ท่านประธานที่รัก - บทที่505 คำตอบที่น่าพอใจ
โลกดูเหมือนจะเงียบไปชั่วขณะ
จูหลงถูกตบจนหน้าหัน บนหน้าเธอมีรอยตบที่ชัดเจน เธอมองไปที่สวีกวงรุ่ยอย่างเหลือเชื่อ
คิดไม่ถึงว่าเขาจะตบเธอ?
สวีกวงรุ่ยเดินไปหาชู่จี้และโค้งคำนับ “ผมขอโทษท่านประธานชู่ผมจะจัดการเรื่องของจูหลงให้เรียบร้อย ท่านไม่ต้องกังวล”
เขาต้องอธิบายให้ชู่จี้เข้าใจ สำหรับจูหลงผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สำคัญเลย
ชู่จี้หรี่ตาและจ้องมองไปที่จูหลงข้างหลังสวีกวงรุ่ยราวกับนกอินทรีที่จ้องไปที่เหยื่อของเขา
“โอ้? งั้นฝากด้วยนะ ผมหวังว่าจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจ “พอพูดจบ ชู่จี้ก็พาซังอี๋เดินออกไป
เมื่อสวีกวงรุ่ยเห็นพวกเขาสองคนเดินลับตาไป เขารีบเดินไปจูหลง “คุณไม่รู้หรือว่าชู่จี้เป็นคนแบบไหน? เรื่องโง่ๆแบบนี้คุณยังทำออกมาได้อีกเหรอ? ”
เขาโกรธมากที่ผู้หญิงโง่ๆแบบนี้พูดจาเสียๆหายๆกับประธานชู่ต่อหน้า คิดว่าเขาจะออกหน้าให้เธอเหรอ ช่างน่าตลกสิ้นดี?
ขณะที่เขาพูดเขาดึงผมของจูหลงอย่างแรง ดึงจนน้ำตาในดวงตาของจูหลงไหล
“คุณรู้หรือไม่ว่าหากไม่มีเขาจะไม่มีแหล่งเงินทุนสำหรับละครเรื่องต่อไป?” เงินทุนจำนวนมากล่าสุดของผู้กำกับสวี่ได้ถูกลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ด้วย เขาตัดสินใจเปลี่ยนอาชีพเพราะวงการบันเทิงได้เงินน้อย แต่ก่อนจะอำลาวงการเขาก็อยากจะตักตวงเงินให้ได้เยอะๆ
จูหลงสูญเสียความสง่างามในอดีตไปหมดแล้วตอนนี้ดูเหมือนผู้หญิงที่บ้าเครื่องสำอางที่เธอแต่งมาหลุดออกหมดแล้ว
เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้
ชู่จี้เป็นราชาแห่งวงการธุรกิจการแสดง เธอถูกแบนเพราะไปยั่วโมโหคนของเขาไม่มีใครช่วยเธอได้จนกระทั่งได้ลิ้มรสสิ่งนี้จริงๆเธอรู้ว่าเธอคิดผิด
เธอปล่อยให้สวีกวงรุ่ยดึงผมของเธอและตะโกนใส่เธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ชู่จี้ ซังอี๋และสวีกวงรุ่ยคนเหล่านี้ต้องชดใช้!
เธอไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ถึงแม้จะแลกด้วยชีวิตเธอจะต้องดึงซังอี๋ผู้หญิงคนนั้นลงมาตกต่ำให้ได้!
สวีกวงรุ่ยด่าจนพอใจแล้วก็ตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง “ออกไปซะ นังแพศยาเห็นแกแล้วมันโมโหจริงๆ รีบเก็บข้าวของออกจากคฤหาสน์นั่นซะ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนไปเก็บ”
ของที่หามาอย่างยากลำบากทั้งหมดหายไปจูหลงจับหน้าบวมๆของเธอ”แกมันก็แค่คนที่ยืมจมูกคนอื่นหายใจ ฉันมองแกผิดไปจริงๆ แกจะต้องชดใช้ให้ฉัน!”
ความเกลียดชังในดวงตาของเธอทำให้สวีกวงรุ่ยสะดุ้ง เขาคว้าผมของจูหลงอย่างรวดเร็วและตบจูหลงโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่น จูหลงพยายามป้องกันส่วนหัวของเธอ
จนกระทั่งสวีกวงรุ่ยหอบ เขาหยุดและปล่อยให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากเธอออกไป “ที่รัก กลัวไหม? ไป พวกเรากลับไปต่อกัน “เขากอดผู้หญิงคนใหม่เดินกลับเข้าห้อง ฉากนั้นในห้องก็เต็มไปด้วยฉากรัก
ชู่จี้ลูบหน้าขาวๆของซังอี๋”คุณรู้ไหมว่าทำไมจู่ๆผมถึงมาหาสวีกวงรุ่ย?”
