เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 451 วิกฤตตระกูลฮั่น (1)
บทที่ 451 วิกฤตตระกูลฮั่น (1)
“พ่อ พ่อจะพูดเรื่องของพ่อกับแม่ใช่ไหม? ดูสายตาพ่อแปลก ๆ ”
เหอเจ๋อได้ยินคำพูดของพ่อแล้วก็เดาได้ว่าพ่อกำลังจะพูดอะไร
“ฮ่า ๆ จริง ๆ แล้วคนที่พ่อรู้สึกผิดมากที่สุดก็คือลูกกับแม่ของลูกนี่แหละ หลายปีมานี้ ปล่อยให้ลูกกับแม่อยู่ในเมืองหลินอันที่เล็ก ๆ นั่นมานาน มันเป็นความผิดของพ่อ พ่อรู้ว่าตอนนี้ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้แล้ว เพราะงั้นพ่อถึงได้บอกลูก สิ่งที่พลาดไปแล้วก็คือพลาดไป ลูกห้ามเป็นเหมือนพ่อเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้ว”
ตอนนี้เหอหย่งฝูสอนหลักการให้เหอเจ๋อเหมือนกำลังอบรมเด็กน้อย ช่างน่าขันจริง ๆ
“ดีแล้ว ในเมื่อลูกรู้แล้วว่าขั้นต่อไปต้องทำอะไร พ่อก็จะไม่รบกวนลูกแล้ว ลูกลองคิดดูดี ๆ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามพ่อได้ตลอด”
เหอหย่งฝูพูดจบก็ลุกขึ้นจะเดินออกไป
เหอเจ๋อพยักหน้า แล้วถามขึ้นทันที
“เอ๊ะ พ่อจะไปไหนครับ?”
เหอหย่งฝูหันมามองเขาแวบหนึ่ง ยิ้มพลางตอบว่า “ไปห้องน้ำ”
เรื่องนี้ เหอเจ๋อก็ได้แต่หัวเราะตามไปด้วย
……
ตระกูลลับ ลานใหญ่ตระกูลหลง
“เกิดอะไรขึ้น! ใครกัน! ใครกล้าบังอาจ!”
ตอนนี้ ในลานกว้าง ชายวัยกลางคนชายเคราแพะกำลังมองบ่าวไพร่ด้วยสีหน้าโกรธจัด ส่วนตรงกลางลานมีเตียงหามสามเตียงวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ บนเตียงหามยังมีคนนอนอยู่
รอบ ๆ ชายวัยกลางคนชายเคราแพะมีบ่าวไพร่หลายคนยืนล้อมอยู่ ตอนนี้พวกเขาได้แต่ฟังเจ้านายระบายความโกรธ ไม่กล้าพูดอะไรทั้งสิ้น
“คุณชายรอง เป็นฝีมือของเหอเจ๋อเป็นเหอเจ๋อ”
ทันใดนั้น คนที่นอนอยู่บนเตียงหามซึ่งถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวก็พูดขึ้น
“หืม?”
ชายผู้นั้นรีบเดินเข้าไปทันที
“อู๋ซื่อ พูดอีกทีซิ เป็นใคร?”
“อาสอง เป็นเหอเจ๋อ…”
ตอนนี้ชายที่นอนอยู่บนเตียงหามอีกเตียงก็พูดขึ้นเช่นกัน
ไม่ผิด คนที่นอนอยู่บนเตียงหามทั้งสามคนไม่ใช่ใครอื่น พวกเขาคือหลงเอ้าเทียน อู๋ซื่อ และฉีหลิว ตอนนี้พวกเขายังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ หลังจากที่พวกเขาพ่ายแพ้ให้เหอเจ๋อได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่สามารถไปไหนได้ จึงให้ลูกน้องพาพวกเขากลับตระกูลเพื่อรับการรักษา
ตอนนี้พวกเขาบาดเจ็บทั้งตัว ได้แต่นอนอยู่บนเตียงหาม
และคนที่หลงเอ้าเทียนเรียกว่าอาสองนั้น ก็คือผู้เป็นรองของตระกูลหลง หลงเจ๋อ
หลงเจ๋อเห็นหลงเอ้าเทียนฟื้นขึ้นมาแล้ว บนใบหน้าก็ปรากฏความประหลาดใจ
“เอ้าเทียน ใครคือเหอเจ๋อใครทำให้หลานเป็นแบบนี้?”
ตอนนี้หลงเจ๋อยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายหลานชายของตน
ถึงแม้ตอนนี้หลงเอ้าเทียนจะขยับตัวไม่ได้ แต่เขาก็ยังพูดได้ ได้ยินเขาพูดทีละคำว่า
“อาสอง เป็นเหอเจ๋อคนที่จะมาแย่งเหวินเถาไปจากผมนั่นแหละ”
“เวินเถา…เธอหมายถึงเด็กสาวจากตระกูลจาง…”
หลงเจ๋อดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้ เขาพูดต่อว่า “ที่แท้ก็เป็นเขานี่เอง ตระกูลจางถึงกับออกประกาศจับในยุทธภพแต่ก็ยังจับตัวเขาไม่ได้ ไอ้หมอนี่มันมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่”
“ผมไม่รู้ครับอาสอง เขาทำร้ายผมจนเป็นแบบนี้ อาต้องเรียกหน้าตาคืนให้หลานด้วยนะครับ!”
“อืม! ฉันรู้แล้ว เธอวางใจได้ เขากล้าทำร้ายเธอ อาสองจะทำให้เขาต้องจ่ายราคาแพงแน่!”
