เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 463 ยืมมีดฆ่าคน (6)
บทที่ 463 ยืมมีดฆ่าคน (6)
เหอเจ๋อสูดลมหายใจเข้าสู่ตันเถียนพลังวิญญาณบริสุทธิ์ค่อย ๆ ไหลออกจากตันเถียนของเขา ผ่านเส้นลมปราณทั้งแปดหมุนเวียนครบหนึ่งรอบ หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม เหอเจ๋อได้ปล่อยให้พลังวิญญาณหมุนเวียนรอบร่างกายครบสองรอบแล้ว
เหอเจ๋อรู้สึกสบายอกสบายใจ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกดีหลังจากฟื้นฟูพลังของตน ตอนนี้ฤทธิ์ยาได้ถูกขับออกจากร่างกายหมดแล้ว เขาจึงรู้สึกแต่ความยินดี
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองห้องคุกที่สว่างชัดเจนตรงหน้า แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ในอากาศมีกลิ่นเหม็นรุนแรง แม้เหอเจ๋อจะเป็นนักยุทธ์ แต่เมื่อได้กลิ่นนี้ สายตาของเขาก็ยังพร่าเลือน เพราะกลิ่นนั้นรุนแรงเกินทน เหอเจ๋อมองตามทิศทางที่กลิ่นมา และเห็นนักโทษในห้องขังไม่ไกลจากเขา
ตอนนี้คนผู้นั้นกำลังนั่งยอง ๆ ดูเหมือนกำลังทำอะไรบางอย่าง
“หืม?”
เหอเจ๋อเห็นแล้วก็เดาได้ทันทีว่าคนตรงหน้ากำลังทำอะไร แต่เขาไม่กล้าถามอีกฝ่าย การที่อยู่ ๆ คนผู้นั้นทำแบบนี้ทำให้เหอเจ๋อรู้สึกอึดอัดใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แม้จะเป็นคุก แต่ก็มีที่สำหรับทำธุระส่วนตัว แต่กลับมาทำอย่างโจ่งแจ้งตรงนี้ มันช่าง…
โลกเสื่อมลงทุกวัน นี่เป็นครั้งแรกที่เหอเจ๋อเจอเหตุการณ์แบบนี้
กลิ่นในอากาศรุนแรงเกินไป เหอเจ๋อสูดดมเพียงสองครั้งก็รู้สึกจะอาเจียน เขาจึงใช้พลังวิญญาณกลั้นหายใจ แต่วิธีนี้ก็ทนได้ไม่นาน เพราะถ้าทำแบบนี้ เขาต้องใช้พลังวิญญาณตลอดเวลา แล้วจะฝึกฝนต่อได้อย่างไร
แม้เขาจะมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขา แต่ก็เข้าใจดี ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
ในที่สุดเหอเจ๋อทนไม่ไหวจึงเอ่ยปาก
“เฮ้ เพื่อนที่อยู่ตรงข้าม ขอร้องละ อย่าทำแบบนี้ได้ไหม? คุณทำแบบนี้มันรบกวนสุขอนามัยส่วนรวมนะ”
เหอเจ๋อเรียกครั้งหนึ่งแล้ว แต่คนผู้นั้นไม่สนใจเขาเลย เหอเจ๋อทนไม่ไหวจึงต้องเรียกอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ผลแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น เหอเจ๋อก็โมโห เขารวบรวมพลังในมือแล้วปล่อยออกไป เดิมคิดว่าพลังของตนจะโจมตีคนสกปรกคนนั้นได้ แต่ไม่คาดคิดว่าพลังของเขาไม่สามารถโจมตีอีกฝ่ายได้ เพราะพอพลังออกไป ก็ชนเข้ากับประตูคุกทันที ดูเหมือนประตูจะมีคาถาป้องกัน พอพลังของเขาเข้าใกล้ ประตูก็เปล่งแสงทองออกมา กลายเป็นโล่ป้องกันที่กลืนกินพลังของเหอเจ๋อจนหมด
“หืม?”
เหอเจ๋อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ดวงตาเผยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าคุกนี้จะมีกลไกแบบนี้
ทันใดนั้น เหอเจ๋อก็ยังไม่ยอมแพ้ เขารวบรวมพลังอีกหลายสาย หลังจากปล่อยพลังออกมา เขายิ่งปล่อยไปข้างหน้า เห็นได้ชัดว่าพลังของเขาแข็งแกร่งมาก ถ้าโจมตีประตูคุกธรรมดา ไม่เพียงประตูจะพัง แม้แต่คุกทั้งหมดก็อาจถูกทำลาย ดังนั้นเหอเจ๋อจึงไม่เชื่อว่าคุกนี้จะมีความสามารถวิเศษขนาดนั้น
แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใด ก็ไม่สามารถส่งพลังออกจากคุกได้ ทั้งหมดถูกโล่ป้องกันของคุกกลืนกิน สถานการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ ช่างยากจะจินตนาการ
“คนหนุ่ม อย่าเสียแรงเปล่าเลย ประตูคุกนี้หล่อด้วยเหล็กน้ำแข็งอายุพันปี ต่อให้เจ้าฝึกวิชาเทพหมื่นภพ ก็ไม่มีทางทำลายมันได้ เก็บแรงไว้เถอะ”
ในตอนนั้น หลังจากเหอเจ๋อโจมตีประตูคุกอย่างดุเดือด จู่ ๆ คนที่หันหลังให้เหอเจ๋อมาห้าวันก็พูดขึ้น
เหอเจ๋อหยุดพลังในมือ มองไปที่คนผู้นั้น ใช่แล้ว เสียงเมื่อครู่คล้ายเสียงคนแก่ หรือว่าคนตรงหน้านี้จะเป็นคนชรา?
เหอเจ๋อขมวดคิ้วพูดว่า
“ท่านผู้เฒ่า ช่วยหน่อยได้ไหม? ต่อไปอย่าทำแบบนี้เลย ต้องรู้ว่าที่นี่เป็นที่สาธารณะ การทำแบบนั้นก็ไม่ดีกับผมนะ อย่างน้อยก็รบกวนผมมากแล้ว”
“ฮ่ะ ๆ ๆ … คนหนุ่มแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วจะทำเรื่องใหญ่อย่างเหอเฉิงได้อย่างไร? ไม่แปลกที่จะถูกพวกโง่จากตระกูลจางออกประกาศจับ”
“หืม?”
อย่างไรก็ตาม คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เหอเจ๋อตกใจมาก เขามองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าคนผู้นี้รู้ได้อย่างไรว่าเขาถูกตระกูลจางออกประกาศจับ เพราะในสายตาเขา ดูเหมือนคนตรงหน้าจะอยู่ที่นี่มานานแล้ว และตอนนี้ที่เท้ายังถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กขนาดใหญ่อีกด้วย
“คุณลุง คุณคือ…”
เหอเจ๋อถามอย่างระแวดระวัง
แต่คำตอบของคุณลุงทำให้เหอเจ๋อคาดไม่ถึง
“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันแค่นักโทษที่กำลังจะตายในคุกเท่านั้น ฮึ ๆ คุณชื่อเหอเจ๋อเข้ามาที่นี่เพราะทำร้ายหลงเอ่าเทียนใช่ไหม?”
เหอเจ๋อพยักหน้า พูดว่า
“คุณลุงรู้ทุกอย่าง ดูท่าคุณลุงคงเป็นผู้วิเศษแน่ ๆ ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อ้อใช่ คุณไม่ได้บอกให้ฉันไม่ทำแบบนี้หรอกหรือ? ฉันจะบอกให้นะ เข้ามาที่นี่แล้ว ไม่มีใครออกไปได้อีก พอคุณเข้ามาที่นี่ ก็เหมือนเข้าไปในคุกใต้ดินของยมบาลแล้วล่ะ!”
“ฮึ คุณลุง คุณยกย่องตระกูลหลงมากเกินไปแล้ว ครั้งนี้ฉันแค่พลาดท่าติดกับของพวกเขาเท่านั้น ถ้าฉันได้โอกาส ฉันต้องแก้แค้นตระกูลหลงให้ได้แน่”
เหอเจ๋อพูดพลางกำหมัดแน่น ในความคิดของเขาตอนนี้มีเรื่องให้กังวลมากมายเหลือเกิน ใจของเขาตอนนี้เหมือนจะระเบิด หายใจแทบไม่ออก ครั้งนี้เขาพลาดท่าอย่างหนัก
“มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง คุณโดนยาคุนชี่ต้าน ต้องใช้เวลาถึงห้าวันในการขับพิษ ในห้าวันนี้ตระกูลหลงแค่ไม่ลงมือกับคุณเท่านั้น ฮึ ไม่งั้นป่านนี้คุณคงกลายเป็นศพไร้ญาติไปแล้ว”
คนผู้นั้นพูดเรียบ ๆ แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหมายที่ทำให้คนไม่รู้จะตอบอย่างไร
เหอเจ๋อได้ยินคำพูดนั้น ยิ่งมองคนตรงหน้าด้วยสายตาแปลกประหลาดมากขึ้น