ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 456 ภัยพิบัติที่ถังโจว
หลังจากที่ได้ฟังคำบรรยายของหลี่เต้า หยางหลินจึงได้รู้ว่าขณะที่เขาเดินเตร่อยู่ในจวนอู่อันกง ด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง หยางหลินขมวดคิ้วพลางเอ่ยว่า
“เจ้าหนุ่มนี่ช่างไม่เหลือทางให้ตัวเองเลยนะ ปฏิเสธไปทั้งหมดเลย”
หลี่เต้าส่ายหน้า “ข้าไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยอยู่แล้ว และก็ไม่อยากมีส่วนร่วมในเรื่องยุ่งยากภายในราชวงศ์”
หยางหลินกล่าว “น่าเสียดาย แต่ถึงเจ้าจะพูดเช่นนั้น ความยุ่งยากก็คงจะตามมาหาเจ้าอยู่ดี เพราะนิสัยขององค์ชายห้าเป็นเช่นนั้น เขาไม่มีทางไม่แค้นเจ้าหรอก ฝั่งขององค์ชายใหญ่และองค์ชายรองก็เช่นกัน เบื้องหลังมีเงาของจวนอัครเสนาบดีจริง ช้าหรือเร็วก็ต้องเผชิญหน้ากัน มีแค่องค์ชายสามและองค์ชายสี่เท่านั้นที่ค่อนข้างปกติ เจ้าดันเลือกต่อกรกับสองคนที่แข็งแกร่งที่สุดแล้วปล่อยสองคนที่อ่อนแอที่สุดไว้”
หลี่เต้ามองท้องฟ้าแวบหนึ่งแล้วกล่าวเบาๆ ว่า “หากพวกเขาอยากหาเรื่องใส่ตัวเอง ข้าก็ช่วยไม่ได้”
เมื่อทั้งสองคนเดินออกจากลานหลังมาถึงด้านหน้า พวกเขาก็เห็นเพียงคนที่รับผิดชอบการทำความสะอาดกำลังยุ่งอยู่ ส่วนผู้ที่มาร่วมงานเลี้ยงได้จากไปหมดแล้ว
หลี่เต้าเรียกเสวี่ยปิงมาถามว่า “ซานเหนียงจากไปแล้วหรือ?”
เสวี่ยปิงตอบว่า “หัวหน้า คุณหนูเถียบอกว่านางต้องกลับไปเตรียมตัว และฝากบอกท่านว่าหากมีธุระอะไรต้องการหานาง ให้ส่งคนไปแจ้งที่จวนตระกูลเถียก็พอ”
ขณะฟังบทสนทนาของทั้งสองคน หยางหลินก็นึกถึงภาพที่เห็นก่อนหน้านี้ จึงดึงแขนเสื้อหลี่เต้าเบาๆ “เจ้าหนู เจ้าจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวจริงๆ หรือ เจ้าต้องรู้นะว่าการทำเช่นนี้แรงกดดันไม่น้อยเลย”
หลี่เต้ากล่าวอย่างสงบนิ่ง “นางเป็นสหาย การช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ”
“สหายงั้นหรือ?” หยางหลินมองดูหลี่เต้าอย่างดูแคลน เขาไม่เชื่อหรอก แต่เขาก็ไม่สนใจอะไรแล้ว หลังจากรู้ตัวตนที่แท้จริงของหลี่เต้า ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ไม่น่าแปลกใจอีกต่อไป อย่างไรเสียสิ่งที่จะต้องทำในภายหลังนั้นยิ่งใหญ่กว่าเรื่องนี้มากนัก หากแม้แต่เรื่องเช่นนี้ยังจัดการไม่ดี เรื่องที่จะตามมาก็คงไม่ต้องคิดถึงแล้ว
นับจากวันที่หลี่เต้าย้ายบ้านใหม่ เวลาสามวันก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ในช่วงสามวันนี้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงฉลองบ้านใหม่ของหลี่เต้าก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกซอกซอยของเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันทุกคนต่างรู้ว่าหลี่เต้าเป็นขุนนางคนโปรดที่สุดของฮองเต้ และในตอนนี้เขาก็ได้ปะทะกับองค์ชายทั้งสามพระองค์แล้ว ในชั่วขณะนั้นทุกคนต่างมีใจอยากดูเรื่องสนุกในละครใหญ่ครั้งนี้ เพราะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลี่เต้า ขุนนางทั่วไปก็ไม่มีทางกดขี่เขาได้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับองค์ชาย หลี่เต้าจะยืนหยัดได้นานแค่ไหน
