เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 464 ใช้มีดผู้อื่นสังหาร (7)

บทที่ 464 ใช้มีดผู้อื่นสังหาร (7)

ตอนนี้เขารู้สึกตกใจมาก เขาประหลาดใจมากกับคนตรงหน้า เขาคิดไม่ออกว่าคนตรงหน้าเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องราวของเขาทั้งหมด หรือว่าคนคนนี้ก็ถูกจับมาที่นี่ในช่วงไม่กี่วันนี้เหมือนกัน และตอนนี้เขาก็มองไม่เห็นว่าคนคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร ทำให้รู้สึกกังวลใจมาก

เหอเจ๋อขมวดคิ้วถามว่า

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าผมโดนยาพิษกักพลัง”

“ฮึ การใช้พลังต่อต้านพลัง เป็นวิถีแห่งพลังหลัก การใช้จิตต่อต้านจิต เป็นวิธีขจัดพิษ เล่ห์เล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ ฉันยังพอรู้อยู่บ้าง” ชายคนนั้นตอบ

เหอเจ๋อได้ยินแล้วก็ตกใจ เขาไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะรู้วิธีใช้พลังต่อต้านพลัง มันทำให้เขาประหลาดใจมาก และวิธีนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะรู้ คนตรงหน้านี้มีฐานะเป็นใครกันแน่ เหอเจ๋อคิดไม่ออกจริง ๆ ถ้าตอนนี้เขาสามารถหันไปมองได้ก็คงดี จะได้เห็นว่าคนตรงหน้าหน้าตาเป็นอย่างไร แม้จะไม่ใช่คนที่เขารู้จัก อย่างน้อยก็จะได้จำหน้าไว้!

เหอเจ๋อพูดต่อว่า

“ดูเหมือนท่านจะเป็นนักยุทธ์เหมือนกัน ผมถูกตระกูลหลงบังคับพามาที่นี่ ดูเหมือนเรื่องของท่านจะคล้าย ๆ กับผม ไม่ทราบว่าท่านทำความผิดอะไรมาหรือครับ”

“ฮ่า ๆ ๆ ! ตระกูลหลงนั่นมันเรื่องเล็ก คุกใต้ดินของตระกูลหลง ฉันอยากเข้าก็เข้า อยากออกก็ออก ที่ฉันมาอยู่ในคุกนี้ก็แค่รู้สึกว่าที่นี่ค่อนข้างสงบเท่านั้น น่าเสียดายที่นายมาที่นี่ ทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี วันเวลาที่สงบคงจะถูกทำลายแล้ว”

“อืม…”

เหอเจ๋อไม่รู้ว่าคำพูดของอีกฝ่ายเป็นการโม้หรือเปล่า เหอเจ๋อไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะหยิ่งผยองขนาดนี้ เขาจึงพูดว่า

“ท่าน เมื่อกี้ท่านยังบอกว่าคุกนี้สร้างจากเหล็กน้ำแข็งอายุพันปี แม้แต่ยอดฝีมือระดับโลกก็ออกไปไม่ได้ไม่ใช่หรือ อย่างนั้นหรือว่าท่านเก่งกว่ายอดฝีมือระดับหนึ่งของโลกอีก”

“…”

คนคนนั้นเงียบไป เหอเจ๋อคิดว่าตนเองแทงใจดำอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว เขาแอบหัวเราะเบา ๆ คิดในใจว่าให้รู้ไปเลยว่าอวดเก่งแล้วเป็นยังไง

เวลาผ่านไปครึ่งนาที จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากประตู ตามด้วยชายในชุดองครักษ์หลายคนเดินเข้ามา พวกเขาได้กลิ่นแปลก ๆ ทันทีที่เข้ามา มีสามคน ทุกคนต่างเอามือปิดจมูก ไม่กล้าสูดดมกลิ่นประหลาดที่ลอยอยู่ในอากาศ

“บ้าเอ๊ย ใครเข้าห้องน้ำที่นี่ กลิ่นอะไรเนี่ย! นาย แล้วก็นาย พวกนายทำใช่ไหม”

คนนั้นด่าอย่างโกรธจัด

เหอเจ๋อมองทั้งสามคนอย่างเรียบเฉย ดูก็รู้ว่าทั้งสามคนมาหาเรื่อง นี่มันหาที่ตายชัด ๆ เหอเจ๋อจึงพูดว่า “พูดอะไร ทำเรื่องแบบนั้นมันต้องทำสองคนด้วยหรือ” เหอเจ๋อย้อนถาม

ทันใดนั้น ทั้งสามคนก็งงงันอยู่ตรงนั้น

“พอ ๆ ช่างมันเถอะ รีบพาไอ้หมอนี่ไป คุณชายหลงรออยู่”

ทันใดนั้น องครักษ์คนหนึ่งก็พูดขึ้น

ภายใต้คำสั่งขององครักษ์ พวกเขาเปิดประตูคุกและจับเหอเจ๋อออกมา

เหอเจ๋อมองดูพวกเขาเปิดประตูคุกด้วยความประหลาดใจ เห็นการกระทำของพวกเขาแปลกมาก ตอนเปิดประตูคุกยังต้องท่องคาถาอะไรสักอย่าง หลังจากท่องคาถาเสร็จถึงจะใช้กุญแจเปิดประตู

นี่เป็นวิธีเปิดประตูที่เหอเจ๋อไม่เคยเห็นมาก่อน เขาคิดในใจว่าตระกูลหลงนี่ก็เกินไปแล้ว คุกทั่วโลกคงมีแต่ที่บ้านพวกเขาที่เจ๋งขนาดนี้มั้ง

เหอเจ๋อถูกพวกเขาคุมตัวไว้ แต่ก็ไม่คิดจะดิ้นรน เพราะเขาเข้าใจว่าที่นี่คือตระกูลหลง แม้ว่าเขาจะหนีออกไปได้ ก็ไม่รู้จะหนีไปไหน เพราะเขาไม่คุ้นเคยกับที่นี่เลย ตอนนี้เขายังต้องทำความเข้าใจสถานการณ์อยู่ และเมื่อครู่เขาได้ยินว่าพวกนั้นจะพาเขาไปพบคุณชายหลง คุณชายหลงเป็นใครกัน หรือจะเป็นหลงเอ้าเทียน ดูเหมือนในตระกูลหลงคนที่เขารู้จักก็มีแต่หลงเอ้าเทียน แต่สิ่งที่ทำให้เหอเจ๋อแปลกใจคือ หลงเอ้าเทียนไม่ได้ถูกเขาทำร้ายจนบาดเจ็บหรอกหรือ หรือว่าตอนนี้บาดแผลหายดีแล้ว และต้องการพาเขาไปเพื่อแก้แค้น ยิ่งคิดเหอเจ๋อก็ยิ่งกลัว

เหอเจ๋อถามเสียงเบาว่า

“เฮ้ พวกคุณจะพาผมไปไหน ไปพบคุณชายหลงคนไหน”

แต่องครักษ์คนนั้นทำท่าดูถูกเหอเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามว่า

“นายพูดมากไปแล้ว ไปถึงที่แล้วก็รู้เอง”

จากนั้นพวกเขาก็คุมตัวเหอเจ๋อออกไป

ตอนออกจากคุก เหอเจ๋อพบปัญหาใหญ่อย่างหนึ่ง โครงสร้างของคุกนี้ซับซ้อนมาก ถ้าไม่มีคนพาออกไป เหอเจ๋อก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะหนีออกจากคุกนี้ได้หรือไม่ การจัดวางของคุกนี้เหมือนเขาวงกตเลย ทำให้คนหาทางออกไม่เจอ มันทำให้คนไม่สามารถเข้าใจได้จริง ๆ

แต่ยังดีที่ตอนนี้เหอเจ๋อยังรู้สึกโล่งใจนิดหน่อย โชคดีที่เมื่อกี้เขาไม่ได้ใจร้อน ไม่อย่างนั้นคงเกิดผลเสียตามมาแล้ว

ลานประลองตระกูลหลง ขณะนี้มีเหล่าบุตรหลานหนุ่มสาวของตระกูลหลงมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ พวกเขาล้อมรอบเวทีประลอง บนเวทีมีชายหนุ่มท่าทางกระปรี้กระเปร่ายืนอยู่

รอบ ๆ เวทีมีคนนอนคว่ำอยู่หลายคน พวกเขาดูเหมือนจะถูกโจมตีอย่างรุนแรง ตอนนี้นอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนนั้น เหล่าชายหนุ่มที่ยืนดูรอบเวทีต่างก็โห่ร้องไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้นบนเวทีตอนนี้ ทำให้พวกเขาจ้องมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

เหอเจ๋อถูกคนสามคนคุมตัวมาที่ข้างเวที เสียงอึกทึกรอบข้างทำให้เหอเจ๋อรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เหอเจ๋อมองคนบนเวทีแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วทันที

ไม่ผิดแน่ คนที่ปรากฏตัวบนเวทีไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลงอ้าวเทียนนั่นเอง เหอเจ๋อไม่คิดว่าคนคนนี้จะฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บได้เร็วขนาดนี้ นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดเลย เพราะในความคิดของเขา อาการบาดเจ็บของหลงอ้าวเทียนต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือนถึงจะหายดี แต่ไม่คิดว่าผ่านไปแค่หนึ่งสัปดาห์ อาการบาดเจ็บของเขาก็หายเป็นปกติแล้ว

แต่พอเหอเจ๋อคิดทบทวนอีกที ก็เข้าใจได้ หลงอ้าวเทียนเป็นทายาทตระกูลหลง และดูเหมือนจะมีตำแหน่งไม่ธรรมดา ด้วยสถานะอันสูงส่งเช่นนี้ เขาย่อมเป็นบุคคลที่ตระกูลหลงต้องปกป้องเป็นพิเศษ และตอนนี้หลงอ้าวเทียนถูกเขาทำร้ายจนบาดเจ็บไปทั้งตัว คนในตระกูลหลงย่อมต้องทุ่มเทความสามารถทางการแพทย์ทั้งหมดของตระกูลมารักษาหลงอ้าวเทียน

เมื่อเป็นเช่นนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว!