ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 470 หญิงในชุดนักบวช

พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนชุดขาวนี้ พวกมือสังหารที่กำลังล้อมรอบหลี่เต้าอยู่ก็ตัดสินใจยุติการต่อสู้กับพวกหยางเหยียน แล้วถอยกลับไปหากลุมคนเหล่านั้น

เมื่อกลุ่มคนชุดขาวเข้ามาใกล้ หยางเหยียนและคนอื่นๆ ก็เห็นได้ชัดว่าผู้มาเยือนเป็นกลุ่มสตรี เกือบจะทุกคนสวมผ้าคลุมหน้าและสวมชุดกระโปรงยาวสีขาว มีเพียงหญิงที่อยู่ตรงกลางเท่านั้นที่แตกต่างออกไป แม้นางจะสวมผ้าคลุมหน้าเช่นกัน แต่เสื้อผ้าของนางกลับเป็นชุดนักบวชสีขาว ยิ่งไปกว่านั้น ยังสามารถมองเห็นสายตาของนางที่เย็นชาและเฉยเมยได้ เมื่อสายตาของนางกวาดมองผ่านหยางเหยียนและคนอื่นๆ รวมถึงหลี่เต้าที่อยู่บนรถม้าด้านหลังแล้ว ทันใดนั้นในดวงตาของนางก็ปรากฏแววสังหารอันเข้มข้นขึ้นมา

“ฆ่ามัน”

หญิงผู้เป็นหัวหน้าไม่มีคำพูดเกินจำเป็น นางเพียงเอ่ยสั่งการเสียงเย็นชาเท่านั้น พร้อมกับคำสั่งของนาง หญิงชุดขาวสิบกว่าคนรอบข้างก็ชักกระบี่ออกมา และเข้าล้อมโจมตีพวกหยางเหยียนทันที

เมื่อเห็นเช่นนั้น ทหารสามนายจากกองทัพผู่ลู่ที่กำลังคุ้มกันหลี่เต้าอยู่ก็คิดจะเข้าไปช่วย

“ไม่ต้องเข้ามา พวกเจ้ารอคุ้มกันหัวหน้าก็พอ” หยางเหยียนมองหญิงสาวที่กำลังบุกเข้ามาและกล่าวอย่างมั่นใจ “แค่กลุ่มสตรีเท่านั้น ข้าคนเดียวก็จัดการได้”

หลังกล่าวจบ เขาก็ลงมือโจมตีสตรีชุดขาวฝั่งตรงข้ามอย่างฮึกเหิม ไม่นานนักทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกัน สิ่งที่ทำให้หยางเหยียนประหลาดใจก็คือ กลุ่มสตรีที่เขาคิดว่าจะจัดการได้อย่างง่ายดายนั้น กลับทำได้ยากเย็นกว่าที่คิด แม้ว่าพวกนางเหล่านี้จะมีวรยุทธ์อยู่ในระดับเซียนเทียนขั้นต้นถึงขั้นกลางเหมือนกับพวกมือสังหารก่อนหน้านี้ แต่ดูเหมือนว่าพวกนางจะฝึกฝนกระบวนท่ากระบี่มาเป็นพิเศษ เมื่อรวมตัวกันแล้วก็ทำให้เขายากที่จะโจมตีได้ แต่นี่ก็แค่มีความยากเล็กน้อยเท่านั้น ยิ่งปะทะกันนานขึ้น หยางเหยียนก็เริ่มได้เปรียบอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่หยางเหยียนคิดว่าเขาจะสามารถจัดการพวกนางได้อย่างราบรื่นด้วยตัวคนเดียว ทันใดนั้นเสียงกระบี่ใสวิ้งกังวานก็ดังขึ้น ในชั่วขณะถัดมา หยางเหยียนพลันรู้สึกเพียงแค้แสงสว่างจ้าแวบเข้ามาตรงหน้า หลังจากแสงจ้าผ่านไป พอเขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นกระบี่ยาวปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว หยางเหยียนรีบยกดาบขึ้นสกัดโต้กลับทันที ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น เงาดาบและแสงกระบี่ปรากฏขึ้นไม่หยุด

“กระบี่แยกแสง!”

