เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 452 วิกฤตตระกูลหาน (2)
บทที่ 452 วิกฤตตระกูลหาน (2)
“อืม…”
เหอเจ๋อคิดครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกอุบายขึ้นมาได้ จึงพูดว่า
“เมื่อคืนตอนเขาฝัน เขาร้องเรียกชื่อคุณตลอด แถมยังบอกว่าคุณหนูหานสาวเป็นเสือสาว ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวเลยสักนิด!”
“หา!”
หานสาวถึงกับอึ้งไป งงงันไปชั่วขณะ แล้วพูดว่า
“คุณลุงคะ ไม่จริงใช่ไหม หนูไม่ใช่คนแบบนั้นนะ เหอเจ๋อไอ้ตัวแสบนี่”
เสียงค่อนข้างเบา แต่เหอเจ๋อก็ยังได้ยินชัดเจน
“ฮิ ๆ …”
ในที่สุดเหอเจ๋อก็อดหัวเราะไม่ได้
“เอ๊ะ? เหอเจ๋อ! ไอ้ตัวแสบ! กล้าหลอกฉันนะ!”
ในขณะที่เหอเจ๋อกำลังกลั้นหัวเราะอยู่นั้น หานสาวดูเหมือนจะรู้ตัว จึงตวาดออกมา
สุดท้ายก็เหอเจ๋อหัวเราะออกมาดังลั่น
“เหอเจ๋อนายกล้าล้อเล่นกับฉัน นายอยากตายใช่ไหม! ทำฉันโมโหจนแทบตาย!”
“ฮ่า ๆ ๆ …”
ตอนนี้เหอเจ๋อสามารถจินตนาการได้ถึงใบหน้าของหานสาวที่คงจะโกรธจนอยากฆ่าคน เหอเจ๋อเข้าใจนิสัยของหานสาวดี เธอก็เป็นคนแบบนั้นแหละ พอนึกถึงคำพูดที่เขาล้อเล่นกับเธอเมื่อครู่ เหอเจ๋อก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ใช่แล้ว มันสนุกจริง ๆ
“รีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้นะ ฉันจะฆ่านายให้ตาย!”
“โอเค ๆ ใจเย็น ๆ ก่อนคุณหนูครับ!”
เหอเจ๋อไม่กล้าแหย่ต่อแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวยายนั่นจะถือดาบยาวสี่สิบเมตรวิ่งมาจากบ้านเอาได้
“ฮึ! ไว้ค่อยเอาเรื่องทีหลัง เออ ใช่แล้ว ตอนนี้นายว่างไหม?”
น้ำเสียงของหานสาวดีขึ้นมาก
เหอเจ๋องง ๆ จึงถามว่า
“มีอะไรหรือ มีเรื่องใหญ่อะไรที่ต้องรบกวนฉันอีกล่ะ?”
“ฉันได้ยินว่านายกลับมาเมืองกว่างหนานแล้ว เรื่องของตระกูลจางฉันก็รู้มาบ้าง งั้นเย็นนี้เจอกันที่บาร์กอเลอตี้นะ ว่าไง?”
“โอ้โห! นายนี่ร้ายจริง ๆ ฉันเพิ่งเลิกกับเหวินเถาเองนะ นายจะ…”
“ไปตายซะ!”
หลังจากพูดจบหานสาวก็วางสายทันที เหอเจ๋อมองดูโทรศัพท์ ใบหน้าเผยรอยยิ้มแต่ในใจกลับคิดว่า
“มีเรื่องอะไรกันนะ ทำไมถึงได้มาหาฉันกะทันหัน ดูท่าทางรีบร้อนมากเลย”
ต้องไปแน่นอน ไม่งั้นครั้งหน้าที่เจอกันจะเขินมาก และเหอเจ๋อก็รู้นิสัยของคุณหนูคนนี้ดี ถ้าเขาไม่ไป ครั้งหน้าที่เจอกันเธอจะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ แน่
ดูเวลาแล้วเกือบห้าโมงเย็นแล้ว อืม ก็พอดีเวลานี้แหละ พักผ่อนสักหน่อย แล้วค่อยออกเดินทาง
พอถึงเวลาประมาณหกโมงครึ่ง เหอเจ๋อก็ออกจากบ้านมุ่งหน้าไปที่บาร์กอเลอตี้
พอไปถึงที่นั่น บาร์เพิ่งเปิด เมื่อเขาเข้าไปข้างใน ด้านในแทบไม่มีคนเลย แม้ว่าตอนนี้จะหกโมงกว่าแล้วแต่เพราะเป็นฤดูร้อนฟ้ามืดช้า ไฟในบาร์จึงยังไม่ได้เปิด อีกทั้งตอนนี้ในบาร์ก็แทบไม่มีคน ส่วนใหญ่เป็นพนักงานที่กำลังทำความสะอาดอะไรกันอยู่
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่คึกคักที่สุด ช่วงที่คึกคักที่สุดต้องรอถึงเวลาหนึ่งทุ่มสองทุ่ม
หลังจากเหอเจ๋อมาถึงที่นั่นแล้ว เขาก็โทรหาหานสาว
“ฮัลโหล คุณหนูอยู่ไหน ผมมาถึงแล้ว”
“หา? คุณมาถึงแล้วเหรอ ได้ค่ะ ฉันกำลังไป”
เสียงจากปลายสายตอบกลับมา
“อืม รีบหน่อย”
เหอเจ๋อวางสายอย่างรวดเร็วแล้วหาที่นั่งตรงมุมหนึ่ง สั่งเบียร์มาหนึ่งแก้วแล้วจิบมันอย่างเพลิดเพลิน
