ท่านประธานที่รัก - บทที่ 507 ยุให้รำ ตำให้รั่ว

เธอยิ่งโกรธ “เฮอะ เธอให้ฉันบอกฉันก็ต้องบอกเหรอ? ” เมื่อครู่นี้ยังทำท่าทางไม่สนใจตนอยู่เลย ทัศนคติเปลี่ยนไปในพริบตาเดียว มันต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่

หลิงเยว่อยากตะโกนด่าเธอ ทันใดนั้นก็กลอกตา ควงแขนเธอ “ดึกป่านนี้แล้วทำไมดื่มคนเดียว? มันไม่ปลอดภัยแค่ไหน? เมื่อกี้ฉันขอโทษ อารมณ์ฉันไม่ค่อยดี น้ำเสียงก็เลยไม่ค่อยดี”

ยังไงแล้วเธอก็เป็นคนที่มีประสบการณ์มาก เจอใครพูดอะไรก็จำได้ขึ้นใจ

“ยัยอี๋” “ซังอี๋” ไม่แน่อาจจะเป็นคนเดียวกัน

ความเป็นศัตรูของหลี่เจียซินที่มีต่อหลิงเยว่ลดลงอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกผิดปกตินิดหน่อย เธอมาจนสมองสับสน “ไม่ได้ ฉันอยากนอน” ตัวเธอเอียง และล้มลงไปจริงๆ

หลิงเยว่พยายามสุดความสามารถในการพยุงหลี่เจียซิน กว่าจะพาเธอขึ้นรถได้ ดูเหมือนทำได้แค่ค่อยถามพรุ่งนี้ แต่เธอไม่รีบร้อน เธออดทน ตราบใดที่มันเกี่ยวข้องกับซังอี๋ผู้หญิงคนนั้น เธอจะไม่พลาด

ตื่นมาตอนเช้าตรู่ หลี่เจียซินลุกขึ้นจากเตียง มองซ้ายมองขวา พบว่าตัวเองนอนอยู่ห้องไม่คุ้นตา

หลิงเยว่เห็นหลี่เจียซินตื่นแล้ว ก็ไม่ได้เข้าประเด็นทันที แต่ยกนมร้อนแก้วหนึ่งเดินมา “ปวดหัวไหม? ” เธอมีความอดทนตลอดเวลา ไม่ถือสาที่จะต่อแถวจับปลาตัวใหญ่

เห็นผู้หญิงแปลกหน้าในห้อง หลี่เจียซินก็ตกตะลึง รีบตรวจร่างกายอย่างระมัดระวัง เห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็ลูบหน้าอก ยังดีๆ ตัวเองยังปลอดภัย

ความทรงจำเมื่อวานหลั่งไหลเข้ามา จากนั้นเธอก็จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ถึงเมื่อวานพวกเธอสองคนจะเกิดความไม่พอใจ แต่ตอนนี้ยังไงเธอก็ช่วยตนไว้ สันนิษฐานว่าไม่ใช่คนเลวอะไร ความเป็นศัตรูก็ยิ่งลดลง

หลิงเยว่ย่นใบหน้า อะไรกัน? หรือเธอกลัวว่าตนจะทำมิดีมิร้ายเธอ? ท่าทางระแวงนี้มันอะไร?

“ฮะ? ขอบคุณนะ เธอเป็นคนดีจริงๆ ” หลี่เจียซินติดต่อกับผู้คนน้อยมาก ในสายตาเธอ เห็นอะไรดีก็ว่าดี ไม่ดีก็ว่าไม่ดี ไม่มีเหตุผลอะไร

หลิงเยว่ส่งนมไป “ดื่มสิ เดี๋ยวพาเธอไปกินข้าวเช้า ยัยอี๋ที่เธอพูดถึงเมื่อวานคือใครนะ? คืองี้ ก่อนหน้านี้ฉันรู้จักเพื่อนคนหนึ่งชื่อซังอี๋ ต่อมาติดต่อหล่อนไม่ได้ คิดว่าต่อไปจะต้องติดต่อหล่อนให้ได้”

ขณะที่เธอกำลังพูด ก็สังเกตสีหน้าหลี่เจียซินไปด้วย

เห็นตัวเองพูดถึง “ซังอี๋” สีหน้าก็แข็งทื่อ เธอก็รู้ว่าเธอพูดถูก ยัยอี๋คือซังอี๋จริงๆ !

