ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 455 คนเรามักจะเปลี่ยนแปลงไปเสมอ
ภายในลานเรือนแห่งหนึ่ง
“อาหยาง เชิญท่านนั่งตรงนี้”
ด้วยการพยุงของหลี่เต้า หยางหลินจึงนั่งลงบนม้านั่งหิน
“อาหยาง?” หยางหลินพลันสะดุ้งตื่น “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
“อาหยางน่ะสิ ไม่ใช่ท่านเองหรือที่บอกให้ข้าเรียกท่านเช่นนี้”
“เจ้าเด็กเวร เจ้ายังจะมาหลอกข้าอีกหรือ?” หยางหลินกัดฟันพูด “ถ้าเจ้าเรียกข้าว่าอาหยาง แล้วข้าจะเรียกหลี่เซียนซานตาแก่บัดซบนั่นว่าอะไร?”
หลี่เต้าหัวเราะเบาๆ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกัน พวกเราต่างคนต่างเรียก”
“บ้าเอ๋ย ต่างคนต่างเรียกอะไรกัน เจ้าเด็กนี่ ต่อไปต้องเรียกข้าว่าปู่!”
“โธ่ อาหยาง ตอนนั้นข้าก็ถามท่านแล้วนะ ท่านยังบอกว่าจะไม่เสียใจด้วย”
“ข้าไม่นับ! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าเด็กเวรอย่างเจ้าหลอกข้า ข้าถึงได้พูดเช่นนั้นไป ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นเจ้า ข้าจะยอมหรือ”
“ไม่คิดว่าแม้แต่ท่านไท่ผิงกงผู้สง่างามก็ยังมีวันที่พูดไม่รักษาคำพูด”
หยางหลินฟังแล้วหน้าแดงขึ้นมาทันที แต่เขาก็อดทนกลั้นเอาไว้ หากไม่เปลี่ยนลำดับอาวุโส วันใดที่เขาสิ้นลมแล้วไปพบหลี่เซียนซาน คงได้ถูกหัวเราะเยาะจนตายอีกรอบ ทุกอย่างสามารถประนีประนอมได้ ยกเว้นเรื่องนี้เท่านั้น
“อย่างมากก็แคเปลี่ยนให้ข้าเท่านั้น ส่วนคนอื่นเจ้าไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้” เมื่อเห็นหลี่เต้ายังคงไม่พูดอะไร หยางหลินจึงยอมอ่อนข้อลงเล็กน้อย
“เอาละ ท่านผู้อาวุโสหยาง ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น”
ที่หลี่เต้าพูดเช่นนั้นก็เพราะกลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนจะพังทลายและห่างเหินกันไป เมื่อเห็นหยางหลินยอมรับการเปลี่ยนแปลงตัวตนของเขาได้อย่างปกติ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดต่อไปอีก
หลังหยางหลินฟื้นคืนจากอารมณ์ความรู้สึกของการได้พบกันอีกครั้งแล้ว สายตาก็จ้องมองตรงไปที่หลี่เต้า
“เจ้าเด็กคนนี้ ข้ายังคิดไม่ออกว่าพวกเจ้าจะเป็นคนเดียวกันได้อย่างไร”
หลี่เต้ายิ้มบางพลางกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสหยาง คนเรามักจะเปลี่ยนแปลงไปเสมอไม่ใช่หรือ”
“แต่เจ้าเปลี่ยนมากเกินไปแล้ว ราวกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว”
“มรสุมหนักเกินไป ไม่เปลี่ยนก็ต้องเปลี่ยน”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หยางหลินก็นึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับหลี่เต้าในอดีตทันที
“เจ้าหนีออกมาได้อย่างไร?”
“หนี?” หลี่เต้าส่ายหน้า ในเมื่อเปิดเผยตัวตนไปแล้ว บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องปิดบัง เขาเล่าเรื่องที่สังหารทุกคนเพื่อหนีออกมาจากค่ายนักโทษประหารให้ฟัง
หลังจากฟังจบ แม้แต่หยางหลินผู้ผ่านพบพายุร้ายมานับไม่ถ้วนก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างผิดปกติ
“เดี๋ยวก่อน แล้ววรยุทธ์ของเจ้าเล่า? เจ้าไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้มิใช่หรือ?”
“ถูกต้อง ข้าฝึกวรยุทธ์ไม่ได้”
“แล้วพลังของเจ้าล่ะ?”