พร้อมกับที่เสียงใสเย็นเยียบดังขึ้น หยางเหยียนก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบที่หน้าอก หลังจากถอยหลังออกมาและก้มมอง เขาพบว่าที่หน้าอกมีรอยเลือดยาวจากการถูกฟันปรากฏขึ้น

เมื่อเห็นรอยเลือด หยางเหยียนก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้างในใจ โชคดีที่เขาได้ฝึกวิชาเสริมร่างที่หัวหน้ามอบให้ในตอนนั้น ทำให้พลังกายของเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่า มิเช่นนั้น เพียงกระบี่เดียวนี้ก็พอที่จะทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสแล้ว ขณะที่กำลังคิดจะใช้วิชาเสริมร่างเพื่อหยุดเลือดในทรวงอก ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างชัดเจนที่บริเวณบาดแผล

“เจตจำนงกระบี่? ระดับปรมาจารย์?” หยางเหยียนรีบปฏิเสธความคิดเรื่องระดับปรมาจารย์ในหัวทันที หากอีกฝ่ายเป็นระดับปรมาจารย์จริง การเอาชนะเขาก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะสุดท้ายแล้วความแตกต่างระหว่างพวกเขาคือระดับขั้นใหญ่ นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายเป็นอัจฉริยะที่เข้าใจพลังแห่งภาวะจิตตั้งแต่อยู่ในระดับเซียนเทียน

หญิงในชุดนักบวชไม่ได้ให้โอกาสหยางเหยียนคิดอีก หลังจากนั้นนางก็โจมตีเข้ามาอย่างไม่ลังเลใจ เมื่อรู้ว่าหญิงในชุดนักบวชมีระดับพลังเดียวกับเขา หยางเหยียนก็พลันเกิดนิสัยไม่ยอมแพ้ขึ้นมา จึงตัดสินใจต่อสู้อย่างเด็ดขาด ดังนั้น หลังจากผ่านไปร้อยกระบวนท่า ร่างของหยางเหยียนก็มีบาดแผลเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแห่ง ซึ่งหนักกว่าแผลก่อนหน้านี้มาก และเนื่องจากเจตจำนงกระบี่ บาดแผลนั้นจึงไม่สามารถห้ามเลือดได้เองในระยะเวลาอันสั้น

“ข้าทนไม่ไหวแล้ว” ในสถานการณ์เช่นนี้ หยางเหยียนไม่มีความดื้อรั้นเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว เขาตัดสินใจยอมแพ้และกลับไปอยู่ข้างกายหลี่เต้า

เมื่อเห็นสภาพอันน่าสงสารของหยางเหยียน หลี่เต้าก็ยิ้มบางพลางกล่าวว่า “ข้าได้สั่งให้เจ้าขึ้นไปรับมือหรือ?” เขาพูดพลางปล่อยพลังปราณโลหิตจากปลายนิ้วเข้าสู่ร่างของหยางเหยียน

ภายใต้ฤทธิ์ของพลังปราณโลหิต บาดแผลของหยางเหยียนถูกเจตจำนงที่แฝงอยู่ในพลังปราณโลหิตของหลี่เต้าบดขยี้จนหมดสิ้น จากนั้นบาดแผลก็หายอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น

เมื่อเห็นว่าชีวิตน้อยๆ ของตนปลอดภัยแล้ว หยางเหยียนจึงมองหญิงในชุดนักบวชด้วยความหวาดระแวงแล้วกล่าวว่า “หัวหน้า หญิงผู้นี้ไม่ธรรมดา นางสามารถเข้าใจพลังเจตจำนงได้ทั้งที่ยังไม่ถึงระดับปรมาจารย์”

“แล้วไงต่อ?”

“แล้วก็…” หยางเหยียนคิดจะพูดต่อโดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้นก็ชะงักไป ถึงหญิงในชุดนักบวชผู้นี้จะพิเศษแค่ไหนก็ช่างเถอะ แต่จะพิเศษยิ่งกว่าหัวหน้าของพวกเขาได้อย่างไร

หลังจากที่ทำให้หยางเหยียนบาดเจ็บสาหัส หญิงในชุดนักบวชก็เบนสายตาเย็นชาคมกริบจับจ้องไปที่หลี่เต้า

เคร้ง!

พร้อมกับเสียงแหวกอากาศ ทันใดนั้นหญิงในชุดนักบวชก็ชักกระบี่พุ่งตรงไปที่หลี่เต้า

“หัวหน้า ข้าขอตัวก่อนนะ” เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ หยางเหยียนก็รีบหลบทันที เปิดทางให้หลี่เต้า

ภาพนี้ทำให้หญิงในชุดนักบวชชะงักไปชั่วครู่ แต่ไม่นานก็แสดงสายตาดูแคลนออกมา แต่การเคลื่อนไหวของนางไม่ได้หยุดลง เพียงแต่หลังจากหยางเหยียนหลบไปแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่เต้า หญิงในชุดนักบวชกลับเก็บกระบี่ยาว และเลือกที่จะใช้มือเปล่าคว้าตัวคู่ต่อสู้ของนางแทน เห็นได้ชัดว่านางคงคิดว่าหลี่เต้าเป็นคนไร้พลังไร้ฝีมือ และคิดว่าหยางเหยียนเป็นองครักษ์ขี้ขลาดที่รักชีวิตตัวเอง

