ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 471 สตรีศักดิ์สิทธิ์? น้องสาว?

“ปล่อยสตรีศักดิ์สิทธิ์เดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นหญิงในชุดนักบวชถูกจับตัว พวกหญิงในชุดนักบวชที่เหลือกว่าสิบคน ก็พุ่งเข้าใส่หลีเต้าทันที

“เหอะ!”

หยางเหยียนแค่นเสียงเบาๆ แม้เขาจะไม่สามารถจัดการกับหญิงในชุดนักบวชได้ แต่เขาก็ยังจัดการสตรีเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

สตรีศักดิ์สิทธิ์?

หลีเต้ามองหญิงในชุดนักบวชตรงหน้าด้วยสายตาประหลาดใจ ไม่คิดว่าหญิงคนนี้จะเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักปราบสวรรค์

ไม่รู้ว่านี่จะนับเป็นการได้มาโดยไม่ต้องออกแรงหรือไม่

หลีเต้ามองสำรวจหญิงในชุดนักบวชที่ถูกเขาจับมือไว้ข้างหนึ่ง

เพียงแวบเดียวก็เห็นความเย็นชาและเจตนาฆ่าในดวงตาของอีกฝ่ายเต็มไปหมด

“อยากฆ่าก็ฆ่าเสียสิ” น้ำเสียงของหญิงในชุดนักบวชเย็นยะเยือกยิ่งกว่าสายตาของนาง

หลีเต้าเพิ่งเตรียมจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นสายตาก็เลื่อนมองลงไปโดยไม่รู้ตัว

“เจ้า…”

เมื่อหญิงในชุดนักบวชสังเกตเห็นสายตาของหลีเต้า นางก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าใต้ผ้าคลุมจะแดงกํ่าด้วยความอับอายและโกรธแค้นทันที

เพราะการดิ้นรนทำให้ชุดนักบวชของนางเปิดอ้าออกเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวส่วนหนึ่งบริเวณใต้ลำคอ

ทว่าสิ่งที่ทำให้นางโกรธยิ่งกว่านั้นคือ อีกฝ่ายไม่เพียงจ้องมองอย่างไม่ละสายตา แต่ยังเตรียมจะยื่นมือมาอีกด้วย

ในขณะที่นางกำลังสิ้นหวัง คิดว่าตนได้พบคนชั่วช้าตัณหากลับกำเริบอยู่นั้น

จี้ห้อยคอของนางก็รู้สึกตึงขึ้น พร้อมกับเสียงเชือกขาดที่ดังขึ้นมา

“เจ้า!”

หญิงในชุดนักบวชมองไปอีกครั้ง และพบว่าความสนใจของอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ที่ตัวนางแล้ว แต่จดจ่ออยู่ที่ฝ่ามือของเขาเองอย่างเต็มที่

ในขณะเดียวกันนางก็สังเกตเห็นว่า แม้ชุดนักบวชจะเปิดออกเล็กน้อย แต่เพราะมีชุดด้านในอยู่อีก จึงทำให้ผิวที่เผยออกมานั้นมีเพียงนิดเดียว ไม่เพียงพอที่จะทำให้ใครคิดเลยเถิดไปได้เลย

แต่ยังไม่ทันที่นางจะโล่งอก สีหน้าของหญิงในชุดนักบวชก็เปลี่ยนไป

หากอีกฝ่ายไม่ใช่คนตัณหากลับกำเริบ แล้วเขาทำเช่นนั้นเพราะอะไรกัน

ทันใดนั้นนางพลันพบว่า สิ่งที่แขวนอยู่ที่คอของตนได้หายไปแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่า อีกฝ่ายกำลังถือแผ่นป้ายไม้อยู่ในมือ

“คืนมันมาให้ข้า!”

หญิงในชุดนักบวชร้องตะโกนขึ้นทันที ทว่าตอนนี้ความสนใจของหลีเต้า ไม่ได้อยู่ที่หญิงในชุดนักบวชเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาทั้งสองของเขาจับจ้องอยู่ที่แผ่นป้ายไม้ในมือเท่านั้น

แผ่นป้ายไม้นั้นเป็นเพียงแผ่นป้ายไม้ธรรมดา มันมีสีเหลืองจาง อาจเป็นเพราะถูกคนลูบคลำมาเป็นเวลานาน เลยทำให้พื้นผิวมีความมันวาวอยู่บ้าง

ทว่าทั้งหมดนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือบนด้านหน้าของแผ่นป้ายไม้นี้ มีตัวอักษรสลักอยู่หนึ่งตัว

เป็นตัวอักษรที่คดเคี้ยวบิดเบี้ยว จนถ้าไม่พิจารณาดูอย่างละเอียดแล้วก็แทบจะมองไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร

แต่หลีเต้ากลับสามารถจำมันได้ทันทีว่า ตัวอักษรนั้นคือตัวอะไร

ตัวอักษร ‘หลี’ ที่คดเคี้ยวไปมา

ส่วนเหตุผลที่สามารถจำได้ในแวบแรกทันทีนั้น เป็นเพราะในความทรงจำของเขา ตัวอักษรนี้คือตัวอักษรแรกที่เขาเรียนรู้และแกะสลักด้วยมือตนเองตั้งแต่สมัยวัยเยาว์

ในส่วนลึกของความทรงจำ ตอนนั้นเขาได้แกะสลักตัวอักษรนี้ลงบนป้ายไม้ แล้วมอบให้กับคนผู้หนึ่ง เป็นคนที่สำคัญกับเขาอย่างยิ่ง

“เจ้า…”

หลีเต้ากำลังจะเงยหน้าขึ้นถามหญิงในชุดนักบวชเกี่ยวกับป้ายไม้ แต่ทันใดนั้นไอเย็นเยียบก็รวมตัวกันอยู่ตรงหน้าเขา มันแผ่ออกมาจากร่างของหญิงในชุดนักบวช

“ข้าบอกว่าคืนมันให้ข้า!”

ดวงตาทั้งสองของหญิงในชุดนักบวชมีประกายวาบผ่าน เต็มไปด้วยความเย็นชาถึงขีดสุด จากนั้นกระแสพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมาจากร่างของนาง

ถัดมาหลีเต้าพบว่า หญิงในชุดนักบวชได้สะบัดมือข้างหนึ่งให้หลุดออกมา ในตอนที่เขาเผลอ

“นิ้วกระบี่ดับสูญ!”

หลังจากสลัดมือข้างหนึ่งหลุดออกมาได้ หญิงในชุดนักบวชก็เปลี่ยนนิ้วเป็นดาบ แทงตรงไปที่หลีเต้าทันที

เมื่อมองเห็นพลังที่ห่อหุ้มนิ้วเรียวยาวนั้น สายตาของหลีเต้าก็จ้องนิ่ง

เขาก็ยกมือที่ห่อหุ้มด้วยพลังปราณโลหิตขึ้นเช่นกัน ทำการโต้กลับไปในชั่วพริบตา

นิ้วทั้งสี่พลันปะทะกัน จากนั้นพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาระหว่างทั้งสอง

สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ หญิงในชุดนักบวชที่ก่อนหน้านี้ยังสู้กับหลีเต้าไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว บัดนี้นางกลับสามารถต่อกรกับหลีเต้ากลางอากาศได้

แม้ว่าตอนนี้หลีเต้าจะยับยั้งพลังส่วนหนึ่งไว้ แต่ก็ยังน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น พลังแตกต่างกันค่อนข้างมาก

ในขณะที่หลีเต้าป้องกันการโจมตีของหญิงในชุดนักบวช ความสนใจของเขาก็ตกอยู่ที่ตัวนาง

เมื่อสังเกตเห็นดวงตาของหญิงในชุดนักบวช เขาก็พลันขมวดคิ้วทันที

ก่อนหน้านี้แม้ดวงตาของหญิงในชุดนักบวชจะเย็นชาและเฉยเมย แต่ก็ยังมีคลื่นอารมณ์ที่มนุษย์พึงมี หรืออาจกล่าวได้ว่านางยังแสดงอารมณ์ออกมา

แต่ตอนนี้แม้ดวงตาของหญิงในชุดนักบวชจะยังคงเย็นชาและเฉยเมยเช่นเดิม แต่กลับให้ความรู้สึกว่างเปล่า

ไม่มีความรู้สึกหลงเหลืออยู่เลย ราวกับไม่ใช่มนุษย์แต่เหมือนหุ่นเชิดมากกว่า

“ให้ข้า”

ทันใดนั้นหญิงในชุดนักบวชก็เอ่ยปากขึ้น ดวงตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาจ้องไปที่แผ่นป้ายไม้ในมืออีกข้างของหลีเต้า

“เจ้าต้องการมันหรือ?”

