกับนาง ข้าก็จะมอบมันให้เจ้า” หญิงในชุดนักบวชพลันคลายมือออก แล้วจากนั้นแผ่นป้ายไม้ก็ลอยไปหาหลี่เต้าเอง

แต่เมื่อแผ่นป้ายไม้ตกลงในมือของหลี่เต้า จิตสังหารของเขากลับยิ่งพลุ่งพล่านมากขึ้น พอเห็นดังนั้นหญิงในชุดนักบวชจึงกล่าวเบาๆ ว่า “เจ้าต้องการจะลงมือกับข้าหรือ? เห็นแก่มีวาสนาระหว่างเจ้ากับนาง ข้าขอแนะนำว่าเจ้าไม่ควร…”

ตูม!

ไม่ทันที่หญิงในชุดนักบวชจะพูดจบ พื้นดินใต้เท้าของหลี่เต้าก็ยุบลงในทันที ทั้งยอดเขาสั่นสะเทือน ในชั่วขณะถัดมาร่างของเขาก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าหญิงในชุดนักบวช ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็คว้าไปที่ลำคอของหญิงในชุดนักบวช

เมื่อหญิงในชุดนักบวชเห็นดังนั้น ดวงตาของนางก็วาบขึ้นด้วยประกายแสง ในพริบตาเดียวม่านพลังสีฟ้าอ่อนก็ห่อหุ้มร่างของนางไว้ แต่เมื่อมือของหลี่เต้าสัมผัสกับม่านป้องกัน สายตาที่เรียบเฉยมาตลอดของหญิงในชุดนักบวชพลันเกิดการเปลี่ยนแปลง เพราะมือนั้นไม่สนใจแรงต้านของม่านป้องกันเลย และทะลวงเข้ามาอย่างรุนแรง ทันใดนั้น นางก็กระทืบเท้าแล้วถอยหลังอย่างรวดเร็วภายใต้การห่อหุ้มของม่านป้องกัน

ในเวลาเดียวกัน สายตาของหญิงในชุดนักบวชก็เปลี่ยนแปลงอีกครั้ง จากนั้นพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ก่อตัวขึ้นเหนือวัดเต๋า ก่อนจะรวมตัวกันเป็นฝ่ามือสีฟ้าขนาดมหึมาที่ครอบคลุมเหนือวิหารของวัดเต๋าทั้งหมด หญิงในชุดนักบวชเอ่ยเบาๆ เมื่อเสียงนั้นจบลงฝ่ามือสีฟ้าขนาดมหึมาก็ตกลงมา พร้อมกันขณะที่นางเพิ่งจะออกจากวิหารของวัดเต๋า ฝ่ามือนั้นก็ทับวิหารของวัดเต๋าทั้งหมด

ตูม!

ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย วิหารของวัดเต๋าที่เคยอยู่ในสภาพดีพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

“แคก แคก” เสียงไอดังขึ้น ท่านผู้อาวุโสซู่วเดินหน้าดำออกมาจากกลุ่มฝุ่นควัน เข้ามายืนอยู่ไม่ไกลจากหญิงในชุดนักบวช ในดวงตาเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ หากเขาวิ่งไม่เร็วพอ เขาคาดว่าตนเองคงถูกปราบพร้อมกับคนผู้นั้นไปแล้ว สำหรับเรื่องนี้หญิงในชุดนักบวชเพิกเฉยต่อท่านผู้อาวุโสซู่วโดยสิ้นเชิง สายตาของนางมองไปยังกลางกลุ่มควันฝุ่นเท่านั้น

“ท่านสตรีศักดิ์…เต้าจวิน คนผู้นั้นตายหรือยัง?” เดิมทีท่านผู้อาวุโสซู่วตั้งใจจะเรียกหญิงในชุดนักบวชด้วยคำเรียกเดิม แต่พอคำพูดมาถึงปากจึงนึกได้ว่าตอนนี้เปลี่ยนคนไปแล้ว

หญิงในชุดนักบวชส่ายหน้าอย่างสงบนิ่ง “เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ทางร่างกายผิดปกติ ยังไม่ถึงขั้นตายหรอก”

อีกด้านหนึ่ง ไฉอี่และคนอื่นๆ หลบหนีออกมาได้ก่อนที่มือยักษ์นั้นจะลงมา พวกนางยืนอยู่ด้านข้าง พากันมองไปยังท่านผู้อาวุโสซู่วและหญิงในชุดนักบวชด้วยสายตาที่ซับซ้อน หากเป็นเวลาปกติพวกนางคงยืนอยู่ข้างหญิงในชุดนักบวชไปแล้ว แต่จากบทสนทนาก่อนหน้านี้ หญิงในชุดนักบวชผู้นี้คงไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกนางอีกต่อไป หากไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์แล้วพวกนางควรจะวางตัวอย่างไรดี จะติดตามอีกฝ่ายต่อไปหรือไม่? แต่พวกนางยังคงจงรักภักดีต่อสตรีศักดิ์สิทธิ์ และสตรีศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นผู้ที่ช่วยชีวิตพวกนางเอาไว้ แก้แค้นหรือ? แล้วพวกนางจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร

ในขณะที่พวกไฉอี่กำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น ควันและฝุ่นบนซากปรักหักพังของวิหารหลักในวัดเต๋าก็ค่อยๆ สลายไป ทันใดนั้น ก็มีร่างสีเลือดปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง นั่นคือหลี่เต้าที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังปราณโลหิต

ตูม!

ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตอบสนอง หลี่เต้าก็ระเบิดพลังออกมาอีกครั้ง เขาพุ่งตรงไปยังหญิงในชุดนักบวช หญิงในชุดนักบวชดวงตาวาววับ นางเอ่ยปากว่า “ข้าตั้งใจจะไว้ชีวิตเจ้าเพราะเห็นแก่วาสนาระหว่าง ‘นาง’ กับข้า แต่ในเมื่อเจ้าอยากเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ นี่ก็คือกรรมของเจ้าเอง”

“ร่างกายของเจ้ามีพรสวรรค์ผิดปกติ ข้าที่ถูกปลุกพลังโดนขุนนางดึงตัวมาดวงนี้ ขาดทหารเต๋าคุ้มกันตัวอยู่พอดี หลังจากหลอมเจ้าเป็นทหารเต๋าแล้ว เจ้าจะได้อยู่เคียงข้างนางตลอดไป นับว่าเป็นการชดเชยวาสนาระหว่างเจ้ากับนางแล้ว”

เมื่อเสียงพูดนั้นจบลง ม่านตาของหญิงในชุดนักบวชก็สว่างวาบขึ้น ชั่วขณะถัดมามือยักษ์สองข้างก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้า เมื่อร่างของหลี่เต้าเคลื่อนเข้ามาใกล้ มอยักษ์ทั้งสองข้างก็ประกับเข้าหากันทันที บีบหลี่เต้าไว้ตรงกลาง กักขังเขาไว้ภายใน

เมื่อเห็นหลี่เต้าถูกกักขัง หญิงในชุดนักบวชจึงเอ่ยเสียงเบา “วางใจเถิด กระบวนการนี้จะไม่เจ็บปวดมากนัก”

ในชั่วขณะถัดมา พลังปราณโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาจากใจกลางมือยักษ์ จนกระทั่งมือที่ประกอบขึ้นจากพลังไร้รูปเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป เมื่อมือยักษ์ขยายใหญ่ถึงขีดสุดก็เหมือนสิ่งที่พองตัวจนแตกออก หลี่เต้าจึงได้ร่วงลงมายืนมั่นบนพื้น และสิ่งแรกที่เขาทำหลังจากลงสู่พื้นคือพุ่งเข้าใส่หญิงในชุดนักบวชอีกครั้ง

เมื่อเห็นหลี่เต้าหลุดพ้นจากการกักขัง สีหน้าอันสงบนิ่งของหญิงในชุดนักบวชก็เปลี่ยนไป คิ้วงามของนางเริ่มขมวดเล็กน้อย แต่มือของนางกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ยังคงพยายามปราบหลี่เต้าต่อไป ทว่าหลังจากลองอยู่หลายครั้งนางก็พบว่าตนเองดูเหมือนจะประเมินพลังของอีกฝ่ายต่ำเกินไป นางเอ่ยพึมพำพลางมองดูหลี่เต้า “ด้วยร่างกายของเขา คงสามารถหลอมสร้างเป็นองครักษ์เต๋าได้เลยทีเดียว” พอคิดมาถึงตรงนี้ ในดวงตาสตรีชุดนักบวชก็เริ่มมีความสนใจขึ้นมา หากสามารถหลอมสร้างองครักษ์เต๋าได้ แม้แต่นางเองก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างช่วยไม่ได้ ดังนั้น สตรีในชุดนักบวชจึงเริ่มเพิ่มกำลังมากขึ้น

หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป สีหน้าของสตรีในชุดนักบวชก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ยังคงไม่ได้ผล! นางได้ลองใช้วิธีปราบปรามเกือบทั้งหมดที่สามารถใช้ได้ในตอนนี้แล้ว แต่ก็ไม่สามารถปราบอีกฝ่ายลงได้ ทันใดนั้น สตรีในชุดนักบวชก็เบิกตากว้างมองไปยังหลี่เต้าที่กำลังบุกเข้ามาโจมนีนางอีกครั้ง

‘ไม่ถูกต้อง! ไม่ถูกต้องอย่างยิ่ง!’ หลังจากคิดทบทวนดูอย่างละเอียดแล้วตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาเหมือนกำลังต่อสู้ที่ไหนกัน มีเพียงการออกท่าและการรับมือเท่านั้น ไม่นานสตรีในชุดนักบวชก็เข้าใจแล้ว ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการจะฆ่านาง แต่มีความคิดเหมือนกับนาง นั่นคือต้องการจับตัวเอาไว้ หากคิดเช่นนี้ทุกอย่างก็จะเข้าใจได้

เมื่อเข้าใจแล้ว หญิงในชุดนักบวชก็มีแววโกรธวาบผ่านดวงตา ตั้งแต่เมื่อใดกันที่นางผู้เป็นถึงเต้าจวินจะถูกดูแคลนและทำให้อับอายเช่นนี้

“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า?”

เมื่อคำพูดของหญิงในชุดนักบวชจบลง นางก็ลอยตัวขึ้นไปในอากาศทันที มาอยู่บนท้องฟ้าเหนือยอดเขาสูงร้อยจั้ง หากมองจากยอดเขาด้วยสายตาปกติ จะเห็นเพียงจุดดำเล็กๆ เท่านั้น

หมายเหตุท้ายบท
[1] ไม้แบน (板子) : หรือ ‘ปั่นจื่อ’ อุปกรณ์ลงทัณฑ์โบราณของจีน มีลักษณะเป็นไม้กระดานแบนยาว มักใช้ตีโบยที่สะโพกหรือต้นขา