ท่านประธานที่รัก - บทที่ 506 เสียงในโทรศัพท์

ซังอี๋จิบเครื่องดื่มมะนาวเตาปาก สายตามองที่ไกลๆ เมื่อสายตาสัมผัสร่างสูงคุ้นเคย ก็ยืดตัวตรง มีรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเขา ใบหน้างดงามล่มบ้านล่มเมือง สวยกว่าดอกไม้อีก

รอยยิ้มนั้นทำให้ตกตะลึง ทำให้ชู่จี้ตกตะลึงจนหัวใจเต้นไปกับรอยยิ้มนี้ เรียวขาสองข้างเดินตรงไปหาซังอี๋ โอบกอดเธอไว้เต็มแขน

“คิดถึงคุณจัง มานี่สิ” ฝ่ามือใหญ่ของเขาลูบศีรษะเธอ ในดวงตาเอาอกเอาใจ

ซังอี๋ซุกในอ้อมแขนเขา ทั้งสองจับมือกันแน่น เหมือนไม่มีใครยอมปล่อยไปง่ายๆ

“เจียซินเป็นยังไงบ้าง? สองวันนี้ฉันยุ่งกับการถ่ายทำ ไม่ได้กลับบริษัทไปเยี่ยมเธอเลย” ซังอี๋เอ่ยปากถาม

“สบายดีมาก” ชู่จี้ไม่ได้สนใจหญิงคนอื่น เพราะหลี่เจียซินคือเพื่อนของซังอี๋ก็เลยสนใจบ้างเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

ทั้งสองเลี่ยนกันสักพักหนึ่ง ชู่จี้ก็ต้องออกไปแล้ว เขาต้องกลับไปทำงาน กิจการของบริษัทกองหนึ่งรอให้เขามาจัดการ

ชู่จี้เพิ่งเข้าประตูไปก็เห็นหลี่เจียซิน เธอยิ้มเล็กน้อยทักทายตน “เทพบุตรชู่……” ในดวงตาเธอเต็มไปด้วยความหลงใหล

ชู่จี้แค่พยักหน้าเล็กน้อย ขึ้นลิฟต์ไปทันที

หัวใจหลี่เจียซินแทบหยุดเต้น เทพบุตรชู่เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบจริงๆ น่าหลงใหลเหลือเกินทุกการกระทำ

ค่ำคืนอากาศเย็นเล็กน้อย ซังอี๋อยู่ในอ้อมแขนชู่จี้ ด้วยความอบอุ่นของหน้าอกเขา อ้อมกอดนี้ทำให้เธอสะดวกสบายและสบายใจเหลือเกิน

ระหว่างเธอกับชู่จี้ ก็ไม่รู้ทำไม อยู่ด้วยกันแบบนี้ ทุกอย่างดูลื่นไหลไปตามธรรมชาติ ด้วยความรู้สึกใจเต้น ด้วยความอบอุ่นของกันและกัน แค่แววตาเดียว การกระทำเดียว เขาก็ทำให้ตนหัวใจกระเพื่อม

“คิดอะไรอยู่น่ะ? หืม? ” เขากัดหูขาวนุ่มของเธอ ได้กลิ่นหอมจางๆ บนตัวเธอ “ทำไมตัวเธอหอมขนาดนี้? ”

แววตาเธอเผยเล่ห์เหลี่ยม “แน่นอนว่ากลิ่นตัวหอม”

เขางับกลีบปากดุจกลีบกุหลาบชุ่มฉ่ำของเธออย่างเอาอกเอาใจ เก็บเกี่ยวของเหลวแสนหวานออกจากปากเธอทีละนิด หยอกล้อ เลียและล้อเล่นกับลิ้นเธอไม่หยุดหย่อน

จู่ๆ โทรศัพท์ข้างเตียงก็ดังขึ้น ซังอี๋ต้องยื่นมือไปหาโทรศัพท์ แต่ชู่จี้เหมือนเล่นตลก ใช้ลิ้นเลียในหูเธอ กว่าจะรับโทรศัพท์ได้ ชู่จี้ยิ่งแกล้งซังอี๋แรงขึ้น ต้องได้ยินเสียงครวญครางจากเธอ

“น้องอี๋ มีเวลาตอนเย็นไหม? ออกมาเที่ยวกัน? ” หลี่เจียซินแค่นึกถึงที่วันนี้เจอชู่จี้ หัวใจก็ตื่นเต้นไม่หยุด แม้จะเห็นแค่ครั้งเดียว เธอก็พอใจแล้ว

ดังนั้นเธอเลยอดใจรอไม่ไหวที่จะแบ่งปันข่าวดีนี้ให้กับเพื่อนสนิทเธอ——ซังอี๋

“ฮะ? พรุ่งนี้ดีกว่า ฉัน……วันนี้ฉันมีธุระ……” ซังอี๋เค้นประโยคที่ไม่ค่อยสมบูรณ์ออกมาจากปาก ขณะที่ก็ส่งสายตาให้ชู่จี้รีบหยุดการกระทำ

ชู่จี้ฟังเธอที่ไหนกัน มือใหญ่ปลดชุดนอนเธอ ล้วงเข้าไปที่ชายเสื้อเธอ ตั้งใจจะทานอาหารเย็นของตัวเองให้เต็มที่

“อือ……” เสียงครวญครางบังเอิญรั่วไหลเข้าไปในโทรศัพท์

หลี่เจียซินหน้าแดง “น้องอี๋ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ” เธอสงสัยว่าตัวเองหูฝาด แต่เสียงน่าดึงดูดนั้นทำให้หน้าแดง