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง บรรยากาศในบาร์เริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ ลูกค้าทยอยเข้ามามากขึ้น ห้องโถงที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่าตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คน พนักงานที่เมื่อกี้ยังว่าง ๆ ตอนนี้แทบจะรับมือไม่ไหว
เสียงดนตรีในบาร์ดังกึกก้องอยู่ข้างหู เหอเจ๋อรู้สึกได้ถึงข้อบกพร่องเล็ก ๆ ในเสียงดนตรีที่ดังสนั่นแต่เขาคงไม่พูดอะไรออกไปหรอก เพราะที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของเขา
ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว หานสาวก็ยังไม่มา เหอเจ๋อเริ่มทนรอไม่ไหว ทั้งที่นัดเวลากันไว้แล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา มันแปลก ๆ เขาทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงโทรไปอีกครั้ง
“ฮัลโหล คุณหนู มาถึงหรือยัง ผมดื่มเบียร์ไปสามแก้วแล้ว ทำอะไรอยู่ จะเท่ผมเหรอ?”
“รีบอะไรนักหนา รอหน่อย ตอนนี้รถติดน่ะ ให้เวลาฉันอีกสิบนาที ใกล้แล้ว”
“โอเค โอเค รีบ ๆ หน่อย”
เหอเจ๋อสั่งเบียร์มาอีกแก้วแล้วดื่มคนเดียว
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ในที่สุดร่างที่รีบร้อนคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเหอเจ๋อ
วันนี้หานสาวแต่งตัวสวยมางาน สวมกระโปรงสั้นลายดอก เสื้อคล้ายเสื้อกั๊กตัวเล็ก ดูสวยมากโดยเฉพาะส่วนอกที่เสื้อแทบจะรัดไม่อยู่
“ปัง!”
พอหานสาวมาถึง ไม่ทันได้พูดอะไร ก็ฟาดมือลงบนโต๊ะทันที แม้จะเป็นบาร์ที่เต็มไปด้วยเสียงวุ่นวายและเสียงลำโพงที่ดังสนั่น แต่เสียงฟาดโต๊ะของ หานสาวก็ทำให้ เหอเจ๋อตกใจ
เหอเจ๋อกำลังดื่มเบียร์อยู่ เธอทำให้เขาตกใจจนเกือบสำลัก
“เฮ้ย คุณหนู จะมาไม้ไหนเนี่ย?”
เหอเจ๋องงงวย นี่มันอะไรกัน มาถึงก็ทำหน้าใส่ ตกใจแทบตาย ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แถมยังมาถึงก่อนด้วย แล้วทำไมยัยนี่ถึงมาฟาดโต๊ะแบบนี้
“เหอเจ๋อนายกล้าด่าฉันว่าเป็นแม่เสือ นายอยากตายใช่ไหม?”
หานสาวใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ พูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ หอบหายใจ ดูน่าสงสารมาก
“โอ้ย!”
เหอเจ๋อไม่คิดว่าเธอจะยังโกรธเรื่องนี้อยู่ จึงยิ้มเจื่อนพูดว่า
“ไม่เหมือนตรงไหน ดูสภาพเธอตอนนี้สิ ฉันว่าเหมือนมากเลย!”
“ฉัวะ!”
หานสาวตวัดมือจะตบ
แต่ เหอเจ๋อจะยอมให้เธอตบโดนตัวได้ยังไง เขารีบคว้าข้อมือของ หานสาวไว้ทันที ทำให้เธอตบไม่ลง จากนั้นหานสาวพยายามสุดแรงที่จะสะบัดมือหลุด แต่เหอเจ๋อแรงมากขนาดไหน จะให้หลุดง่าย ๆ ได้ยังไง เหอเจ๋อกำข้อมือยัยตัวแสบแน่น ถ้าเขาไม่ปล่อย หานสาวก็ไม่มีทางหลุดได้
“เหอเจ๋อปล่อยฉัน ปล่อย!”
หานสาวดิ้นรนพยายามจะหลุด แต่ เหอเจ๋อก็ไม่ยอมปล่อย
“ฉัวะ… พรวด!”
ทันใดนั้น เนื่องจากหานสาวออกแรงมากเกินไป ส่วนเหอเจ๋อก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ เห็นทั้งสองคนกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ จู่ ๆ เหอเจ๋อก็ออกแรงดึง หานสาวทนแรงของเหอเจ๋อไม่ไหว จึงล้มทับลงบนตัวของเหอเจ๋อ
“โอ๊ย…”
นี่เป็นอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด แต่ก็เป็นอุบัติเหตุที่หาได้ยากสำหรับเหอเจ๋อ