เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 450 พ่อลูกพูดคุยกัน (4)
บทที่ 450 พ่อลูกพูดคุยกัน (4)
“พ่อครับ เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับการทำธุรกิจด้วยล่ะ?”
เหอเจ๋อมองหน้าพ่อของตัวเองอย่างงุนงง ไม่เข้าใจเหตุผล
เหอหย่งฝูยิ้มบาง ๆ แล้วอธิบายว่า
“ฮ่า ๆ รู้ไหม? ทำไมพวกเขาถึงดูถูกลูก ต่อให้ลูกมีพลังมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ เพราะพวกเขาเป็นกลุ่มก้อน เป็นองค์รวมที่แบ่งแยกไม่ได้ เหมือนกับการทำธุรกิจ คนคนเดียวจะมีความสามารถมากแค่ไหน จะเก่งกว่าคนร้อย คนพัน หรือหมื่นคนได้หรือ? แน่นอน ที่พ่อพูดนี้ไม่รวมเรื่องพละกำลัง ลูกต้องรู้ไว้ว่าในโลกนี้ กำลังไม่สามารถแก้ปัญหาทุกอย่างได้ ถ้าอยากแก้ปัญหาทั้งหมด ก็ต้องใช้สมอง หรือพูดอีกอย่างคือ ต้องทำให้พวกเขายอมรับนับถือลูก”
“อย่างเช่นตอนนี้ คนตระกูลจางกับตระกูลหลง ตระกูลจางเป็นตระกูลนักยุทธ์ แม้ว่าตอนนี้ตระกูลของพวกเขาจะขาดคนเก่งที่จะสนับสนุนความเจริญของตระกูล แต่พวกเขาก็ไม่มีทางให้คนนอกตระกูลมาเป็นเสาหลักของพวกเขาหรอก เหมือนกับการแต่งงานระหว่างตระกูลในสังคมปัจจุบัน คุณหนูที่มีธุรกิจของตระกูล ครอบครัวจะพยายามทุกวิถีทางให้ลูกสาวแต่งงานกับคนจากตระกูลอื่น ตระกูลนั้นต้องมีอิทธิพลสูง หรือไม่ก็สามารถร่วมมือกันสร้างผลประโยชน์ได้ ไม่มีตระกูลไหนที่จะคิดให้ลูกสาวแต่งกับครอบครัวที่ไม่มีฐานะ เหมือนกับลูกตอนนี้ที่อยู่คนเดียว มีใครเป็นฐานหลังบ้าง? ไม่มีใครรู้ พวกเขาแค่คิดว่าลูกเป็นแค่เด็กหัวรั้น ที่ตระกูลจางกล้าออกประกาศจับ ไม่ใช่เพราะลูกขโมยคัมภีร์วิชาอู่หวางเซินกงของพวกเขา แต่เป็นเพราะพวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะยอมรับลูก”
“อย่างนี้นี่เอง… พ่อหมายความว่า ถ้าอยากให้พวกเขายอมรับ ผมต้องอยู่เหนือทั้งตระกูลของพวกเขาเลยหรือครับ?” เหอเจ๋อถามอย่างไม่เข้าใจ
“อืม พูดแบบนั้นก็ได้ แต่ยังไม่พอ ถ้าแบบนั้นลูกจะควบคุมพวกเขาได้แค่ชั่วคราว ถ้าอยากให้พวกเขายอมรับลูกในระยะยาว ลูกต้องมีฐานหลังที่แข็งแกร่ง หรือพูดอีกอย่างคือ มีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง”
“พ่อครับ ผมจะมีภูมิหลังอะไรได้ ตอนนี้ฐานหลังที่ใหญ่ที่สุดของผมก็คือพ่อนี่แหละ แต่พวกเขาเป็นตระกูลนักยุทธ์ จะมาสนใจตระกูลธรรมดาอย่างเราได้ยังไง”
“ไม่มีภูมิหลัง ไม่มีฐานหลัง ลูกก็สร้างขึ้นมาได้นี่ ใช่ไหม?”
“สร้างฐานหลัง… สร้างยังไงล่ะ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่เหอเจ๋อได้ยินคำพูดแบบนี้ การสร้างฐานหลังดูเหมือนเรื่องมหัศจรรย์ แต่จะสร้างอย่างไรกลับเป็นปัญหาใหญ่ ต้องรู้ว่าการสร้างฐานหลังไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งกำลังคน ทรัพยากร และเวลาที่ต้องใช้ล้วนมากมาย ไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้ง่าย ๆ
“ลูก เคยคิดไหมว่าจะเหยียบตระกูลที่ซ่อนตัวไว้ใต้เท้า ให้พวกเขากดข่มลูกไม่ได้ และให้ตระกูลอื่น ๆ ยึดลูกเป็นหลัก ฟังคำสั่งของลูก?”
