สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 814 ท้องแล้ว

บทที่ 814 ท้องแล้ว

อีกด้านหนึ่ง
เพ้ยซานซานนั่งบนโต๊ะ มองพ่อเธอที่คุยกับ Daniel อย่างสนอกสนใจด้วยความเฉยเมย
เธออยากเข้าไปห้ามหลายรอบ แต่ถูกแม่ของซานซานหยุดเอาไว้
แม่ของซานซานพูดเสียงเบา “พ่อของลูกไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว ลูกอย่าไปรบกวนความสนใจเขาเลย”
เพ้ยซานซานพูด “แต่หมอบอกไม่ใช่เหรอคะว่าให้พ่อดื่มเหล้าน้อยๆ? นี่เขา……”
“ลูกก็ไม่ใช่ไม่รู้จักพ่อนี่หน่า งานอดิเรกเขาอันนี้น่ะ เขาไม่ได้ดื่มมาตั้งนานแล้ว อีกอย่างแม่ก็เฝ้าดูเขาอยู่ แม่รู้อยู่แก่ใจ ลูกอย่าไปยุ่งเลย”
เพ้ยซานซานห้ามไม่ได้ผล จึงเล่นโทรศัพท์อย่างหมดอาลัยตายอยาก
ในขณะที่พ่อของซานซานพูดอยู่ Daniel ก็หันไปมองเพ้ยซานซาน ยิ้มที่มุมปากหุบลง
เขามองออกว่าเธอรำคาญมากแล้ว
คราวนี้มาโดยไม่ได้ทักทาย ไหนๆ จุดประสงค์เขาก็สำเร็จแล้ว งั้นก็ควรพอ
Daniel ละสายตากลับมา ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “คุณป้า คุณลุงครับ ดึกมากแล้ว ผมไม่รบกวนเวลาพักผ่อนพวกคุณแล้วครับ”
พ่อของซานซานมองโทรศัพท์ เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว
เขาก็ลุกขึ้นตาม “โอเคๆๆ งั้นนายก็เดินทางกลับปลอดภัยนะ”
Daniel ยิ้ม “ครับ”
แม่ของซานซานยิ้มพึงพอใจ แล้วมองไปที่เพ้ยซานซาน “ซานซานอ่า ลูกไปส่งพ่อดาข้างล่างสิ พ่อของลูกดื่มเหล้า แม่ต้องดูแลเขา”
เพ้ยซานซานตอบ “อ่อ” แล้วหยิบโทรศัพท์เดินออกไปข้างนอก
แม่ของซานซานมองแผ่นหลังเธอ แล้วพูดกับ Daniel ว่า “เด็กคนนี้……พ่อดาอย่าไปใส่ใจเลยนะ ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้”
Daniel
ตอบ “ผมรู้ครับ ลาก่อนครับคุณป้า
ลาก่อนครับคุณลุง”
สิ้นคำพูด หลังจากก้มหัวเคารพพวกเขาแล้ว ก็รีบเดินตามออกไป
……
ด้านล่างเขตชุมชน
เพ้ยซานซานทำหน้าเย็นชาพูดขึ้น “คุณกลับไปเถอะ ต่อไปอย่ามาหาพ่อแม่ฉันอีก คุณไม่ต้องสนใจคำพูดพวกเขา”
Daniel หยุดฝีเท้า “ทำไม?”
เพ้ยซานซานโกรธแต่กลับยิ้ม เขายังมีหน้ามาถามเธออีกว่าทำไม?
เพ้ยซานซานหันไปมองเขา “ฉันเคยบอกคุณแล้ว พ่อแม่ฉันเป็นคนธรรมดา
พวกเขาไม่ได้มีความคิดล้ำหน้าแบบคุณ และไม่ได้มีมุมมองทางอารมณ์ที่เปิดกว้างแบบคุณด้วย
พวกเขาอยากให้ฉันรีบแต่งงานกับทุกคนที่ฉันนัดบอด ดังนั้นคุณ……”
Daniel พูด “ถ้าไม่ใช่เพราะรีบแต่งงาน ฉันจะมาหาพ่อแม่เธอทำไม”
“……ฮะ?”