หลีเต้ายกมืออีกข้างขึ้น เขาหนีบแผ่นป้ายไม้ไว้ที่ปลายนิ้วพลางกล่าวว่า “หากเจ้าต้องการมัน จงบอกข้ามาว่า เจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับเจ้าของแผ่นป้ายไม้นี้”

หญิงในชุดนักบวชไม่ยอมตอบ นางยื่นมือออกมาทำท่าจะแย่งชิงทันที

ก่อนที่จะได้รับคำตอบที่ต้องการ หลีเต้าย่อมไม่ยอมให้หญิงในชุดนักบวชทำสำเร็จ แต่หญิงในชุดนักบวชขณะนี้ ดูเหมือนนางจะทำทุกอย่างเพื่อแผ่นป้ายไม้นั้น

นางลงมือทำการแย่งชิง โดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองเลย

“ให้ข้า”

หลังจากต่อสู้กับหลีเต้ามากกว่าร้อยกระบวนท่า พอหญิงในชุดนักบวชเอ่ยปากขึ้น เสียงของนางก็สั่นเครือ รอยเลือดสองสายไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ราวกับว่านางกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว

เมื่อสังเกตเห็นภาพนี้ มือของหลีเต้าก็พลันชะงักไปโดยไม่รู้ตัว และเพราะการชะงักครั้งนี้ ทำให้หญิงในชุดนักบวชสามารถแย่งชิงแผ่นป้ายไม้ไปได้สำเร็จ

หลังจากได้รับแผ่นป้ายไม้ไปแล้ว ลมหายใจของหญิงในชุดนักบวชก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

และทันทีที่ได้แผ่นป้ายไม้มาอยู่ในมือ หญิงในชุดนักบวชก็หมุนตัวแล้วเหาะหนีไปไกล ให้ห่างจากหลีเต้าโดยไม่ลังเล

“ซิงเอ๋อร์!”

เมื่อเห็นเงาร่างของหญิงในชุดนักบวชที่กำลังจากไป หลีเต้าก็ตะโกนเรียกออกไปโดยสัญชาตญาณ

เมื่อเสียงของหลีเต้าลอยเข้าสู่โสตประสาทของหญิงในชุดนักบวช ดวงตาที่ว่างเปล่าของนางก็เกิดความปั่นป่วนขึ้นชั่วครู่ แต่ไม่นานก็กลับมาราบเรียบอีกครั้ง นางพลันเร่งความเร็วเพื่อหนีห่างออกไปทันที

ส่วนหญิงชุดขาวที่เป็นบริวารของนาง เมื่อเห็นหญิงในชุดนักบวชจากไป ก็พากันติดตามไปด้วยอย่างไม่ลังเล

ไม่นานนักบนถนนสายยาวก็เหลือเพียงศพไม่กี่ร่างที่นอนอยู่บนพื้น และกลุ่มพวกเขาเท่านั้น

“หัวหน้า เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หยางเหยียนมองไปยังทิศทางที่หญิงในชุดนักบวชจากไปด้วยความงุนงง

หลีเต้าไม่ได้พูดอะไร ในห้วงความคิดของเขายังคงหวนนึกถึงปฏิกิริยาของหญิงในชุดนักบวช หลังจากที่เขาตะโกนเรียกชื่อออกไป

แม้จะเป็นเพียงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่ด้วยความสามารถในการรับรู้ของเขาแล้ว ก็ยังสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่เกิดขึ้นกับร่างกายของอีกฝ่าย หลังจากที่เขาเรียกชื่อ ‘ซิงเอ๋อร์’ ออกไปได้

หากเขาคาดเดาได้ถูกต้องเช่นนั้น… ความรู้สึกของหลีเต้าก็พลันเริ่มตึงเครียดและซับซ้อนขึ้นมา ในขณะเดียวกันในใจของเขายังมีความสงสัยนับหมื่นปรากฏขึ้น

จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว ดวงตาจ้องมองไปยังทิศทางที่อีกฝ่ายจากไป

ในตอนนั้นเอง เสียงของจิ่วเอ๋อร์ก็ได้ดังขึ้นข้างหู

“เมื่อครู่ข้าได้ยินท่านเรียกว่า ‘ซิงเอ๋อร์’ นางคือคุณหนูหรือเจ้าคะ?”

“คุณหนู?” หลังจากได้ยินคำพูดของจิ่วเอ๋อร์ ทั้งหยางเหยียนและหลิวซิ่วเอ๋อร์ต่างก็มีสีหน้าสงสัย

อาจจะมีความเกี่ยวข้องกัน เพราะไม่ได้สอบถามรายละเอียดให้ชัดเจน เขาจึงไม่กล้ามั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่เขากำลังตามหาหรือไม่

“หัวหน้า คุณหนูคนนั้นที่พวกท่านพูดถึงคือใครหรือ?” หยางเหยียนถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อย่างอดไม่ได้

เมื่อได้ยินคำถาม ในความทรงจำส่วนลึกของหลีเต้า พลันนึกถึงเด็กหญิงที่คอยติดตามเขาอยู่ตลอดเวลา ทันใดนั้นเขาเอ่ยเสียงเบาว่า “น้องสาวของข้า”