สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 813 การมาของDaniel

บทที่ 813 การมาของDaniel

เธอส่ายหน้าอย่างแรง รู้สึกว่าตัวเองในตอนนี้สะลึมสะลือเป็นอย่างมาก
เหมือนกำลังฝันอยู่
แค่ครู่เดียว แม่ของซานซานก็ได้ปอกผลไม้ออกมาจากห้องครัวแล้ว เธอถือถ้วยผลไม้มาที่ข้างโซฟาแล้ววางไว้ตรงหน้าของDaniel
จากนั้นก็ผลักทั้งสองคนไปนั่งบนโซฟา หลังจากทำเรื่องพวกนี้เสร็จแล้ว เธอก็ลากพ่อของซานซานเข้าไปเตรียมกับข้าวในห้องครัว
ไม่นาน ในห้องรับแขกก็เหลือแค่พวกเขาสองคน
เพ้ยซานซานยืนอยู่ตรงนั้น มองDanielด้วยสีหน้าเฉยชา กำลังอยากเปิดปากพูดอะไรสักอย่าง ก็เห็นแม่ของเธอกำลังแอบฟังอยู่ที่หน้าห้องครัว
เพ้ยซานซานรีบเดินไปแล้วปิดประตูห้องครัว
เสียงของแม่ของซานซานดังออกมาจากข้างใน “เอ๋ แม่ไม่ฟัง ไม่ฟังก็ได้”
เพ้ยซานซานเดินไปตรงหน้าของDanielใหม่อีกครั้ง แล้วมองที่ระเบียง “พวกเราไปคุยกันตรงนั้น”
Danielลุกขึ้นแล้วตามหลังของเธอ
เพ้ยซานซานพึ่งยืนนิ่ง ก็หันหลังมาทันที หายใจเข้าลึกๆ แล้วถามเบาๆ ว่า “คุณมาบ้านฉันทำไม!”
Danielมองเธอไว้แล้วค่อยๆ เปิดปาก “แม่ของเธอขาพลิก จะให้ฉันทิ้งท่านไว้บนถนนไม่สนใจก็ไม่ได้มั้ง”
“คุณตั้งใจเข้าใกล้เธอ”
“ฉันแค่อยากหาโอกาสทักทายท่าน แต่เรื่องที่ท่านขาพลิกนั้น เป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมาย”
เพ้ยซานซานขมวดคิ้วแน่นมาก “คุณหาโอกาสไปทักทายท่านทำไม? ไม่ใช่….คุณอยู่ที่ลอนดอนดีๆ ทำไมอยู่ๆ วิ่งมาที่นี่ทำไม?”
Danielตอบอย่างตรงไปตรงมามาก “หาเธอเพื่อรับผิดชอบ”
“หาฉัน……..” เพ้ยซานซานสงสัย “รับผิดชอบอะไร?”
Danielเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง พยายามเข้าใกล้เธอแล้วพูดทีละคำว่า “ฉันไม่คิดว่า ผู้ใหญ่ที่โสดเหมือนกันทั้งสองจะทำเรื่องอะไรก็ได้ ฉันก็ไม่เคย เอาความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนนั้นนิยามเป็นวันไนต์สแตนด์”
เพ้ยซานซานถอยหลังไปตามสัญชาตญาณหลายก้าว จนถึงสุดกำแพง เธอพยายามทำให้ตัวเองนิ่งๆ “นั้นก็ใช่ เพราะเป็นสองคืน” Danielยักคิ้ว
เพ้ยซานซานเงยหน้ามองไปทางเขา “ถ้าอย่างนั้นก็พูดให้ชัดเจนอีกหน่อยละกัน ฉันรู้ว่าคุณความคิดต่อความรู้สึกยังไง คนที่มีความสัมพันธ์คืนเดียวกับคุณไม่มีทางมีแค่ฉันคนเดียว ok เหมือนกับที่คุณพูด คุณไม่ได้คิดว่าฉันเป็นคนคนรัดเพียงคืนเดียว ฉันก็ยอม แต่คุณ……..”
“เธอคิดว่าฉันเป็นอะไรกันแน่?” Danielขัดเธอ “ในสายตาเธอ ฉันก็คือคนที่สามารถมีเรื่องคืนเดียวกับคนอื่นได้ตลอดใช่ไหม?”