Daniel
และทำให้เธอผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เรื่องที่ฉันชอบเธอ ฉันสาบานได้ จริงๆ นะ”
เม้มปาก พูดขึ้นช้าๆ “ซานซาน ฉันรู้ฉันทำผิดต่อเธอมากมายในอดีต
เพ้ยซานซานเป็นคนที่ผ่านอุปสรรคมามากมาย และไม่ตกอยู่ในหลุมพรางอันแสนหวานนี้
หลังจากเธอสงบสติอารมณ์ไม่กี่วินาที ก็พูดต่อ “ไม่อยากแต่งแล้วหย่าแบบสายฟ้าแลบ”
Daniel: “……”
เขาพูดขึ้น “ฉันไม่คุ้มในการเชื่อใจเหรอ?”
เพ้ยซานซานหัวเราะ “ไม่ใช่ฉันไม่เชื่อ
ว่าคุณต้องการอะไร คุณต้องการความรักที่สดใหม่ คนรักที่สามารถคบกันและจากลากันด้วยดี”
แต่เพราะฉันรู้ดีเกินไป
“คุณบอกว่าคุณชอบฉัน
บางทีอาจจะเป็นไปได้ แต่ความชอบมันอยู่ได้นานแค่ไหนล่ะ หลังจากคุณเลิกสนใจในตัวฉันแล้ว อีกไม่นานก็ชอบเด็กผู้หญิงคนใหม่ แต่ฉันไม่ใช่ ฉัน……หมดความกล้าที่จะรักใครอีกแล้ว
และไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไร้อนาคตแบบนี้”
Daniel
และทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยไม่ได้”
มองเธอ น้ำเสียงแผ่วเบามาก “ที่เธอพูดมาเนี่ย สรุปได้ประโยคเดียวคือ เธอคิดว่าฉันชอบเธอไม่มากพอ
เพ้ยซานซานตกตะลึง สรุปได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?
Daniel พูด
“ฉันไม่เคยสัญญาอะไรง่ายๆ
แต่ถ้าเป็นสิ่งที่ฉันสัญญา ฉันจะไม่เสียใจภายหลังเด็ดขาด”
“ตอนนี้เวลายังอีกนาน คุณรู้ได้ยังไงว่าต่อไปจะไม่……”
ถ้างั้นเธอยอมเดิมพันกับฉันสักครั้งไหม?”
ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่เธอแต่งงานด้วยทำไมเลือกฉันไม่ได้ล่ะ อย่างน้อยเราก็เคยชอบกันนะ”
Daniel พูดต่อ “ไม่ว่าเธอจะแต่งงานกับใคร เรื่องในอนาคตมันไม่แน่นอน
เพ้ยซานซานอ้าปากครึ่งหนึ่ง
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกชั่ววูบ “ได้ ฉันพนันกับคุณ คุณอย่าลืมมาสู่ขอที่บ้านฉันล่ะ”
เธอชอบ Daniel จริงๆ นึกย้อนช่วงเวลาที่เคยคบกับเขาทีละนิด
พูดจบ
เธอก็หันหลังวิ่งเข้าบ้าน เดาว่านี่เป็นสิ่งที่กล้าหาญที่สุดที่เธอทำ หวังว่า
Daniel จะไม่ทรยศความเชื่อใจของเธอ
ได้ยินดังนั้น Daniel ก็ดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง
“เธอรอฉันนะ ฉันจะไปขอแน่”
เธอมองแผ่นหลังเพ้ยซานซานที่ไกลออกไป แล้วตะโกนเสียงดัง
……
หนึ่งเดือนต่อมา
หร่วนซิงหว่านช่วงนี้นอนเยอะผิดปกติ อาเจียนอยู่บ่อยครั้งด้วย เธอสงสัยว่าตัวเองท้อง เธอเอาการคาดเดาไปบอกโจวฉือเซิน
ได้ยินดังนั้น โจวฉือเซินก็รีบให้หลินหนานเตรียมโรงพยาบาลทันที
หลังจากทานอาหารแล้ว ทั้งสองก็ไปโรงพยาบาลทันที
หลินหนานจัดการทุกอย่างล่วงหน้าหมดแล้ว เมื่อพวกเขามาถึง หร่วนซิงหว่านก็เริ่มทำการตรวจปกติ