เหอหย่งฝูย้อนถาม
“อืม…”
เหอเจ๋อชะงัก สำหรับสิ่งที่พ่อพูดมา เขาดูเหมือนจะไม่เคยคิดมาก่อน จากนั้นก็ส่ายหัว
“เฮอะ… ลูกยังเด็ก อาจจะไม่เข้าใจหลายอย่าง งั้นแบบนี้ ตอนนี้ลูกเป็นเพื่อนกับตระกูลหลี่ใช่ไหม? นี่ก็เป็นฐานหลังที่ดีนะ แม้ตระกูลหลี่จะไม่ใช่ตระกูลนักยุทธ์ แต่ยาลูกกลอนของพวกเขาก็มีชื่อเสียงมากในวงการนักยุทธ์ แค่ลูกจับจุดนี้ได้ เข้าไปคลุกคลีกับพวกเขา ให้พวกเขายอมรับลูก จากนั้นลูกก็สามารถคบหากับตระกูลแบบนี้ได้อีก ลูกต้องเข้าใจว่าตอนนี้สิ่งที่ลูกขาดไม่ใช่พลัง แต่เป็นเครือข่ายความสัมพันธ์ เครือข่ายความสัมพันธ์สำคัญมาก ถ้าเสียมันไป ต่อให้ลูกทำความดีพันอย่าง แต่ทำเรื่องไม่ดีแค่อย่างเดียว คนที่ลูกเคยสร้างความแค้นไว้ก็จะมาแก้แค้น ตอนนั้นเรื่องจะไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้ว บางครั้งการใช้ปากพูดก็ดีกว่าการใช้กำลังมาก”
“อืม…”
ตอนนี้เหอเจ๋อดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจบ้างแล้ว
“เป็นไง ตอนนี้ความสัมพันธ์ของลูกกับตระกูลหลี่เป็นยังไงบ้าง? นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เมื่อไหร่ที่ลูกสามารถเข้าออกตระกูลต่าง ๆ ได้อย่างอิสระ ลูกก็จะมีไพ่ตายที่จะต่อกรกับอิทธิพลใด ๆ ถ้าลูกเสียจุดนี้ไป ต่อให้เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของโลกก็ไม่มีประโยชน์ ลูกเข้าใจหลักการนี้ไหม”
เหอเจ๋อเริ่มเข้าใจแล้ว สิ่งที่พ่อบอกก็คือหลักการเรื่องเครือข่ายความสัมพันธ์ จริง ๆ แล้วตอนแรกเขาไม่รู้จักใครมากนัก และไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร บางครั้งเขารู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองทำได้ ทำไมต้องใช้คนอื่นด้วย? ตัวเองทำไม่ได้หรือ? แต่พอได้ฟังคำพูดของพ่อแล้ว เขาก็เกิดความเข้าใจขึ้นมาทันที เข้าใจทุกอย่าง
“พ่อครับ ตอนนี้ความสัมพันธ์ของผมกับตระกูลหลี่อาจจะสนิทกว่าพี่น้องแท้ ๆ ด้วยซ้ำ” เหอเจ๋อพูดเรียบ ๆ
“หือ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? ลูกทำอะไรที่ตระกูลหลี่ ทำไมแค่ไม่กี่วันถึงได้ทำให้ตระกูลหนึ่งยอมรับได้?”
เหอหย่งฝูเมื่อได้ยินเหอเจ๋อพูดแบบนั้น เขาก็ประหลาดใจมาก เพราะเมื่อกี้เขาเพิ่งจะแนะนำเหอเจ๋อไป แต่ตอนนี้เหอเจ๋อก็จัดการตระกูลหนึ่งได้แล้ว ทำให้เขารู้สึกตกใจจริง ๆ
เหอเจ๋อมองพ่อที่มีสีหน้าสงสัย เขาคิดว่าไม่ควรปิดบังอีกต่อไป จึงเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่ตระกูลหลี่ออกมา โดยเฉพาะตอนต่อสู้กับเซียนหุนเอ้อร์เหล่า เขาเล่าอย่างละเอียด
เล่าอยู่หลายนาที
เหอหย่งฝูหลังจากฟังจบ สีหน้าที่เคยสงสัยก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม ดูเหมือนทุกอย่างที่เหอเจ๋อทำที่ตระกูลหลี่จะสมบูรณ์แบบมาก แต่พอได้ยินว่าเหอเจ๋อบาดเจ็บตอนต่อสู้กับเซียนหุนเอ้อรเหล่า เขาก็ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นห่วงลูกชายมาก
เหอเจ๋อเล่าจบก็ถอนหายใจโล่งอก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดนานขนาดนี้ พูดรวดเดียวจนจบ เกือบจะหายใจไม่ทัน
“อืม ดูเหมือนตระกูลหลี่กับลูกจะแยกจากกันไม่ได้แล้ว นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก ลูก จับเชือกเส้นนี้ไว้ให้มั่น ไต่ขึ้นไปเรื่อย ๆ แค่เปิดความสัมพันธ์กับทุกตระกูลได้ ต่อให้ตระกูลที่ซ่อนตัวจะแข็งแกร่งแค่ไหน พวกเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลูก”
“ผมเข้าใจแล้ว ขั้นต่อไปผมรู้แล้วว่าต้องทำอะไร”
ตอนนี้เหอเจ๋อดูเหมือนจะคิดอะไรออกแล้ว เพราะตอนนี้เขาเข้าใจชัดเจนว่าขั้นต่อไปต้องทำอะไร
“อืม คุณต้องพยายามให้มาก ๆ นะ ต้องคว้าโอกาสให้ได้ คนเราก็มีชีวิตอยู่แค่ครั้งเดียว หลาย ๆ เรื่องถ้าพลาดไปแล้ว ก็จะพลาดไปตลอดชีวิตเลย”
ประโยคนี้ของเหอหย่งฝูดูเหมือนจะมีความหมายที่ลึกซึ้งมาก