ทุกคนรู้เรื่องนี้ และฮองเต้ที่อยู่ในวังหลวงก็รู้ถึงความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองฝ่ายเช่นกัน แต่สำหรับเรื่องเช่นนี้ ฮองเต้ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เขาเพียงแค่เฝ้าดูอย่างเงียบงันเหมือนคนส่วนใหญ่ และปล่อยให้เรื่องราวดำเนินไปตามโชคชะตา
วันนี้การประชุมราชการครั้งใหม่ได้เริ่มขึ้น เมื่อการประชุมเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ สายตาของทุกคนก็ถูกดึงดูดไปยังร่างของคนห้าคนอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของทั้งห้าคนชัดเจน หลายคนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
“อย่ามองเลย พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นการจัดการของเรา” ฮองเต้มองไปยังเหล่าขุนนางเบื้องล่างแล้วกล่าวว่า “จากวันนี้เป็นต้นไป ทั้งห้าคนนี้จะเข้าร่วมประชุมราชการพร้อมกับพวกเจ้า เพราะในฐานะองค์ชายแล้ว พวกเขาจะไม่เข้าใจกิจการบ้านเมืองได้อย่างไร”
ทั้งห้าคนไม่ใช่ใครอื่น พวกเขาคือโอรสทั้งห้าของฮองเต้นั่นเอง นอกเหนือจากองค์ชายสาม จ้าวคัง องค์ชายสี่ จ้าวหย่ง และองค์ชายห้า จ้าวเซียวแล้ว อีกสองคนที่เหลือคือองค์ชายใหญ่ จ้าวเหนียน และองค์ชายรอง จ้าวซุย
หลังจากแนะนำเสร็จแล้ว ฮองเต้ก็พยักหน้าให้กับจ้าวจง จ้าวจงจึงก้าวออกมาประกาศว่า “หากมีเรื่องราวให้ทูลฝ่าบาท หากไม่มีก็ให้เลิกประชุมได้”
ทันทีที่จ้าวจงเอ่ยจบ ก็มีคนหนึ่งในหมู่ขุนนางรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องสำคัญจะทูลพระองค์”
“อืม เรื่องอะไรหรือ?”
“ฝ่าบาท เมื่อหนึ่งปีก่อนที่ถังโจวได้ปรากฏสำนักหนึ่งที่มีชื่อว่าสำนักปราบสวรรค์” ชายผู้นั้นอธิบายว่า “แรกเริ่มเดิมทีขุนนางถังโจวคิดว่าสำนักปราบสวรรค์เป็นเพียงสำนักยุทธภพทั่วไป จึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ไม่คาดคิดว่าสำนักปราบสวรรค์นี้ในเวลาเพียงแค่หนึ่งปีสั้นๆ ไม่รู้ว่าใช้วิธีการใดจึงสามารถดึงดูดคนนับหมื่นให้หลั่งไหลเข้าร่วมได้อย่างรวดเร็ว หากเป็นเพียงการเข้าร่วมสำนักธรรมดา คนนับหมื่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่เมื่อไม่นานมานี้ที่ถังโจวได้เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ และยังเกิดภัยตั๊กแตนระบาดอย่างกะทันหัน ทำให้มีผู้ประสบภัยจำนวนมาก ผลก็คือสำนักปราบสวรรค์ที่ว่าได้ขยายจำนวนสาวกเพิ่มขึ้นมากมายในช่วงเวลานี้ ปัจจุบันมีคนเกือบหนึ่งแสนคนให้อยู่ภายใต้อำนาจของพวกมัน ขณะนี้ในหลายพื้นที่ของถังโจว อำนาจของขุนนางท้องถิ่นไม่สามารถหยุดยั้งสำนักปราบสวรรค์ได้แล้ว หากปล่อยให้พวกมันขยายตัวต่อไป เกรงว่าจะก่อให้เกิดผลร้ายแรง ดังนั้นกระหม่อมจึงร้องขอให้ฝ่าบาทส่งคนไปจัดการกับสำนักปราบสวรรค์ด้วยเถิด”
เมื่อพูดจบคนผู้นั้นก็ก้มศีรษะประสานมือทันที
“ฝ่าบาท สำนักปราบสวรรค์นี้ตั้งชื่อว่าปราบสวรรค์ ชัดเจนว่ามีใจคิดไม่ซื่อ บัดนี่ยิ่งฉวยโอกาสในยามเกิดภัยพิบัติใหญ่เพื่อดึงดูดใจผู้คน เกรงว่าน่าจะมีเจตนาก่อกบฏ”
“ถูกต้อง นี่ชัดเจนว่ามีแผนร้าย”