“สิบสามผู้พิทักษ์!”
หลงเจ๋อตะโกนเสียงดัง
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงคลื่นอากาศดังขึ้นรอบกำแพงลานบ้าน ครู่ต่อมาชายสิบสามคนในชุดเกราะสีเหลืองก็ปรากฏตัวต่อหน้าหลงเจ๋อ
“คุณชายรอง!”
ทั้งสิบสามคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
หลงเจ๋อยังคงมีความโกรธอยู่บนใบหน้า เขาพูดว่า
“คุณชายหลงถูกไอ้หมอนี่ที่ชื่อเหอเจ๋อทำร้าย ฉันให้เวลาพวกเจ้าสามวัน ต้องจับตัวมันมาให้ได้ ฉันต้องการตัวที่ยังมีชีวิต พวกเจ้าทำได้หรือไม่!”
“ได้ครับ!”
ทั้งสิบสามคนตะโกนรับคำสั่ง!
จากนั้นทั้งสิบสามคนก็กระโดดขึ้นไปในอากาศ กระโดดข้ามกำแพงออกไปแล้วหายตัวไป
“คุณชายรอง เหอเจ๋อคนนั้นพลังแก่กล้ามาก กระผมเกรงว่าจะยาก…”
อู๋สี่ที่นอนอยู่ทางซ้ายของหลงเอ่าเทียนพูดขึ้น
หลงเจ๋อชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง พูดว่า
“แค่นักยุทธ์ธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีอะไรน่ากลัว สิบสามผู้พิทักษ์เป็นองครักษ์ส่วนตัวของฉัน พวกเขาลงมือ เหอเจ๋อน่ะ ต่อให้มีวิชาเทพเหนือชั้นก็ไม่มีทางรอด พวกเจ้าพักรักษาตัวไปเถอะ!”
พายุใหญ่กำลังจะมาเยือน พายุครั้งนี้ดูเหมือนจะรุนแรงมาก มีพลังที่สามารถสังหารได้ในคราวเดียว และพายุครั้งนี้จะปะทุขึ้นในเมืองกว่างหนานโดยมีเป้าหมายคือเหอเจ๋อ
แต่ในตอนนี้ เหอเจ๋อยังไม่รู้เลยว่ามีพายุรุนแรงรออยู่
หลังจัดการเรื่องของหลงเอ่าเทียนแล้ว เหอเจ๋อก็พักผ่อนไปวันหนึ่ง ทุกวันนอกจากฝึกวรยุทธ์แล้วก็เดินเที่ยวไปรอบ ๆ ผ่อนคลายจิตใจที่สับสนในตอนนี้
ถ้าตอนนี้รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของจางเวินเถา เขาคงจะไปหาเธอแล้ว แม้จะไม่ได้เจอตัว แค่โทรหาก็ยังดี แต่ตอนนี้แค่จะโทรหาเธอสักครั้งก็ยังเป็นความคิดที่ฟุ้งเฟ้อ
ไม่มีทางเลือก นี่คือผลจากความแตกต่างของพลังความสามารถ
“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด…”
ยามบ่ายที่ค่อนข้างร้อน เหอเจ๋อนั่งคลายร้อนอยู่ในลานบ้านเล็ก ๆ ของตัวเอง จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เหอเจ๋อหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นคุณหนูหานสาวโทรมา
“โอ้ คุณหนูคนนี้ปกติไม่เคยมีธุระอะไร วันนี้โทรมาหาฉันเชียวนะ ฮ่ะ ๆ ”
เหอเจ๋อพูดพลางรับสาย แล้วก็ได้ยินเสียงหวานใสจากปลายสาย
“ฮัลโหล เหอเจ๋อใช่ไหม?!”
ไอ้ก็… เสียงแม้จะหวานใส แต่เหอเจ๋อกลับรู้สึกว่าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเผด็จการ แล้วใครเขาโทรศัพท์แบบนี้กัน แต่พอเหอเจ๋อนึกถึงนิสัยของหานสาวแล้วก็ได้แต่ยิ้มปล่อยผ่าน ใช่แล้ว มันเป็นนิสัยของเธอ ตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้มากใช่ไหมล่ะ ใครใช้ให้เธอเคยช่วยชีวิตตัวเองล่ะ เฮ้อ ก็ถือซะว่าตัวเองเกิดมาเพื่อให้ผู้หญิงตะโกนใส่ก็แล้วกัน
“ฮัลโหล สวัสดีครับสาวสวย ผมพ่อของเหอเจ๋อครับ มีธุระอะไรกับลูกชายผมหรือ”
เหอเจ๋อตั้งใจแกล้งเธอ จึงแกล้งเปลี่ยนเสียงให้นุ่มทุ้มขึ้น
“อ๋อ! ลุงเหอนี่เอง! ขอโทษค่ะ ๆ หนูไม่รู้ว่าเป็นคุณลุง แล้วเหอเจ๋ออยู่ไหมคะ หนูมีธุระจะคุยด้วย…”
หานสาวพอได้ยินแบบนั้น น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นมาก ไม่เหมือนกับตอนแรกที่ดุดันเผด็จการ
เหอเจ๋อแอบหัวเราะ แต่ไม่ได้แสดงออกมา เขาแกล้งทำเสียงพูดต่อไปว่า
“เขาไม่อยู่ คุณมีอะไรก็บอกฉันมาได้ อ้อใช่แล้ว เมื่อคืนฉันได้ยินเขาละเมอด้วย”
“หา? ละเมออะไรเหรอคะลุง”
หานสาวดูเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง