เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 462 ยืมมีดฆ่าคน (5)
บทที่ 462 ยืมมีดฆ่าคน (5)
“นายอยู่ที่นี่ให้เรียบร้อยล่ะ! รอให้คุณชายหลงตื่นขึ้นมาก่อน แล้วนายจะได้เห็นดี!”
เหอเจ๋อถูกสิบสามองครักษ์โยนเข้าไปในคุก ตอนที่พวกเขาออกไปยังไม่ลืมล็อกกุญแจเพิ่มอีกสองดอก
เหอเจ๋อหันไปมองพวกนั้นแวบหนึ่งแล้วถาม
“นายท่านของพวกนายจะมาพบฉันเมื่อไหร่ บอกให้เขารีบหน่อย ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้”
“ฮึ รอไปเถอะ เดี๋ยวก็มา”
จากนั้นพวกเขาก็เดินจากไป
แม้ว่าห้องหินนี้จะไม่ใหญ่ไม่เล็ก แต่มีคุกอยู่สี่ห้อง ตอนนี้มีแค่สองห้องที่มีคนถูกขัง บวกกับสภาพที่โล่งว่างเปล่า เหอเจ๋อรู้สึกทันทีว่าห้องหินนี้ใหญ่มาก รอบ ๆ ดูเหมือนเป็นห้องใหญ่ ๆ หลายห้อง
เหอเจ๋อนั่งลงบนพื้น ก่อนอื่นเขาสังเกตคนที่ถูกขังในคุกไม่ไกลออกไป คนผู้นั้นหันหลังให้เขา ไม่รู้ว่ามาจากไหน แต่ก็ถูกตระกูลหลงจับขังไว้ที่นี่เช่นกัน
พิษของยาคุนชี่ในร่างกายยังไม่ได้ถูกขับออกจนหมด เหอเจ๋อจึงต้องนั่งสมาธิปรับลมปราณอีกครั้ง เริ่มค่อย ๆ ขับสิ่งเหล่านั้นออกจากร่างกาย
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นช้า ๆ นอกคุก จากนั้นเสียงฝีเท้านั้นก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ เหอเจ๋อไม่รู้สถานการณ์จึงตื่นจากการปรับลมปราณทันที และเมื่อเขาตื่นขึ้นมา ตอนนี้มีคนสองคนยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
“นายคือเหอเจ๋อ?”
คนที่มาคือหลงเจ๋อ เขาใช้สายตาประหลาดใจสำรวจเหอเจ๋อราวกับกำลังสังเกตอะไรบางอย่าง
เหอเจ๋อไม่รู้จักเขา แต่ก็พยักหน้าอย่างเรียบเฉย
“ฮึ ไอ้หนู กล้าดีนักนะ? กล้าทำร้ายหลานชายฉัน นายอยากตายรึไง?”
หลงเจ๋อรู้สึกแปลกใจ เขาคิดว่าเหอเจ๋อจะต้องกลัวจนขอร้องให้ไว้ชีวิต แต่ความสงบนิ่งที่เหอเจ๋อแสดงออกมาทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
เหอเจ๋อยิ้มเรียบ ๆ พูดว่า
“คุณคือหลงเจ๋อ อาสองของหลงเทียนใช่ไหม? ดูเหมือนหลงเทียนจะได้รับการอบรมมาไม่ดีนะ เลี้ยงลูกออกมาได้แบบนี้ ก่อนหน้านี้มาหาเรื่องฉัน สู้ไม่ได้ก็ให้คนในครอบครัวออกมาจัดการ ตระกูลหลง ช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ ”
เหอเจ๋อพูดประชดประชัน ทุกคำพูดแฝงความเสียดสีอย่างรุนแรง
“นาย! ไอ้ลูกหมา!”
“ฉึก!”
หลงเจ๋อโกรธจัด เห็นเขาเคลื่อนไหวเร็วมาก พริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าเหอเจ๋อและในตอนที่เหอเจ๋อไม่ทันระวัง มือหนึ่งก็รัดคอเหอเจ๋อไว้ ทันใดนั้น พอออกแรง เหอเจ๋อก็ถูกหลงเจ๋อยกขึ้นอย่างง่ายดาย
“…”
เหอเจ๋อไม่พูดอะไร ไม่กลั้นหายใจ ตอนนี้เขาดูสงบนิ่งมาก
“ฮึ ไม่พูดสินะ? ฉันอยากดูว่านายจะทนได้นานแค่ไหน”
หลงเจ๋อเห็นเหอเจ๋อสงบนิ่งขนาดนี้ก็ตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะเยาะ ราวกับว่าการกระทำแบบนี้ของเหอเจ๋อไม่มีประโยชน์อะไรเลยต่อหน้าเขา เห็นเขาเพิ่มแรงบีบอีกเล็กน้อย และหลังจากที่เขาเพิ่มแรง ก็มีเสียงกร๊อบแกร๊บดังออกมาจากคอของเหอเจ๋อ
ใช่แล้ว แม้ว่าตอนนี้เหอเจ๋อจะรู้สึกไม่สบายตัว รู้สึกทรมานมาก แต่เขาก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ตอนนี้เขาถูกจับไว้นิ่ง ๆ แบบนี้ ใช้พลังวิญญาณเพียงเล็กน้อยเพื่อให้พลังงานแก่ร่างกาย
หลงเจ๋อยกเหอเจ๋อขึ้นมาเกือบนาทีแล้ว เหอเจ๋อไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย หลงเจ๋อเห็นเหอเจ๋อใจเย็นและสงบนิ่งขนาดนี้ ก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
“ไอ้หนู นายกล้าดีนะ”
ในที่สุด หลงเจ๋อก็ค่อย ๆ ปล่อยเหอเจ๋อลง
แม้จะถูกปล่อยลงมาแล้ว เหอเจ๋อก็ไม่ได้หอบหายใจเหมือนคนอื่น ๆ เขายังคงมีท่าทีสงบนิ่งเหมือนเดิม
เมื่อหลงเจ๋อเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งประหลาดใจ เขาคิดว่าจะได้เห็นเหอเจ๋อแสดงท่าทางน่าอายหลังจากถูกปล่อย แต่เหอเจ๋อกลับสงบนิ่งเกินคาด
ความจริงแล้วตอนนี้เหอเจ๋อแค่อดทนเท่านั้น แม้จะรู้สึกว่าตัวเองขาดอากาศหายใจ แต่เขาก็ยังคงอดทนอย่างแข็งแกร่ง ไม่แสดงท่าทีอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย นับว่าเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก
เหอเจ๋อถามอย่างสงบ
“คุณจับฉันมาทำไมกันแน่? จะฆ่าฉันหรือ?”
“อืม จะฆ่าคุณ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” หลงเจ๋อตอบ
“ฮ่า ๆ ๆ ตระกูลหลงก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันแค่ทำร้ายหลงเอ้าเทียนเท่านั้น แต่พวกคุณกลับพูดว่าจะฆ่าฉันเลย ช่างเป็นตระกูลที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ”
เหอเจ๋อหัวเราะลั่น เขาคิดว่าที่ทำร้ายหลงเอ้าเทียน อย่างมากตระกูลหลงก็แค่ส่งคนมาทำร้ายเขา แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นเอาชีวิต นี่เป็นสิ่งที่เหอเจ๋อคาดไม่ถึง เขาไม่คิดว่าสถานการณ์จะกลายเป็นแบบนี้
“เหอเจ๋ออย่าพูดมากไปหน่อยเลย รอให้เอ้าเทียนหายดีก่อน ฉันค่อยจัดการคุณ ส่วนช่วงนี้ คุณก็อยู่ที่นี่เฉย ๆ ก็พอ”
“ฮึ ตอนนี้ฉันก็ไม่อยากไปไหนอยู่แล้ว”
เหอเจ๋อพูดอย่างเนิบนาบ
“ดี”
หลงเจ๋อมาที่นี่เพียงเพื่อดูว่าเหอเจ๋อเป็นคนแบบไหน อยากรู้ว่าคนแบบไหนที่กล้าไปยุ่งกับหลานชายสุดที่รักของเขา หลังจากได้เห็นเหอเจ๋อแล้ว หลงเจ๋อก็เข้าใจ แต่เดิมเขาคิดว่าที่เหอเจ๋อสร้างชื่อเสียงได้นั้นเป็นเพราะความบ้าบิ่นเท่านั้น แต่หลังจากปะทะกับเหอเจ๋อหลงเจ๋อถึงเข้าใจว่าความสำเร็จของเหอเจ๋อนั้นปฏิเสธไม่ได้
ความสงบนิ่งของเหอเจ๋อทำให้เขาประหลาดใจ คำพูดและการกระทำของเหอเจ๋อทำให้เขาตกตะลึง เขาไม่คิดว่าเหอเจ๋อคนเล็ก ๆ จะมีความสามารถขนาดนี้ เขาได้สืบประวัติของเหอเจ๋อมาแล้ว เหอเจ๋อเป็นแค่คนที่มาจากเมืองเล็ก ๆ ในภูเขา ไม่มีฐานหลังที่แข็งแกร่ง อย่างมากก็มีพ่อที่ทำธุรกิจบันเทิงเท่านั้น แต่พลังแค่นี้ในสายตานักยุทธ์แล้วเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก
แม้เขาจะสืบไม่ได้ว่าอาจารย์ของเหอเจ๋อเป็นใคร แต่ในความคิดของเขา คนที่มาจากเมืองเล็ก ๆ จะเก่งกาจไปได้สักแค่ไหน?
การคุมขังผ่านไปห้าวัน เหอเจ๋ออยู่ในคุกตลอด ในช่วงห้าวันนี้ เขาทำสิ่งเดียวซ้ำ ๆ ทุกวัน นั่นคือพยายามขับพิษที่หลงโหย่วให้กินออกจากร่างกาย และสุดท้าย เหอเจ๋อใช้เวลาห้าวันเต็ม ๆ ในการขับพลังที่ขัดขวางจากยาคุนชี่ต้านออกจากร่างกายจนหมด
ยาคุนชี่ต้านเม็ดเล็ก ๆ ทำให้เหอเจ๋อต้องใช้เวลาถึงห้าวัน เหอเจ๋อไม่คิดว่ายาคุนชี่ต้านเม็ดเล็ก ๆ จะร้ายกาจขนาดนี้ เขาไม่เคยคิดว่าจะเป็นแบบนี้ ยาคุนชี่ต้านที่หลงโหย่วให้กิน ไม่รู้ว่าใช้วัตถุดิบอะไรถึงทำให้เป็นยาแบบนี้ได้