เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 461 ยืมมีดฆ่าคน (4)

บทที่ 461 ยืมมีดฆ่าคน (4)

เหอเจ๋อไม่เคยสัมผัสกับยาที่เรียกว่ายาอั้นลมปราณมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ลองมัน ดังนั้นตอนนี้เขายังคิดไม่ออกว่าจะต้านทานฤทธิ์ของยาเม็ดนี้อย่างไร แม้ว่าเหอเจ๋อจะยังหาวิธีแก้ไขยาอั้นลมปราณไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงใช้พลังลมปราณของตัวเองกดดัน หวังว่าจะสามารถขับฤทธิ์ยาออกจากร่างกายได้

อย่างไรก็ตาม แม้จะดูเหมือนง่าย แต่นี่เป็นสิ่งที่เหอเจ๋อทำได้ยากในตอนนี้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าล้มเหลวไปกี่ครั้งแล้ว ตั้งแต่ถูกพวกนั้นพามาที่นี่ เหอเจ๋อก็พยายามหาวิธีฟื้นฟูสภาพร่างกาย แต่ผ่านมานานแล้วก็ยังไม่มีผลใด ๆ เรื่องที่น่าหงุดหงิดแบบนี้ทำให้เหอเจ๋อรู้สึกไม่สบายใจ แต่ไม่มีทางเลือก เขาต้องพยายามต่อไปจนกว่าจะสำเร็จ

“ตึก ตึก ตึก…”

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากบันไดนอกห้องใต้ดิน เสียงฝีเท้านั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ราวกับมีคนกำลังเข้ามา

“เหอเจ๋อได้เวลาแล้ว ฉันจะพาเธอไปที่ตระกูลหลง”

คนที่มาคือหลงโหย่ว เขามีสีหน้ายินดี ราวกับว่าเหอเจ๋อเป็นเหยื่อที่พร้อมให้จัดการ

เหอเจ๋อหมุนเวียนลมปราณรอบหนึ่ง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้า แล้วยิ้มอย่างเรียบเฉย พูดว่า

“อะไรกัน จะพาฉันไปแล้วเหรอ? ทำไมพวกคุณไม่ฆ่าฉันซะเลยล่ะ? แบบนั้นก็จะได้แก้แค้นให้คุณชายหลงของพวกคุณเร็ว ๆ ไม่ใช่หรือ?”

หลงโหย่วแค่นเสียงพูดว่า

“ไอ้หนู อย่าเหิมเกริมไป ถ้าไม่ใช่เพราะรองเจ้าบ้านต้องการให้เธอมีชีวิตอยู่ ป่านนี้เธอก็เป็นศพไปแล้วเหอเจ๋อพอถึงตระกูลหลง ต่อให้งอกปีกก็หนีไม่รอด”

“งั้นเหรอ? ดี ฉันจะรอดู”

เหอเจ๋อพูดจบก็หลับตาลงอีกครั้ง ในใจคิดว่าครั้งนี้คงหนีไม่พ้น จำเป็นต้องไปตระกูลหลงแล้ว

ไม่นาน ภายใต้การควบคุมของสิบสามองครักษ์ เหอเจ๋อถูกนำตัวขึ้นรถตู้ แล้วถูกพาไปยังตระกูลหลง

เหอเจ๋อถูกปิดตา ทำให้มองไม่เห็นสภาพภายนอก เขาไม่คิดว่าตัวเองจะถูกปิดตาด้วย มันช่างน่าโมโห และร่างกายยังถูกมัดด้วยเชือกแปลกประหลาด เชือกเส้นนี้มีความยืดหยุ่นสูงมาก ไม่ว่าเหอเจ๋อจะดิ้นรนอย่างไร มันก็รัดเขาแน่นหนา

เหอเจ๋อเข้าใจดีว่าการไปตระกูลหลงครั้งนี้ คงมีอันตรายมากกว่าโชคดี ตระกูลหลงในฐานะตระกูลที่ซ่อนตัว พวกเขาต้องมีผู้เชี่ยวชาญในตระกูลมากมาย อย่างน้อยก็ต้องมากกว่าตระกูลจางดังนั้นพอไปถึงตระกูลหลง การจะออกมาคงเป็นเรื่องใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ตอนนี้ถูกจับตัวไปแล้ว ถ้าระหว่างทางจะมีใครมาช่วยก็คงดี

อย่างไรก็ตาม นั่นอาจเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้น

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ รถที่ขนส่งเหอเจ๋อก็หยุดลงกะทันหัน

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมหยุดรถ?”

