ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 472 ผู้อาวุโสสวี

“น้องสาว?”

เมื่อได้ยินสองคำนี้ สมองหยางเหยียนพลันรู้สึกงุนงงไปหมด

เนื่องจากหยางหลินไม่ได้บอกตัวตนที่แท้จริงของหลีเต้าให้หยางเหยียนรู้ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของหลีเต้า

หลังจากที่ได้สติกลับมา หยางเหยียนก็ถามอย่างตกใจว่า “น้องแท้ๆ เลยหรือ?”

หยางเหยียนมองไปยังทิศทางที่กลุ่มหญิงชุดขาวเดินจากไป แล้วถามอย่างระมัดระวังอีกว่า “แล้วหญิงในชุดนักบวชคนนั้น…”

หลีเต้าเอ่ยตอบ “ถึงนางจะไม่ใช่น้องสาวของข้า แต่ก็ต้องมีความเกี่ยวข้องลึกซึ้งกันอย่างแน่นอน”

“แต่หัวหน้า พวกนางหนีไปแล้ว”

“วางใจเถอะ หนีไม่พ้นหรอก” หลังพูดจบหลีเต้าก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แล้วเป่านกหวีดเสียงหนึ่ง ในชั่วขณะถัดมาพลันมีเสียงร้องยาวดังขึ้นจากท้องฟ้าเบื้องบน

ทันใดนั้น ทุกคนก็เห็นเงาดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งหลังจากแย่งชิงแผ่นป้ายไม้กลับมาได้ หญิงในชุดนักบวชก็หลบหนีไปยังทิศทางหนึ่ง

ที่ด้านหลังนาง หญิงชุดขาวสิบกว่าคนทั้งไล่ตามทั้งร้องเรียก ในที่สุดหลังจากไม่รู้ว่าวิ่งไปนานเท่าใด หญิงชุดขาวสิบกว่าคนก็พบว่า สตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกนางหยุดอยู่ที่ไกลออกไป

แต่ยังไม่ทันที่พวกนางจะดีใจ ทันใดนั้นก็เห็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ล้มลงกับพื้นอย่างกะทันหัน

“สตรีศักดิ์สิทธิ์!”

ไม่นานนัก พวกหญิงชุดขาวก็มาถึงข้างกายของหญิงในชุดนักบวช

เมื่อพยุงนางขึ้นมาดูก็พบว่า หญิงในชุดนักบวชหลับตาแน่น ที่หางตามีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่ คิ้วงามของนางขมวดแน่นราวกับกำลังมีฝันร้าย

“สตรีศักดิ์สิทธิ์…”

หญิงชุดขาวที่เป็นหัวหน้าพยายามใช้หลายวิธี แต่ก็ยังไม่สามารถปลุกหญิงในชุดนักบวชให้ตื่นขึ้นมาได้

“สตรีศักดิ์สิทธิ์หมดสติไม่ฟื้น ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?” มีคนเอ่ยถามขึ้น

หญิงชุดขาวที่เป็นหัวหน้าหันกลับไปมองทิศทางที่พวกนางหนีมาแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างหนักอึ้งว่า “พวกเราไม่สามารถหยุดอยู่ที่นี่นานเกินไปได้ หากปล่อยให้อีกฝ่ายไล่ตามมาทันมันจะอันตรายเกินไป และพวกเราต้องหาคนมาช่วยสตรีศักดิ์สิทธิ์ด้วย”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีคนเสนอขึ้นมาว่า “พวกเราไปหาท่านผู้อาวุโสสวีกันเถอะ ภารกิจของสตรีศักดิ์สิทธิ์เป็นคำสั่งจากเขา เขาจึงน่าจะมีวิธี”

“ดี เช่นนั้นก็ไปกัน”

หลังจากกำหนดเป้าหมายแล้ว หญิงชุดขาวก็พาหญิงในชุดนักบวชถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว

แต่สิ่งที่พวกนางไม่ทันได้สังเกตคือ ในเวลานี้ ณ ก้อนเมฆบนท้องฟ้าเหนือศีรษะของพวกนางนั้น มีเงาดำหนึ่งวนเวียนอยู่รอบๆ ตำแหน่งพวกนางไม่หยุด

สองวันต่อมา หลังจากการเดินทางไกลอันยากลำบาก หญิงชุดขาวได้พาหญิงในชุดนักบวชมาถึงภูเขาลูกหนึ่งในทั่งโจว