ระหว่างกระบวนการ เธอรู้สึกประหม่ามาก แต่โจวฉือเซินอยู่ข้างกายเธอแทบไม่ไปไหนเลย เต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัย
หร่วนซิงหว่านนั่งที่ทางเดิน จับมือเขา อยู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ หนึ่งปีกว่าก่อนหน้านี้ ตอนที่เธอรู้ว่าตัวเองท้องที่โรงพยาบาล
ความทรงจำเหล่านั้น ดูเหมือนเป็นเรื่องที่ผ่านมานานมากแล้ว
นานจนตอนนี้เธอนึกขึ้นมา ก็ไม่รู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวเหมือนตัวเองในตอนนั้นแล้ว
แค่รู้สึกว่าโชคดีจัง โชคดีที่เธอไม่พลาดเด็กคนนั้น
ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่เธอแต่งงานด้วยทำไมเลือกฉันไม่ได้ล่ะ อย่างน้อยเราก็เคยชอบกันนะ”
เพ้ยซานซานอ้าปากครึ่งหนึ่ง
แต่ตอนนี้ โจวฉือเซินที่เมื่อก่อนเกลียดเด็กมากที่สุด รวมถึงแผนกสูตินรีเวชในโรงพยาบาลที่แออัดจนไม่มีที่วางเท้าและมักขมวดคิ้วแน่นอยู่เสมอ พาเธอไปตรวจอีกครั้งและอีกครั้งอย่างระมัดระวัง ไม่ได้รำคาญหรือหงุดหงิดเลยสักนิด
คิดถึงตรงนี้ หร่วนซิงหว่านก็หันไปมองชายข้างกาย มุมปากวาดโค้งขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
โจวฉือเซินสายตากำลังมองไปที่ห้องคนไข้ รู้สึกถึงสายตาของเธอ จึงหันหน้าไปแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย “ทำไมเหรอ?”
หร่วนซิงหว่านยิ้ม “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าคุณมาตรวจเป็นเพื่อนฉันได้ ฉันดีใจมากเลย”
โจวฉือเซินจับนิ้วเธอไว้ในฝ่ามือช้าๆ “เป็นสิ่งที่ฉันควรทำไม่ใช่เหรอ ที่ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในอดีต ขอโทษมากเลยนะ แต่ต่อจากนี้ไปจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว และจะไม่ให้เธอเผชิญหน้ากับมันคนเดียวอีก”
หร่วนซิงหว่านพิงไหล่เขา ใบหน้ายิ้มอ่อนโยนและตระการตา มีความสุขเต็มเปี่ยม
……
นั่งในห้องตรวจ หมอบอกว่า “อันดับแรกยินดีกับทั้งคู่ด้วย ภรรยาคุณท้องจริงๆ อายุครรภ์ 20 วัน”
หมอมองหร่วนซิงหว่านแล้วพูดต่อ “แต่ฉันดูจากรายงานต่างๆ ผนังมดลูกคุณบางมาก ตั้งท้องได้เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยนะ สุขภาพร่างกายคุณฉันพอเข้าใจคร่าวๆ ในฐานะหมอ ฉันขอโทษด้วยที่ต้องแนะนำกับคุณหนึ่งเรื่อง สภาพคุณไม่เหมาะที่จะมีเด็กคนนี้ ดังนั้น……”
หร่วนซิงหว่านเอ่ยปากทันที ด้วยท่าทีและน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวมาก “ฉันต้องการเด็กคนนี้!”
หมอมองโจวฉือเซิน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง