สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 806 พวกคุณเป็นแฟนกันหรือ?

บทที่ 806 พวกคุณเป็นแฟนกันหรือ?

เดินอยู่บนถนน เพ้ยซานซานมองดูพระอาทิตย์ในระยะไกลที่กำลังตกดินอยู่
ที่นี่ห่างจากทางกลับเข้าเมืองเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่า ยิ่งอย่าพูดถึงกลับใจกลางเมืองเลย
ดูเหมือนว่าวันนี้จะถ่ายภาพใจกลางเมืองบนฝั่งแม่น้ำเทมส์ไม่ได้แล้ว
แต่ทิวทัศน์ที่นี่ก็ดูไม่เลวเหมือนกัน
ในระยะไกลมีทะเลสาบขนาดใหญ่ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงเงาของพระอาทิตย์ตกดินพอดี
เพ้ยซานซานหยิบกล้องถ่ายรูปออกมาและกดชัตเตอร์ถ่ายภาพ
Danielหันหลังมาก็เห็นฉากนี้พอดี
เธอยืนอยู่ที่นั่น ถือกล้องถ่ายรูป ผมยาวของเธอถูกลมพัดเบาๆใต้รังสีของดวงอาทิตย์ตก
ในขณะนั้น ลมหายใจของเขาเหมือนหยุดไปไม่กี่นาที
นับจากหลินจื้ออานถูกจับตัวไป และถูกอแมนด้าควบคุมตัว หลายสิบวันและคืน เขาก็ได้แต่คิดปัญหาหนึ่ง
หากตายไปแบบนี้ เต็มใจจริงๆเหรอ?
กับความรักแล้วเขาไม่เคยกระตือรือร้นถึงขนาดนี้มาก่อน
มีก็ได้ ไม่มีก็ไม่เป็นไร
ผู้หญิงทุกคนที่ปรากฏมาในรอบตัวเขานั้น มีหลายคนที่เขาจำไม่ได้แล้ว
ก็เป็นเพียงแค่ต่างเอาสิ่งของที่ต่างฝ่ายต้องการ และการสั่นที่เกิดจากความปรารถนานั้น มาไวไปไว
ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่
แต่เพ้ยซานซานไม่เหมือนกัน นิสัยของเธอร่าเริงแต่ไม่โอหัง สวยงามแต่ไม่ธรรมดา
ความประทับใจในตอนแรกที่Danielมีต่อเธอนั้นเป็นผู้หญิงที่มีนิสัยและอารมณ์ดี แต่ต่อมาพบว่าเหมือนเธอจะชอบตัวเอง
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจกับการชอบแบบนี้ หากอยู่ในลอนดอน เขาก็ไม่ได้เกลียดเธอ ก็อาจจะรองคบกันดูได้
แต่เขาไปที่หนานเฉิงเพื่อไปทำเรื่องสำคัญ แต่เธอเป็นเพื่อนของหร่วนซิงหว่าน และหร่วนซิงหว่านก็เป็นภรรยาของโจวฉือเซิน เขาไม่อยากพัวพันกับเธอมากเกินไป บ่อยครั้งที่ไปหาเธอก็เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง
ส่วนเพ้ยซานซานก็รู้เรื่องทั้งหมดนี้ และเพื่อช่วยหร่วนซิงหว่าน เธอจึงตอบตกลงกับเงื่อนไขของเขา
และภายใต้การสัมผัสและอยู่ใกล้ชิดกันอย่างนี้ Danielก็เริ่มมีความรู้สึกที่ดีต่อเธอ
ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกว่า มันถูกต้องจริงที่เขาไม่ได้ใช้ความคิดที่คบเล่นๆกับเธอ
เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมาก และควรมีผู้ชายที่ชอบและหวงแหนเธอมากอยู่เคียงข้างเธอ
แต่เขากลับไม่รู้ว่า ครั้งหนึ่งเธอเคยมีแฟนเก่าที่นอกใจเธอแล้วยังมาดันทุรังอยู่อย่างงั้น