“ไม่ใช่ว่ามาหาเพราะจะร่วมงานกันหรอกเหรอ”
“นั่นก็แค่ส่วนหนึ่งอีกอย่าง ผมรู้ว่าเขาจะเปลี่ยนไปทำงานสายอสังหาริมทรัพย์ผมเลยอยากจะรู้เรื่องคร่าวๆเสียหน่อย”ชู่จี้ปล่อยซังอี๋และทันใดนั้นเขาก็เอนตัวเข้ามาและจับซั่งอี๋ไว้ในอ้อมกอดเขา “คราวหน้าผมจะไม่พาคุณออกมาด้วยแล้ว สายตาไอ้แก่สวีกวงรุ่ยจ้องคุณตาแทบจะถลนออกมา”
เขาแทบอยากจะควักลูกตาของชายคนนั้น ถึงแม้จะทำไม่ได้จริงๆก็ตาม
สองสามวันนี้ซังอี๋กำลังถ่ายละคร เนื่องจากการแสดงของเธอดีมากผู้กำกับจางเลยเพิ่มฉากให้กับเธอ แอบแซงหน้าบทนางรอง
“สวัสดี ผมชื่อหลี่เจี้ยนเฮ่าปกติเห็นคุณไม่ค่อยสุงสิงกับใคร” หลี่เจี้ยนเฮ่าทักทายซังอี๋อย่างเป็นมิตรและนั่งยองๆข้างหน้าเธอ
ซังอี๋ยิ้มเล็กน้อย “สงสัยฉันคงจะชอบอยู่เงียบๆมั้งคะ”จริงๆแล้วนอกจากชู่จี้ เธอแทบจะไม่ได้พูดกับผู้ชายคนอื่นเลย
“อ้า” หลี่เจี้ยนเฮ่ารู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางที่เย็นชาของซังอี๋ “ผมมารบกวนคุณใช่ไหม?”
“เปล่า……”เธอไม่รู้ว่าหลี่เจี้ยนเฮ่ามาหาเธอมีธุระอะไร แต่ดูแล้วเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเธอเลยไม่ได้ตอบแบบตรงๆ
“คุณอารมณ์ไม่ดีเหรอ? พอจะมีเวลาไหม ผมจะพาคุณออกไปเดินเล่น? “หลี่เจี้ยนเฮ่าต้องการรู้จักผู้หญิงคนนี้จริงๆตอนที่เธอปรากฏตัวเธอก็ดึงดูดความสนใจเขาไปหมด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขาหลงใหลได้ขนาดนี้มาก่อน
ริมฝีปากสีชมพูดุจกลีบกุหลาบที่สวยงาม นัยน์ตานั้นดูเหมือนคลื่นน้ำใสๆ ขนตายาวเหมือนปีกผีเสื้อที่โค้งสวย
“ไม่ล่ะ ขอบคุณนะคะ คุณดื่มไหม?”เธอยกแก้วขึ้น “น้ำมะนาวอร่อยมาก”
หลี่เจี้ยนเฮ่าอยู่ในวงการบันเทิงมาสิบกว่าปีแล้วแต่ในตอนนี้เขาหน้าแดงราวกับเด็กผู้ชายที่เจอกับรักแรก มือที่สั่นเทาหยิบแก้วราวกับสมบัติล้ำค่าแล้วจิบน้ำ “อร่อยจริงด้วย”เขาไม่เคยชอบน้ำนี้มาก่อนแต่ตอนนี้เขาคิดว่ามันเป็นเครื่องดื่มที่อร่อยที่สุดในโลก
ซังอี๋หลับตาลง “ก็หวานนิดเปรี้ยวหน่อย” เธอถือแก้วด้วยสองมือแล้วจิบน้ำ“มันเหมือนกับการระลึกถึงความหวัง”
หลี่เจี้ยนเฮ่าจ้องเธอด้วยความงุนงงและเอื้อมมือไปอยากจะปัดผมที่อยู่ข้างหูของซังอี๋ให้แต่เขาก็ดึงมือกลับกลางอากาศและยิ้มอย่างประหม่า: “ว่าแต่ คุณชอบดื่มน้ำมะนาวเหรอ?”
ทั้งสองพูดคุยกันและซังอี๋นับหลี่เจี้ยนเฮ่าเป็นพี่ชายข้างบ้าน อบอุ่น พูดเก่ง และดูแลผู้อื่นได้
เมื่อใกล้ถึงเวลาสำหรับบทของหลี่เจี้ยนเฮ่าเขาลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจ “งั้นผมขอเบอร์กับวีแชทคุณได้ไหม”เขาพูดอย่างกังวลเพราะกลัวว่าซังอี๋จะปฏิเสธเขา
ซังอี๋ยิ้ม “แน่นอน” เธอยื่นนามบัตรให้ “วีแชทของฉันก็คือเบอร์โทรศัพท์ของฉัน”
เป็นนามบัตรที่มีสไตล์เรียบง่ายสไตล์นี้เหมาะกับซังอี๋
เขาใส่มันไว้ในกระเป๋าราวกับเป็นสมบัติล้ำค่ำ “โอเคงั้นผมไปก่อนนะตอนเย็นจะโทรหา”
แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่าซังอี๋เป็นภรรยาของคนอื่น แล้วคนคนนั้นก็เป็นชู่จี้ด้วย ถ้าเขารู้เขาจะวางมือไปนานแล้วเพื่อไม่ให้ถลำลึกลงไปอีก
ในหัวของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สวยงามซึ่งซังอี๋เพิ่งมอบให้เขาเมื่อกี้ เขาคิดว่าเขาต้องโดนวางยาพิษที่มีชื่อว่า”ซังอี๋”แน่ๆ