“ตอนอยู่ในค่ายนักโทษประหาร ได้มีพลังลึกลับปรากฏขึ้นในร่างกายข้า มันปรับเปลี่ยนร่างกายของข้า และยิ่งต่อสู้กับผู้คนมากเท่าไร พลังนั้นก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ข้าจึงสังหารทุกคนที่ขวางทางมาได้เช่นนี้”
เรื่องของระบบนั้นแน่นอนว่าไม่สามารถพูดออกไปได้ พูดไปคนพวกนี้ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ได้แต่ใช้คำพูดอธิบายความหมายคร่าวๆ เท่านั้น
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางหลินก็มีสีหน้าตกตะลึง หลังจากได้สติกลับมาแล้วก็เอ่ยว่า “น่าแปลกใจนัก เจ้าน่าจะปลุกพลังสายเลือดบางอย่าง”
“พลังสายเลือด?”
“ใช่ ในโลกนี้มีคนที่มีพรสวรรค์พิเศษอยู่เสมอ และคนเหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วมักจะมีพรสวรรค์เหนือคนธรรมดา เพราะพวกเขามีพลังสายเลือด และเจ้าก็น่าจะเป็นเช่นนั้น”
หยางหลินอดเอ่ยปากไม่ได้ว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้านี้ถือว่าเคราะห์ร้ายกลายเป็นดีแล้ว”
ไม่เพียงแคเคราะห์ร้ายกลายเป็นดีเท่านั้น นอกจากพละกำลังที่เหนือกว่าคนธรรมดาแล้ว ตอนนี้หลี่เต้ายังเหนือกว่าบรรพบุรุษของตระกูลหลี่อีกด้วย เพราะบรรพบุรุษของตระกูลหลี่มีบรรดาศักดิ์เพียงแค่ขั้นป๋อเท่านั้น ส่วนหลี่เต้าในตอนนี้ก็ได้เป็นถึงกงขั้นสามแล้ว หากพัฒนาต่อไปด้วยความเร็วเช่นนี้ การได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
พอคิดถึงตรงนี้ หยางหลินก็นึกถึงหยางเหยียนขึ้นมาทันที ทั้งที่เป็นหลานชายเหมือนกัน แต่เจ้าหนูหยางเหยียนนั้นกลับไม่เอาไหนเสียเลย โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงเพื่อนพ้องเลวๆ ที่หยางเหยียนคบหาก่อนหน้านี้ ในตอนนี้เขาลืมไปเสียสนิทว่าครั้งหนึ่งหลี่เต้าเคยเป็นคนเสเพลเพียงใด
แต่ไม่ต้องกลัวว่าลูกหลานของตระกูลจะเสเพล สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือพวกเขามีความทะเยอทะยาน ในสถานการณ์ปกติหากไม่มีเรื่องขององค์หญิงหมิงเยว ด้วยทรัพย์สินที่เหลืออยู่ของตระกูลหลี่ในตอนนั้น ตราบใดที่หลี่เต้าไม่เล่นการพนัน แม้จะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยไปทั้งชีวิตก็เพียงพอ
แต่หยางเหยียนเล่า ทั้งวันคิดแต่เรื่องความทะเยอทะยานใหญ่โต ถ้าตอนนั้นไม่ได้เขาคอยดูแล ก็ไม่รู้ว่าจะทำให้ตระกูลล่มจมไปกี่ครั้งแล้ว ก็เพิ่งจะดีขึ้นตอนที่ได้ติดตามหลี่เต้านี่เอง
แต่อย่างไรก็ตาม หยางหลินยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจ
ในเวลาเดียวกัน ณ มุมหนึ่งของจวนอู่อันกง หยางเหยียนพลันสะดุ้งโหยง รู้สึกว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวเอง
“จริงสิเจ้าหนู เจ้าตั้งใจจะปิดบังตัวตนแบบนี้ไปเรื่อยๆ งั้นหรือ?” หลังพูดจบ หยางหลินก็ขมวดคิวทันที แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วพลางกล่าวว่า “ด้วยนิสัยของเจ้าตอนนี้ เจ้าคงไม่คิดจะ…”
เมื่อนึกถึงสองตัวอักษรนั้น สีหน้าของหยางหลินก็พลันเปลี่ยนไป
“ข้าบอกเจ้าเลยนะ เจ้าหนุ่มเหม็นคนนี้ อย่าได้คิดอะไรเหลวไหลเชียว ราชวงศ์ไม่ได้จัดการง่ายอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ อีกอย่างฝ่าบาท…”
หยางหลินตั้งใจจะเกลี้ยกล่อมหลี่เต้า แต่แล้วเสียงของเขาก็หยุดลงอย่างกะทันหัน เรื่องแค่นเกี่ยวกับความเป็นความตายเช่นนี้ ถึงแม้เขาจะเป็นผู้อาวุโสแต่ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยว หากพูดมากเกินไปรังแต่จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนดูไม่งาม
หลี่เต้าฟังออกถึงความหมายของหยางหลิน เขาจึงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสหยาง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่มีความคิดที่จะต่อต้านตาเฉียนหรอก ส่วนเรื่องฮองเต้ท่านก็ไม่ต้องกังวลมากนัก ความแค้นระหว่างข้ากับเขาค่อนข้างซับซ้อน การจัดการก็ซับซ้อนเช่นกัน แต่โอกาสที่ข้าจะฆ่าเขานั้นมีน้อยมาก เป้าหมายของข้านั้นส่วนใหญ่เป็นคนอื่นมากกว่า”
หยางหลินถามว่า “คนอื่นคือใคร?”