ความรู้สึกที่ดีของDanielที่มีต่อเธอนั้น ผสมกับความเจ็บปวดและอื่นที่แม้แต่เขาเองก็ยังไม่รู้
ต่อมา พวกเขาก็ได้มีอะไรกัน
Danielไม่เสียใจ เพียงแค่คิดอย่างจริงจังว่าควรจะรักษาและคงความสัมพันธ์นี้ไว้โดยไม่ก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ กับเธออย่างไร
เพียงแค่ว่าเขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก
ต่างมีสนุกซึ่งกันและกันก็พอแล้ว และไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบต่อใคร
เพ้ยซานซานก็พูดอย่างไม่สนใจว่า ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว
ในเวลานั้น Danielก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ได้อยู่ในลักษณะที่คลุมเครือเช่นนี้ แต่เขาสามารถรู้สึกว่าเพ้ยซานซานกำลังพยายามที่จะรักษาระยะห่างกับเขา
จนกระทั่ง เธอท้อง
ตอนทราบข่าว Danielสับสนมาก
ไม่รู้จะทำตัดสินใจอย่างไรดี แต่เขาไม่เคยคิดที่จะไม่เอาเด็กคนนี้เลย
สามสิบปีที่ผ่านมานี้นี่เป็นครั้งแรกที่สมองว่างเปล่าแบบนี้
แต่เพ้ยซานซานกลับเด็ดขาดกว่าเขา แถมยังตัดสินใจออกได้เร็วกว่าเขา
เมื่อได้ยินว่าเธอเข้าไปในห้องผ่าตัด ในใจของDanielก็ว่างเปล่าเล็กน้อย
ราวกับว่าสูญเสียของบางอย่างไป แต่ก็ไม่สามารถคว้าเอาไว้ได้
แต่โชคดีในช่วงเวลาวิกฤตนั้นเพ้ยซานซานก็เปลี่ยนใจ
Danielไม่ได้มีความคิดใดๆอีก เขาเพียงแค่รู้สึกว่าเด็กคนนี้ก็เป็นเหมือนของขวัญจากสวรรค์
เขาจะต้องคว้ามันเอาไว้อย่างแน่นๆ และปกป้องพวกเขาดีๆ
นับตั้งแต่ที่Danielมีความจำ เขาก็ได้เร่ร่อนไปตามถนนในฝรั่งเศสแล้ว
บ่อยครั้งที่เด็กหลายคนที่มีอายุมากกว่าเขา จะตีกันหัวแตกเพราะแย่งชีสชิ้นหนึ่งในถังขยะ
พวกเขาไม่มีพ่อแม่และญาติพี่น้อง
หากไม่ใช่เพราะWilliamรับเขาเป็นลูกบุญธรรม เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองยังจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
ต่อให้เป็นอย่างนี้ Williamก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆของเขา
ดังนั้นการมาถึงของเด็กคนนี้ จึงมีความหมายที่แตกต่างกันสำหรับเขา
นั่นเป็นคนเดียวในโลกที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเดียวกับเขา
ในขณะที่ดูแลเพ้ยซานซานและลูก ความชอบที่เขามีต่อเพ้ยซานซานนั้น ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นไปวันๆ
บางครั้ง เมื่อเห็นเธอนั่งกินผลไม้บนโซฟาและดูทีวี เขาก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการในสมองว่ามีเด็กอายุสอง
สามขวบวิ่งไปมารอบ ๆ และเรียกพ่อและแม่
แต่สำหรับเขา มันเหมือนความฝัน ไม่เหมือนจริงสักนิดเลย