เธอแอบดีใจ ยิ่งรู้สึกว่าครั้งนี้ตัวเองพลิกกลับได้จริงๆ

หลี่เจียซินมีสีหน้าเยือกเย็น ดื่มนมไปสองสามทีก็ไม่ดื่มแล้ว “ไม่มีอะไร เมื่อก่อนเธอกับยัยอี๋ต้องดีมากแน่ๆ เลยใช่ไหม? นานขนาดนี้แล้วยังจำได้ แต่ฉันไม่เคยได้ยินหล่อนพูดถึงเธอเลย” เธอแค่พูดออกมาเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก

หลิงเยว่นั่งข้างเธอ “เธออาจจะจำไม่ได้แล้ว อีกอย่างมันก็เป็นอดีตที่นานมาก ฉันจำเธอได้ แต่เธอกลับลืมฉัน” เธอถอนหายใจเบาๆ ท่าทางนั้นดูเหมือนเป็นทุกข์จริงๆ

“อย่างนี้สินะ” หลี่เจียซินปลอบเธอ “ไม่ต้องเสียใจไปนะ ฉันรู้สึกเหมือนกันว่ายัยอี๋อาจจะลืมฉันไปแล้ว ไม่งั้นทำไมถึง……” เธอยิ่งคิดเรื่องนี้ ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ เทพบุตรของเธอกับเพื่อสนิทตัวเองมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน และท่าทางยัยอี๋จะออกห่างจากตัวเองในอนาคตด้วย เป็นไปได้ไหมที่ตัวเองจะสูญเสียทุกอย่าง?

หลิงเยว่แกล้งพูดอย่าง “เห็นอกเห็นใจ” “อย่าไปคิดมาก เกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจะช่วยเธอคิด ไม่แน่อาจจะช่วยเธอจริงๆ ก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเราสองคนก็เป็นเพื่อนซังอี๋ ถ้าหล่อนกับเธอเจอปัญหาอะไร ฉันก็เพิกเฉยไม่ได้อยู่แล้ว”

คำพูดนี้หยั่งรากลึกในหัวใจ หลี่เจียซินประทับใจหลิงเยว่ ในใจคิดว่าในเมื่อเธอช่วยตัวเองไว้มากขนาดนี้ แถมเป็นเพื่อนของยัยอี๋ ก็ไม่คิดอะไรมาก เล่าเรื่องออกมา

หลิงเยว่ไม่คิดว่าเจ้านี่จะหลอกง่ายขนาดนี้ ตัวเองได้รู้ความจริงหลังจากเกลี้ยกล่อมเล็กน้อย เธอฟังสิ่งเหล่านี้ที่หลี่เจียซินเล่า ก็ขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้โง่จริงๆ ไม่คิดว่าจะถูกซังอี๋ตบตา แต่เธอก็ไม่ถือสาที่ตัวเองไม่ทำอะไรกับหล่อน

ถึงจะพูดยากว่าถูกซังอี๋ตบตา แต่สำหรับคนไร้เดียงสาอย่างหลี่เจียซิน อาจจะเรียกว่าถูกหลอกและปกปิด ดังนั้นตัวเองยิ่งต้องใช้โอกาสนี้อย่างเต็มที่

เธอจงใจพาหลี่เจียซินออกมาทานอาหารหนึ่งมื้อ รอให้เธออารมณ์ดีก่อน จึงเริ่มเข้าประเด็น “เอาแบบนี้ ไม่งั้นวันนี้เธอนัดหล่อนออกมาดูท่าที ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองอาจจะอยู่ด้วยกันก็ได้ เธอว่าใช่ไหม? ”