“ไม่เป็นไรๆ ฉันวางแล้วนะ พรุ่งนี้จะโทรหาเธอ” ทิ้งประโยคนี้ไว้ ซังอี๋กำลังจะกดปุ่มวางสาย แต่ขณะที่ชู่จี้งับใบหู ร่างก็สั่น ทำโทรศัพท์หล่นบนเตียง

ชู่จี้ยิ้มชั่วร้าย “แบบนี้สวยมาก” มองดูโทรศัพท์ที่ยังอยู่ในสายก็กดปุ่มวาง “ในที่สุดฉันก็ได้เพลิดเพลินอาหารเย็นของฉัน” พูดจบ ก็พุ่งเข้าหาหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง

หลี่เจียซินตะลึงอยู่ที่เดิม นั่นมันอะไร ถ้าเธอฟังไม่ผิด ในโทรศัพท์นั่นเสียงเทพบุตรชู่ไม่ใช่เหรอ? ยังไงแล้วเธอเป็นแฟนคลับตัวยง ถึงจะเป็นเสียงฝีเท้าเทพบุตรชู่ เธอก็แยกออก นับประสาอะไรกับเสียงเขา!

นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ซังอี๋……หน้าแดงของเธอซีดทันที เธอไม่คิดเลยว่าสองคนนั้นจะรู้จักกัน และความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาด้วย!

เธอพยายามทำให้ลมหายใจสงบ แต่พบว่าทำไม่ได้เลย

พ่อเทพบุตรของเธอกับเพื่อนสนิทของเธอทำเรื่องแบบนั้น ไม่แปลกใจที่วันนั้นเทพบุตรชู่จะมาที่นี่ เธอก็โง่ คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ และนึกว่าเทพบุตรชู่เข้าถึงได้ง่ายๆ

ความสุขทั้งหมดหายไป เหลือเพียงความเจ็บปวดช่วยไม่ได้

เธอมองชู่จี้เป็นพระเจ้ามาตลอด เขายังไม่ได้แต่งงาน แต่ตอนนี้……เธอคิวแล้วก็เจ็บปวด เธออยากถามมากว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

เธอรีบไปที่บาร์เพื่อดื่ม ดื่มจนเมาเหล้า ชนกับผู้หญิงคนหนึ่งตอนออกมา

“เธอเป็นใคร? ไม่มีตาหรือไง? ” ไม่กี่วันมานี้หลิงเยว่อยู่ที่บ้านไม่ได้ออกมา ไม่คิดว่ากว่าจะออกมาได้สักครั้ง ก็ยังมาชนคนเมาอีก

เธอปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนร่างกายเธอ ถ้าข้างๆ ไม่ได้มีคน เธอคงสาปแช่งไปนานแล้ว

หลี่เจียซินเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ในขณะนี้มีแอลกอฮอล์ในหัว เธอพุ่งเข้าไปโดยไม่กลัวเลยสักนิด “ฉันเป็นใครเธอมายุ่งอะไร? ”

หน้าอกหลิงเยว่ร้อนระอุด้วยความโกรธ ดึงคอเสื้อหลี่เจียซิน “ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าคุณหนูใหญ่ผู้มีเกียรติของตระกูลหลิงอย่างฉันจะโดนคนเมามาข่มเหงได้” พูดจบ ก็ตบหน้าหลี่เจียซินหนึ่งที

หลี่เจียซินดื่มจนยืนไม่ไหวแล้ว ร่างเอนไปข้างหน้า โทรศัพท์ในกระเป๋าก็กระเด็นออกมา หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ ภาพชู่จี้ที่ถูกตั้งเป็นภาพหน้าจอก็สว่างเห็นในดวงตาหลิงเยว่

หลิงเยว่ลมหายใจสะดุด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “พูดมา ชู่จี้เป็นอะไรกับเธอ? ” เธอนึกว่าหญิงคนนี้เป็นใครสักคนในอดีตของชู่จี้ หรือไม่ก็แอบชอบชู่จี้ จึงอดไม่ได้ที่จะถามเพิ่มเติม

หัวสมองหลี่เจียซินคิดสักพัก “เธอหมายถึงเทพบุตรชู่เหรอ? ”

สีหน้าเธอกลายเป็นอ้างว้าง “เขาเป็นพ่อเทพบุตรของฉันน่ะ”

อย่างที่คิดไว้ เป็นอีกคนที่แอบชอบชู่จี้

หลิงเยว่เห็นว่าไม่มีค่าอะไร ก็ไม่อยากสนใจอะไรมากนัก หันตัวจะเดินไปทันที

แต่เสียงพึมพำเบาๆ ต่อมาของหลี่เจียซินทำให้เท้าที่ก้าวออกไปของเธอย้อนกลับมา “ทำไม……น้องอี๋ถึงได้คบกับเทพบุตรชู่ล่ะ? ”

ความคิดเธอสับสนวุ่นวาย ขณะนี้ในหัวสมองเต็มไปด้วยเสียงที่ได้ยินตอนตัวเองโทรศัพท์ เธอคิดว่าตัวเองเหมือนคนโง่ แม้แต่น้องอี๋ก็ไม่บอกตัวเอง เธอยังเชื่อใจใครได้อีก?

“น้องอี๋ นั่นเป็นใคร? ” หลิงเยว่จับไหล่เธอที่ส่ายไปมา ด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ

“ทำไมฉันต้องบอกเธอล่ะ? ” หลี่เจียซินตระหนักได้ว่าผู้หญิงคนนี้ยังไม่ไป ทำไม? หล่อนก็มีความสัมพันธ์กับเทพบุตรชู่เหรอ? ไม่งั้นทำไมถึงสนใจแบบนี้?