เพ้ยซานซานเงียบไปสองวินาที “ฉันก็ไม่ได้พูดแบบนั้น”
Danielเม้มปากแล้วอธิบายอย่างเบาๆ ว่า “ฉันไม่เคยมีคนรักเพียงคืนเดียว”
ในเมื่อเขาพูดแบบนี้ เพ้ยซานซานก็เชื่อสิ
เธอเคยได้ยินเฉิงเว่ยบอกว่า
แต่ไม่ได้มีอะไรมั่วๆ รับผิดชอบต่อความสัมพันธ์อันสั้นที่เหมือนกับหยดน้ำ
เขาคนนี้ แค่ไม่ค่อยเห็นความสำคัญของความรู้สึก
จนทั้งสองฝ่ายต่างหมดความสนใจแล้วถึงจะเลิกกัน
“แต่แฟนคุณพวกนั้นต่างต้องการไตมากกว่าหัวใจในการคบเลย ต่างอะไรกัน……….”
“อย่างน้อย
ในสายตาของฉันแล้ว ไม่ใช่คู่นอนวันไนต์สแตนด์ทั้งนั้น” Danielจ้องเธอไว้ “ดังนั้น
เธอต้องรับผิดชอบ”
เพ้ยซานซาน: “????”
ห๊ะ?
ระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกัน ประตูห้องครัวก็ถูกเปิดออก
“จะได้กินข้าวแล้วนะ มากินไปด้วยคุยไปด้วยสิ ซานซานมาเอาถ้วยชาม”
แม่ของซานซานพูด
เพ้ยซานซานตอบรับทีหนึ่ง ตอนที่เดินผ่านDaniel พูดเบาๆ
“อย่าพูดอะไรมั่วๆ ต่อหน้าพ่อแม่ของฉัน กินข้าวเสร็จก็ไปเลยนะ!”
ว่า
Danielยักคิ้ว อย่างไม่สนใจ
ผ่านไปสักพัก กับข้าวก็ครบหมดแล้ว
แม่ของซานซานเช็ดมือแล้วนั่งลง
ไม่รู้ว่านายชอบกินอะไร ก็เลยทำกับข้าวที่ป้าถนัดที่สุด นายลองชิมดูว่านายกินได้ไหม”
ทำหน้าตาคาดหวังและเป็นห่วง “พ่อดา
เพ้ยซานซานนั่งลงข้างๆ
ของDaniel พูดอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า “เขาชอบกินกระป๋อง
ไม่ชอบกินพวกนี้”
Daniel: “……”
ข้าวมื้อเดียว Danielก็ทำให้พ่อของซานซานแม่ของซานซานพอใจกับเขาเป็นอย่างมาก
เพ้ยซานซานมือพยุงโต๊ะแล้วกุมขมับไว้ เอาโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความไปให้หร่วนซิงหว่าน เพื่อระบายความโกรธของตัวเอง
ในเวลาเดียวกันหนานเฉิง
หร่วนซิงหว่านกำลังทำอาหารอยู่ที่ห้องครัว โทรศัพท์ที่วางไว้บนโซฟาสั่นใหญ่เลย
หร่วนเฉินเห็นก็พูดว่า “มีคนส่งข้อความให้เธอ”
หร่วนซิงหว่านพูดว่า “นายช่วยเอาโทรศัพท์เข้ามาให้พี่ที”
หร่วนเฉินไปที่ห้องครัว ยื่นโทรศัพท์ให้กับหร่วนซิงหว่าน แล้วรับมีดที่อยู่ในมือเธอมา
หร่วนซิงหว่านดึงทิชชูที่ใช้ในห้องครัวแล้วเช็ดมือไปด้วย เปิดโทรศัพท์ไปด้วย
เป็นข้อความที่เพ้ยซานซานส่งมาแขวะDanielทั้งหมด
หร่วนซิงหว่านยิ้ม หลังจากตอบเธอไปแล้วก็เอาโทรศัพท์วางไว้ข้างๆ
หร่วนเฉินถามเธอ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”
หร่วนซิงหว่านตอบ “เปล่า Danielไปบ้านซานซานแล้ว”
ได้ยินก็ชะงัดไปครู่หนึ่ง “เร็วเหมือนกันนะเนี่ย”
หร่วนซิงหว่านสงบลงแล้วพูดว่า “เสี่ยวเฉิน พี่มีอะไรจะบอกนาย”
“หร่วนจุนเขา ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของนาย เขาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับนายทั้งนั้น”
ตามด้วยหร่วนซิงหว่านพูดจบ ในห้องครัวไม่มีเสียงอะไรอีกเลย
ทุกอย่างเงียบลงไปหมด
หร่วนเฉินก็ยังคงก้มหน้าไว้ มองไม่ออกว่าอารมณ์เป็นยังไง
หร่วนซิงหว่านเม้มปากแล้วพูดว่า “เสี่ยวเฉิน พี่……..”
หร่วนเฉินหลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง ก็เริ่มหั่นผักต่อ พูดอย่างเฉยๆ ว่า “พี่ไม่ต้องปลอบผมหรอก ผมชินแล้ว”
หร่วนซิงหว่านพูด “พี่ไม่ได้ปลอบนาย พี่ได้ทำการตรวจDNAแล้ว Williamถึงจะ……….”
“สำหรับผมแล้ว หร่วนจุนตายแล้วทุกอย่างก็จบลงแล้ว ใครเป็นพ่อแท้ๆ ของผมมันไม่สำคัญแล้ว”
ได้ยินแบบนั้น หร่วนซิงหว่านอึ้ง กำลังจะพูดอะไรต่อ หร่วนเฉินกลับเปิดไฟเริ่มทำอาหารแล้ว
ปกปิดเสียงทุกอย่าง
หร่วนซิงหว่านรู้ เขาไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ต่อไป
ไม่ว่าตั้งแต่เด็กจนโต หรือจนถึงหร่วนจุนเสีย ในช่วงเวลาที่เจ็บปวดและยากลำบาก หร่วนเฉินคิดอยู่ทุกคืนทุกวันว่าเขาไม่ใช่ลูกชายของหร่วนจุน
ความคิดนั้น เหมือนเป็นความหวังที่ทำให้เขามีชีวิตต่อไป แต่โชคไม่ได้ตกไปอยู่บนตัวของเขา และไม่ได้สงสารเขา
ตอนนี้รู้ข่าวนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว
หร่วนซิงหว่านหลับตา อยู่ๆ ก็ไม่รู้ควรพูดอะไรแล้ว
ตอนที่กินข้าว ทักสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรต่อจากเรื่องนี้
กินข้าวเสร็จ หร่วนเฉินก็กลับโรงเรียนโดยตรง
หร่วนซิงหว่านทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้ว ก็นั่งลงที่โซฟา
ตอนที่โจวฉือเซินกลับมาเป็เวลา11โมง เห็นเธอกำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์เหม่ออยู่ เดินก้าวใหญ่ๆ เข้าไปถาม “เป็นอะไร?”
หร่วนซิงหว่านเงียบไปหลายวินาทีแล้วพูดว่า “คุณยังจำ……..เรื่องที่ฉันพูดกับคุณก่อนหน้านี้ว่า ฉันรู้สึกว่าเสี่ยวเฉินเหมือนกับWilliamตอนวัยรุ่นมากไหม?”
โจวฉือเซินยักคิ้วเล็กน้อย “หืม?”
“ที่จริงที่ซานซานไปลอนดอนครั้งนี้ไม่เพียงแต่ไปร่วมงานนิทรรศการภาพถ่าย เธอ……เพื่อจะเอาDNAของWilliam แล้วค่อยทำการตรวจ
“คุณบอกหร่วนเฉินแล้ว?”
“อื้ม……….” หร่วนซิงหว่านพูดเบาๆ ว่า “แต่คุณก็รู้ว่าเรื่องที่เกิดอะไรขึ้นในอดีต เสี่ยวเฉินตอนนี้เขายากที่จะยอมรับผลแบบนี้ ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงแล้ว และไม่กล้าบอกWilliamด้วย”
“ไม่ต้องคิดแล้ว ในเมื่อหร่วนเฉินไม่อยาก ก็ไม่ต้องบอกWilliamแล้ว”
หร่วนซิงหว่านกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ปากก็ถูกปิดไว้แล้ว
โจวฉือเซินโอบเอวของเธอไว้ พูดด้วยเสียงที่เข้มว่า “ที่รัก พวกเราควรทำเรื่องหลักกันแล้ว”
หร่วนซิงหว่าน “…………”