แต่ยังไม่รอให้เขาทำความฝันนี้ให้เป็นไปได้มากขึ้นกว่าเดิม ทางลอนดอนก็มีเรื่องเกิดขึ้น และเขาจึงต้องรีบกลับมาจัดการ
ในวินาทีที่เจ็บปวดและทรมาน ความฝันที่เขาหวังไว้นั้นก็ค่อยๆชัดเจนยิ่งขึ้น
สิ่งที่เขาอยากได้นั้นดูเหมือนจะเรียบง่ายมาโดยตลอดเลย
แต่ชะตากรรมมักจะชอบแกล้งคนแบบนี้ ไม่ได้ให้โอกาสเขาเริ่มต้นใหม่เลย
เมื่อเขากลับไป ความฝันที่วนเวียนอยู่ในหัวสมองของเขานั้นก็ได้สลายไปในทันที
ไม่มีอยู่อีกต่อไป
เพ้ยซานซานไม่ต้องการเห็นหน้าเขาอีก และเขาก็มักจะตำหนิตัวเองอยู่เสมอ
ถ้าเขาไม่ได้……ไม่ได้ถูกเรื่องในอดีตพัวพันทำให้เดือดร้อน ไม่ได้ปล่อยให้อแมนด้าควบคุมชะตากรรมของตัวเอง
เขาก็คงจะมีโอกาสที่จะทำให้เรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกิดขึ้นเลยใช่ไหม
แต่ความจริงบอกเขาว่ามันสายไปแล้ว
แต่เขาไม่เต็มใจยอมแพ้ และอยากลองเป็นครั้งสุดท้าย
หลังจากเพ้ยซานซานถ่ายภาพเสร็จ ก็ก้มหัวแล้วดูรูปในกล้อง ถ่ายได้ไม่เลว
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นDanielยืนอยู่ตรงนั้น มองใจลอยไปในทิศทางของเธอ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เพ้ยซานซานมองซ้ายมองขวา ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ และพูดอย่างสงสัยว่า:”เป็นไรเหรอ?”
Danielละสายตาออก: “ไม่มีอะไร ไปต่อเถอะ”
ในเวลานี้ท้องฟ้าก็มืดลงมากแล้ว
โชคดีที่เดินไปไม่กี่นาที ก็มีโรงแรมปรากฏอยู่ทางไม่ไกล
พวกเขาเดินเข้าไป Danielใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกับเจ้าร้าน
โรงแรมเลี้ยงสุนัขจรจัดแถวๆนี้ไว้จำนวนมาก เพ้ยซานซานก็ยืนถ่ายรูปให้พวกมัน
ไม่นาน Danielก็เดินมาพูดว่า:”ผมได้โทรให้คนมาซ่อมรถแล้ว เข้าไปนั่งพักสักครู่ก่อนเถอะ”
เพ้ยซานซานอืมไปคำหนึ่ง ลูบหัวหมาน้อยแล้วเข้าไปในโรงแรม
ในโรงแรม เจ้าของโรงแรมได้นำอาหารและน้ำมาให้พวกเขา
น้ำที่เอามานั้นถูกดื่มหมดระหว่างทางมาแล้ว และตอนนี้เพ้ยซานซานก็กระหายน้ำมาก หลังจากดื่มไปหลายแก้วต่อเนื่องกันแล้ว ถึงค่อยพูดกับDanielว่า:”คนจะมาเมื่อไหร่?”
Danielตอบว่า:”ประมาณอีกสองชั่วโมงมั้ง”
“แต่ตอนพวกเรามาก็ใช้เวลาไปเพียงหนึ่ง……”
“ถนนในเวลากลางคืนขับรถยาก”
เพ้ยซานซานทำแก้มป่อง อืมจริงด้วย
คงเป็นเพราะเดินมาเป็นเวลานาน คนทั้งคนก็เหนื่อยไปหมด และหลังจากกินข้าวเสร็จ เพ้ยซานซานก็หาว
เจ้าของโรงแรมเห็นเข้าก็เดินมาถามพวกเขาว่าต้องการเปิดห้องหนึ่งห้องก่อนหรือไม่
เพ้ยซานซานก็รีบกวักมือปฏิเสธ แต่ไม่สามารถระงับความง่วงได้ เลยหลับไปบนโซฟา
Danielนั่งดูเธออยู่ข้างๆ
เจ้าของโรงแรมใช้ภาษาอังกฤษถามว่า:”พวกคุณเป็นแฟนกันหรือ?”
Danielยิ้ม และยกแก้วน้ำขึ้น:”คงใช่แหละ”