เธอคิดว่าหลิงเยว่พูดมีเหตุผล “งั้นฉันจะนัดมาดูท่าทียังไง? ” เธอไม่เชื่อว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวานจะเป็นความจริง ยังไงแล้วทั้งสองคนก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยพบกันมาก่อน จู่ๆ จะกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร

บางทีตัวเองอาจจะคิดมาก ทั้งสองอาจจะไม่ได้เป็นอะไรกันเลย

หลิงเยว่เห็นเธอเชื่อคำพูดตน ดวงตาก็ซ่อนความภูมิใจและเจ้าเล่ห์เอาไว้ มือขาวอ่อนโยนกุมหลังมือหลี่เจียซินไว้ “ฉันบอกเธอเพราะเห็นแก่ที่เธอเป็นเพื่อนฉันนะ เธอถามหล่อนว่าสนิทกับชู่จี้ไหม ก่อนหน้านี้เธอเคยนัดชู่จี้มาครั้งหนึ่ง ดูว่าหล่อนมีปฏิกิริยายังไง”

“ไม่! ไม่ได้!นี่เป็นการหลอกลวงไม่ใช่เหรอ? ” หลี่เจียซินลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยการปฏิเสธ

เห็นเธอสะเทือนใจ เป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับข้อเสนอนี้ หลิงเยว่ทำได้แค่ปัดความคิดนี้ทิ้ง ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ก็จริง งั้นเธอถามหล่อนตรงๆ เลยดีกว่า ในเมื่อหล่อนเป็นเพื่อนเธอ ถ้าเธอถามหล่อน จะต้องพูดกับจริงกับเธอแน่นอน”

“งั้นก็ได้ แล้วเธออยากไปเจอยัยอี๋กับฉันไหม? ” เธอพยักหน้า ถือว่าตกลงอย่างไม่เต็มใจ

“ไม่ได้ๆ วันนี้ฉันมีธุระ วันอื่นฉันจะมาหาเธอ เราแลกเบอร์กัน” หลิงเยว่พูดขณะยืนขึ้น เธอจะไปเจอซังอี๋เหรอ? ล้อเล่นหน่า ก็โป๊ะแตกน่ะสิ

หลิงเยว่กำชับอย่างระมัดระวังอีกครั้ง แล้วเดินจากไป เธอเหลือบมองหลี่เจียซินที่นั่งในร้านอาหารผ่านหน้าต่าง เจ้าโง่ แล้วเอนตัวเข้าไปในรถ รอยยิ้มมุมปากเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน และขับรถออกไป

ซังอี๋มักรู้สึกว่าเปลือกตาขวากระตุกไปกระตุกมา ราวกับบ่งบอกว่ามีสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น

เธอระงับความไม่สบายใจ พยายามอย่างเต็มที่ในการโฟกัสบทละครในมือ

หลี่เจี้ยนเฮ่าเดินมาข้างหลังเธอเงียบๆ “กินข้าวหรือยัง? ฉันซื้อเพิ่มมาส่วนหนึ่ง กินได้นะถ้าไม่รังเกียจ”

เมื่อซังอี๋เงยหน้าขึ้น ก็เห็นใบหน้าหล่อของหลี่เจี้ยนเฮ่าปรากฏตรงหน้าตน ในมือถือกล่องข้าวแต่ละกล่อง

หลี่เจี้ยนเฮ่าเป็นหนุ่มน้อยที่ทักษะการแสดงดี หน้าตาไม่ได้ดีที่สุด แต่มีความสามารถที่น่าประทับใจจริงๆ

เขาเป็นดาราแถวหน้า คนน่ารักแบบนี้หายากจริงๆ ดาราไม่น้อยหลังจากดังแล้วก็เริ่มหยิ่ง แต่หลี่เจี้ยนเฮ่าแตกต่าง เขาปฏิบัติกับทุกคนอบอุ่นเหมือนพี่ชายข้างบ้าน