คนบนรถถามทันที

“ข้างหน้าดูเหมือนจะมีเรื่อง”

องครักษ์ที่เป็นคนขับพูด

“พวกเราลงไปดูกัน”

เหอเจ๋อได้ยินเสียงพวกเขาคุยกัน ตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น แต่เขาเข้าใจดีว่าข้างนอกอาจเกิดอุบัติเหตุจราจร ถ้าเขาสามารถใช้โอกาสนี้หนีไปได้ ก็จะเป็นเรื่องดีมาก

อย่างไรก็ตาม เขาคิดมากเกินไป นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุเล็กน้อย ไม่สามารถทำลายแผนการของคนพวกนี้ได้ และสิ่งที่เหอเจ๋อคาดไม่ถึงคือ หลังจากพวกนี้ขึ้นรถแล้ว ก็ไม่คิดจะพัก ขับรถต่อไปทั้งคืน

เหอเจ๋อไม่คิดว่าพวกนี้จะรอบคอบขนาดนี้ ไม่ให้โอกาสเหอเจ๋อแม้แต่น้อย ไม่มีทางเลือก เหอเจ๋อไม่สามารถอดนอนเหมือนพวกเขาได้ เขาหลับตาแล้วเข้านอนไปเลย

ตอนนี้ความคิดในใจเขาเรียบง่าย ถึงที่หมายย่อมมีทางออก กลัวอะไร? เขาไม่เชื่อว่าชีวิตของเหอเจ๋อจะบอบบางขนาดนั้น

“โครม!”

ขณะที่เหอเจ๋อหลับใหล เขารู้สึกถึงเสียงแหลมดังจากภายนอก และเพราะเสียงนั้น เหอเจ๋อจึงตื่นขึ้นมาทันที

“ลงรถ ๆ !”

หลังจากที่เหอเจ๋อฟื้นขึ้นมา พวกองครักษ์ที่อยู่รอบข้างก็จับตัวเขาลงจากรถ

เมื่อเหอเจ๋อลงจากรถ เขามองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองมาถึงเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ริมเขา ตอนนี้เขาอยู่ที่คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ นี้ ถนนรอบ ๆ แทบไม่มีผู้คน แต่การตกแต่งอาคารที่นี่ทำให้เหอเจ๋อตกตะลึง

ใช่แล้ว อาคารบ้านเรือนที่นี่เหมือนกับในสมัยโบราณ มีบ้านเก่าแบบโบราณอยู่มากมาย ถ้าหากเอาออกไปประกาศขายข้างนอก บ้านพวกนี้จะต้องมีมูลค่ามหาศาลแน่นอน

รูปแบบของบ้านพวกนี้ดูเก่าแก่กว่าที่เขาเคยเห็นที่บ้านตระกูลหลี่เสียอีก รวมถึงอากาศที่บริสุทธิ์เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ ทำให้เหอเจ๋อแทบคิดว่าตัวเองย้อนกลับไปอยู่ในสมัยโบราณ

“ที่นี่ที่ไหนกัน?”

คนที่คุมตัวเหอเจ๋อกลับมาคือองครักษ์คนที่สิบสาม ส่วนหลงโหย่วไม่ได้มาด้วย

“อย่าพูดมาก เดี๋ยวก็รู้เอง”

อย่างไรก็ตาม พวกนั้นไม่สนใจเหอเจ๋อเลยสักนิด พวกเขาคุมตัวเหอเจ๋อเดินเข้าไปข้างใน

หลังจากเข้าไปแล้ว เหอเจ๋อคิดว่าตัวเองจะถูกพาไปที่ห้องโถง แต่พวกเขากลับพาเขาไปยังสถานที่ที่สูงเสียดฟ้า ด้านล่างมีแค่อาคารหลังเดียวที่สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารหลังนี้ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น และรอบ ๆ ยังมียามเฝ้าอยู่มากมาย เหอเจ๋อถูกแกะผ้าดำที่ปิดตาออก เขามองอาคารตรงหน้า รู้สึกว่ามันดูเหมือนคุกมากกว่า

ไม่ผิด ที่นี่คือคุก และเป็นคุกลับของตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหลง ที่นี่ส่วนใหญ่จะขังนักโทษของตระกูลหลง หรือคนที่ทำผิดต่อตระกูลหลง

ตระกูลหลงเป็นตระกูลใหญ่ มีทั้งมิตรและศัตรู ใครก็ตามที่ทำผิดต่อตระกูลหลง จะถูกขังที่นี่ตลอดชีวิต หรือไม่ก็ต้องตาย

เหอเจ๋อถูกพาไปยังห้องขังที่ค่อนข้างเงียบ เป็นห้องหินขนาดไม่ใหญ่ ภายในมีห้องขังสี่ห้อง เหอเจ๋ออยู่หนึ่งห้อง สองห้องว่างเปล่า อีกห้องหนึ่งขังคนที่หันหลังให้เหอเจ๋อคนผู้นั้นผมเผ้ารุงรังและร่างกายสกปรก

ระหว่างที่มาที่นี่เหอเจ๋อยังพบว่าที่นี่มีคนถูกขังอยู่มากพอสมควร ด้านนอกดูเหมือนห้องขังธรรมดา คนที่ถูกขังอยู่ด้านนอกอาจจะเป็นคนธรรมดาทั่วไป แต่ห้องด้านในที่เหอเจ๋ออยู่ตอนนี้ เขาคิดว่าน่าจะใช้ขังนักโทษที่สำคัญเป็นพิเศษ