ไม่นานหลังจากขึ้นไปถึงยอดเขา ประตูใหญ่ของวัดเต๋าโบราณก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกนาง บนประตูใหญ่ของวัดเต๋าทั้งสองบาน ยังมีภาพวาดที่ดูน่าเกรงขามอยู่สองภาพ

เมื่อมองไปที่ประตูใหญ่ของวัดเต๋า พวกนางก็ทำท่าจะพาหญิงในชุดนักบวชเข้าไปข้างใน

ขณะที่กลุ่มคนเข้าใกล้ประตูใหญ่จนห่างประมาณยี่สิบก้าว ทันใดนั้นภาพวาดที่ติดอยู่บนประตูพลันเปล่งแสงออกมา ในชั่วขณะถัดมา บุคคลในภาพวาดก็กะพริบตาราวกับมีชีวิตขึ้นมา

หนึ่งในภาพวาดได้เปล่งเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น “ผู้มาเยือนคือผู้ใด!”

เมื่อหญิงชุดขาวที่เป็นหัวหน้าเห็นเช่นนั้น ก็รีบก้าวไปข้างหน้าแล้วประสานมือคำนับ พลางกล่าวว่า

“ศิษย์ในสังกัดสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักปราบสวรรค์ ไฉอี ขอพบท่านผู้อาวุโสสวี”

“ขอร้องท่านผู้อาวุโสสวี ช่วยชีวิตสตรีศักดิ์สิทธิ์ด้วย”

เมื่อได้ยินดังนั้น บุคคลในภาพวาดก็เหลือบมองหญิงในชุดนักบวช ที่ถูกหญิงสาวหลายคนคุ้มกันอยู่ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า “รอก่อน ข้าจะไปแจ้งท่านผู้อาวุโสสวี”

จากนั้น หนึ่งในภาพวาดก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ภาพวาดก็เปล่งแสงขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพวกหญิงชุดขาวก็ได้รับคำตอบ

“เข้ามาเถิด ท่านผู้อาวุโสสวีรออยู่ข้างใน”

เมื่อพูดจบ ประตูใหญ่ทั้งสองบานก็เปิดออกเอง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

หลังจากกล่าวขอบคุณ หญิงชุดขาวทั้งหมดก็คุ้มกันหญิงในชุดนักบวชเข้าไปในวัดเต๋า เมื่อคนสุดท้ายเข้าไปแล้ว ประตูใหญ่ของวัดเต๋าก็ปิดลงอีกครั้ง

บุคคลทั้งสองในภาพได้มองไปรอบๆ หนึ่งครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นใด พวกเขาก็กลับเป็นภาพวาดธรรมดาอีกครั้ง

“ท่านผู้อาวุโสสวี ท่านผู้อาวุโสสวี”

หลังจากเข้าสู่วัดเต๋า ไฉอีก็นำทุกคนมาถึงวิหารหลักของวัด เมื่อก้าวเข้าสู่ลานที่ตั้งของวิหารหลักแล้ว พวกนางก็มองเห็นชายในชุดนักบวชคนหนึ่งยืนรออยู่นอกวิหาร

ชายในชุดนักบวชผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือคนที่กลืนวิญญาณของหลิวเผิง และทำการออกคำสั่งแก่หญิงในชุดนักบวชตอนนั้นนั่นเอง

“ท่านผู้อาวุโสสวี ขอร้องท่านโปรดช่วยสตรีศักดิ์สิทธิ์ด้วย” ไฉอีเดินเข้าไปประสานมือวิงวอนขอร้อง

ท่านผู้อาวุโสสวีลูบเคราพลางกล่าวเสียงเรียบ “พาสตรีศักดิ์สิทธิ์เข้ามาให้ข้าดูก่อน แล้วค่อยว่ากัน”

ไม่นานนัก พวกนางก็พาหญิงในชุดนักบวชเข้าไปในวิหารหลักของวัด หลังจากนั้นจึงหาเบาะรองนั่งมาปูบนพื้น แล้วจึงวางร่างของหญิงในชุดนักบวชลงไป

ผู้อาวุโสสวียังไม่ได้เริ่มทำการรักษาทันที แต่กลับเอ่ยปากว่า “เล่ามาสิ เกิดอะไรขึ้นกับสตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้าถึงได้เป็นเช่นนี้”

ไฉอีเปิดปากเล่าให้ฟังว่า “ผู้อาวุโสสวี หลังจากที่สตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราได้รับภารกิจจากท่าน แล้วนางก็ได้วางกับดักคนของราชสำนักที่ท่านกล่าวถึงในเขตไคหยาง”

“แต่ไม่คาดคิดว่า คนของราชสำนักผู้นั้นจะมีพลังไม่ธรรมดา พวกเขาทําลายวิชาลวงตาได้อย่างรวดเร็ว”

“สุดท้ายสตรีศักดิ์สิทธิ์จึงจำเป็นต้องลงมือเอง”

“ทว่าสิ่งที่พวกเราคาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นคือ ผู้นำของฝ่ายตรงข้ามจะมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า แม้แต่สตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของผู้อาวุโสสวีก็ชะงักไป ไม่คิดว่าในเรื่องนี้จะมีปัญหาที่เกิดจากตัวเขาเองด้วย

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดถึงเรื่องเหล่านี้ เขาจึงถามต่อไปว่า “แล้วสตรีศักดิ์สิทธิ์หมดสติได้อย่างไร”

“ดูเหมือนว่านางจะใชวิชาลับบางอย่าง กล่าวคือตอนนั้นสตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราเหมือนกลายเป็นคนละคน”

“กลายเป็นคนละคน?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เหมือนว่าท่านผู้อาวุโสสวีจะนึกถึงบางอย่างได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที

ต่อมา เขาก็ทำท่าวาดมือ ในส่วนลึกของดวงตาเขาปรากฏแสงเรืองรองขึ้นมาชั้นหนึ่ง หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่หญิงในชุดนักบวชแวบหนึ่ง ในดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจ แต่ก็รีบเก็บอาการไว้อย่างรวดเร็ว

“ท่านผู้อาวุโสสวี ท่านมีวิธีช่วยให้สตรีศักดิ์สิทธิ์ฟื้นขึ้นมาหรือไม่เจ้าคะ?”

เมื่อได้ยินเสียงของไฉอี ท่านผู้อาวุโสสวีก็ได้สติกลับคืนมา เขาพยักหน้าก่อนจะกล่าวว่า “ข้าทราบถึงปัญหาแล้ว และมีวิธีแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับสตรีศักดิ์สิทธิ์ด้วย”

“จริงหรือ!” ไฉอีและคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้ายินดี

ท่านผู้อาวุโสสวีกล่าวต่อว่า “แต่การรักษาสตรีศักดิ์สิทธินั้น นางจำเป็นต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ ดังนั้นจึงต้องขอให้พวกเจ้าออกไปก่อนเป็นการชั่วคราว”

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกไฉอีก็ลังเลเพียงเล็กน้อยแล้วตกลงยินยอม

“ถ้าเช่นนั้น พวกเราจะรออยู่ด้านนอกของวิหาร”

“ดี ไปเถิด”

ไม่นานนัก ไฉอีและคนอื่นๆ ก็เดินออกไป

ดังนั้นในวิหารจึงเหลือเพียงหญิงในชุดนักบวชที่หมดสติ และท่านผู้อาวุโสสวีเท่านั้น

ท่านผู้อาวุโสสวีมองดูหญิงในชุดนักบวช พลางเอ่ยกับตัวเองว่า “ไม่คิดว่านางจะเพิ่มระดับการหลอมรวมได้เร็วขนาดนี้ ควรจะบอกว่าสมแล้วที่เป็นนางหรือไม่”

หลังพูดจบ ท่านผู้อาวุโสสวีก็ก้มหนามองหญิงในชุดนักบวชแวบหนึ่ง แล้วพูดอีกว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้ข้าช่วยเจ้าสักหน่อย หวังว่าเจ้าจะจดจำบุญคุณนี้ไว้”

ทันใดนั้น มือทั้งสองของท่านผู้อาวุโสสวีก็เริ่มทำท่าวาดมือที่ซับซ้อนขึ้นมาทันที และความเร็วก็ยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็ยื่นมือชี้ไปที่ศีรษะของหญิงในชุดนักบวช

จากนั้น กระแสพลังสีดำสายหนึ่งก็ไหลผ่านนิ้วมือของเขาเข้าไปห่อหุ้มร่างของหญิงในชุดนักบวชเอาไว้

ภายใต้อิทธิพลของกระแสพลังสีดำ สีหน้าของหญิงในชุดนักบวชยิ่งดูย่ำแยลง คิ้วทั้งสองข้างของนางขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