“ดังนั้นขอฝ่าบาทโปรดส่งกองทัพไปปราบปราม”
ในไม่ช้าก็มีคนหลายคนออกมาเห็นด้วยไปตามกัน
“สำนักปราบสวรรค์หรือ?” ฮองเต้พึมพำแล้วกล่าวเสียงเบาว่า “ฮองเต้มักจะเรียกตนเองว่าบุตรแห่งสวรรค์ สำนักปราบสวรรค์นี้ตั้งชื่อว่าผิงเทียน มีความหมายที่ต้องการข่มเราอยู่สักหน่อย ใจคิดไม่ซื่ออย่างเห็นได้ชัด”
คนที่ทูลฎีกาคนแรกเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าวต่อทันที
“ดังนั้นฝ่าบาท บัดนี้จำเป็นต้องฉวยโอกาสส่งคนไปปราบปรามในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ได้มีอำนาจจริงๆ พะยะค่ะ”
“เรื่องนี้จำเป็นต้องรอก่อน” ทันใดนั้นคำพูดของฮองเต้ก็ทำให้หลายคนตกตะลึงไปชั่วขณะ เรื่องที่ชัดเจนว่ามีเจตนาก่อกบฏเช่นนี้ยังต้องรออีกหรือ?
ทันใดนั้น สายตาของฮองเต้ก็จับจ้องไปที่ขุนนางผู้ทูลฎีกาแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ก่อนที่จะจัดการเรื่องนี้ เราอยากรู้ว่าเรื่องภัยพิบัติใหญ่ที่ถังโจวเป็นอย่างไร และผู้ประสบภัยเหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้าง”
พอได้ยินคำพูดนี้ ขุนนางผู้ทูลฎีกาก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง แต่ไม่นานก็สงบลงและเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ถังโจวปีนี้เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ อีกทั้งยังประสบภัยตั๊กแตน ทั้งหมดนี้สามารถสืบสวนได้ ผู้ประสบภัยก็เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้พะยะค่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าที่เดิมทีสงบนิ่งของฮองเต้ก็ค่อยๆ เย็นชาขึ้น แล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า “จนถึงตอนนี้เจ้าก็ยังไม่ยอมพูดความจริงอีกหรือ?”
ขุนนางนิ่งเงียบไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮองเต้จึงเอ่ยตามตรงว่า “ภัยแล้งที่เจ้าพูดถึงนั้นเราเชื่อ ภัยตั๊กแตนที่เจ้าพูดถึงเราก็เชื่อ ผู้ประสบภัยที่เจ้าพูดถึงเราเองก็เชื่อได้ แต่ว่าเราไม่เชื่อว่าในการพัฒนาปกติของถังโจว จะเกิดปัญหาร้ายแรงเช่นนี้ในระยะเวลาอันสั้นได้ เราอยากถามเจ้า เสบียงที่ถังโจวเก็บสะสมไว้ทุกปีเพื่อป้องกันภัยพิบัติไปอยู่ที่ไหน? เงินทุนที่แต่ละเมืองเตรียมไว้ทุกปีเพื่อรับมือภัยพิบัติไปอยู่ที่ไหน?”
“หากเราจำไม่ผิด เราสั่งให้แต่ละเมืองเตรียมเสบียงและเงินทุนให้เพียงพอที่จะเลี้ยงดูทั้งเมืองอย่างน้อยครึ่งปี สิ่งเหล่านี้หายไปไหนหมด!”
“หากพวกเจ้าขุนนางถังโจวเตรียมพร้อมอย่างเพียงพอแล้ว จะเกิดผู้ประสบภัยได้อย่างไร?”
“แล้วสำนักปราบสวรรค์ที่ว่านั้น จะอาศัยอะไรเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นนั้น?”
“ดังนั้น ผลลัพธ์จึงมีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือถังโจวได้เกิดปัญหาร้ายแรงขึ้นแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่จะเกิดภัยแล้งและภัยตั๊กแตน จนกระทั่งพวกเจ้าควบคุมสถานการณ์ไม่ได้แล้ว จึงได้รายงานขึ้นมา”
หมายเหตุท้ายบท
[1] ไม้แบน (板子) : หรือ ‘ปั่นจื่อ’ อุปกรณ์ลงทัณฑ์โบราณของจีน มีลักษณะเป็นไม้กระดานแบนยาว มักใช้ตีโบยที่สะโพกหรือต้นขา