“จวนอัครเสนาบดี”
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางหลินก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ แต่แล้วก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว ถึงอย่างไรเสียเขาก็เป็นศัตรูกับพวกคนจากจวนอัครเสนาบดีเพราะเรื่องของจวนอันหยวนป๋อ
หยางหลินเตือนว่า “หากเจ้าต้องการเล่นงานจวนอัครเสนาบดี เจ้าต้องระวังให้มาก ความยากในการเล่นงานจวนอัครเสนาบดีนั้นคงรองจากการก่อกบฏเท่านั้น”
“ข้ารู้”
หลังจากมาถึงเมืองหลวง แม้หลี่เต้าจะดูเหมือนไม่มีอะไรทำในแต่ละวัน แต่ความจริงแล้วเขาได้จัดการส่งคนให้เริ่มสืบเรื่องของจวนอัครเสนาบดีไปนานแล้ว และหลังจากสืบสวนมาพักหนึ่ง ไม่เพียงแต่ไม่ได้ข่าวกรองที่ดีเท่าที่ควร แต่คนที่ส่งออกไปหลายครั้งนั้นยังเกือบถูกจับได้อีกด้วย โดยสรุปแล้วก็ยังไม่อาจรู้ได้ว่าน้ำในบ่อของจวนอัครเสนาบดีลึกแค่ไหน หลี่เต้าจึงยังไม่ได้ทำอะไรโดยไม่ไตร่ตรอง
อย่างมากเขาก็แค่พัฒนาตัวเองอย่างมั่นคงไปอีกสองสามปี ยังคงเป็นคำพูดเดิม รอให้กำลังของเขาเพิ่มขึ้น เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะจัดการศัตรูอย่างไรก็ได้
หลังจากนั้นหยางหลินก็คุยกับหลี่เต้าอีกหลายเรื่อง ครึ่งชั่วโมงต่อมา
“ไม่ถูกต้อง!” ทันใดนั้นหยางหลินก็ตบศีรษะตัวเอง “เกือบลืมไปว่าวันนี้เป็นวันขึ้นบ้านใหม่ของเจ้า เจ้าในฐานะเจ้าของบ้านมาอยู่ที่นี่แล้วจะต้อนรับแขกได้อย่างไร และไม่รู้ว่าพวกองค์ชายเหล่านั้นจะมาถึงหรือยัง หากจัดการได้ไม่ดี นี่จะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากทั้งหมด”
เมื่อเหลียวมองไปด้านข้าง จู่ๆ ก็พบว่าหลี่เต้ายังคงนั่งอยู่บนม้านั่งหิน
“เจ้าหนุ่มน้อย รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า”
หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นพูดอย่างช้าๆ “ท่านอาหยาง มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกองค์ชายเหล่านั้นมาแล้ว และตอนนี้ก็กลับไปแล้ว”
หยางหลิน “???”
หมายความว่าอย่างไร? อะไรที่เรียกว่ามาแล้วก็กลับไปแล้ว?
ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองดูเหมือนจะออกจากลานหน้าบ้านมานานแล้ว