‘ถูกดูแคลนแล้วหรือนี่?’ หลี่เต้ากวาดสายตามองหญิงในชุดนักบวชแล้วคิดในใจ

ดูจากพลังของหญิงในชุดนักบวช เห็นได้ชัดว่าเขาตกปลาตัวใหญ่ได้เข้าให้แล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำต่อไปอีก ดังนั้นเมื่อหญิงในชุดนักบวชยกมือขึ้นมาจับเขา หลี่เต้าก็ยกมือขึ้นทำท่าจับเช่นเดียวกัน เพราะความสนใจของนางจดจ่ออยู่ที่หลี่เต้าตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อหลี่เต้าลงมือในชั่วพริบตา หญิงในชุดนักบวชจึงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

นางตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในชั่วขณะสุดท้าย หดมือกลับไปและเปลี่ยนเป็นใช้กระบี่แทงหลี่เต้าแทน แต่เพราะเป็นการตัดสินใจอย่างกะทันหัน นางจึงไม่ได้ลงมือสังหาร แต่เลือกที่จะแทงไปยังจุดที่ไม่ถึงตาย ทว่าอันที่จริงแล้ว ไม่ว่านางจะทำอย่างไร ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดียวกัน หญิงในชุดนักบวชลงมือเร็ว แต่หลี่เต้านั้นลงมือเร็วกว่า

เมื่อการโจมตีของหญิงในชุดนักบวชออกท่าไปแล้ว สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไปในทันที เพราะกระบี่ที่นางแทงออกไปนั้น กลับถูกสองนิ้วหนีบไว้ตรงกลางอย่างมั่นคง ปฏิกิริยาแรกของหญิงในชุดนักบวชคือการชักกระบี่ออกมา แต่ไม่ว่านางจะพยายามดึงกระบี่อย่างไร กระบี่ยาวเล่มนั้นในมือของอีกฝ่ายก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

“อยากได้หรือ?” หลี่เต้ายิ้มบางอย่างเป็นธรรมชาติแล้วคลายนิ้วที่หนีบกระบี่ออก

ยังไม่ทันที่หญิงในชุดนักบวชจะดีใจ เขาก็ไขว้นิ้วทั้งสองเข้าหากันแล้วดีดเบาๆ ลงบนใบกระบี่ยาว ในชั่วขณะถัดมา กระบี่ยาวทั้งเล่มก็สั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว และเมื่อการสั่นถึงระดับหนึ่ง

เพล้ง!

ใบกระบี่ยาวทั้งเล่มก็แตกสลายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทันใดนั้น เศษชิ้นส่วนที่แตกหักก็พุ่งเข้าใส่หญิงในชุดนักบวชด้วยความเร็วสูง เร็วจนนางไม่มีเวลาหลบหลีก ได้ยินเพียงเสียงฉีกดังขึ้นติดต่อกัน ตามมาด้วยรอยเลือดมากมายที่ปรากฏบนร่างของหญิงในชุดนักบวช นี่ก็เป็นเพราะหลี่เต้าตั้งใจไว้ชีวิตหญิงในชุดนักบวช มิเช่นนั้นแล้ว คมใบมีดเหล่านั้นคงทะลุร่างหญิงในชุดนักบวชจนพรุนกลายเป็นรังผึ้งไปแล้ว

ภายใต้ความเจ็บปวดจากบาดแผลบนร่างกาย หญิงในชุดนักบวชได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เมื่อสายตามองไปที่ใบหน้าของหลี่เต้า ดวงตาเย็นชาของนางก็หดเล็กลงโดยไม่รู้ตัว นางไม่เคยคิดเลยว่าชายที่แต่งกายเหมือนคุณชายตระกูลร่ำรวยอย่างหลี่เต้า จะมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ทำให้นางไม่มีโอกาสตอบโต้ได้เลยแม้แต่น้อย แต่การนั่งรอความตายก็ไม่ใช่ตัวนาง เมื่อไม่มีกระบี่ยาวแล้ว หญิงในชุดนักบวชจึงเลือกที่จะสู้ด้วยมือเปล่า แต่ว่าแม้กระทั่งใช้กระบี่ยังถูกจัดการในพริบตา แล้วมือเปล่าจะไปทำอะไรได้ นางยังไม่ทันได้ลงมือสักกระบวนท่า ก็ถูกหลี่เตาจับตัวไว้ด้วยมือเดียวแล้ว

หมายเหตุท้ายบท
[1] ไม้แบน (板子) : หรือ ‘ปั่นจื่อ’ อุปกรณ์ลงทัณฑ์โบราณของจีน มีลักษณะเป็นไม้กระดานแบนยาว มักใช้ตีโบยที่สะโพกหรือต้นขา