สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 807 ทำไมถึงเกลียดผมขนาดนี้

บทที่ 807 ทำไมถึงเกลียดผมขนาดนี้

เมื่อเพ้ยซานซานตื่นมา ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอน บนตัวห่มผ้าเอาไว้
และนอกหน้าต่าง ก็มีฝนตกหนัก
เธอนวดหัว เปิดผ้าห่มและลุกจากเตียง
ตอนนี้ดึกมากแล้ว แขกและเจ้าของโรงแรมได้เข้านอนกันหมดแล้ว ในห้องโถงเล็กๆชั้นล่าง มีเพียงDanielเท่านั้นที่นั่งดื่มเหล้าอยู่
เพ้ยซานซานเดินไป: “รถ……ยังไม่มาอีกเหรอ? ”
Danielถือแก้วเหล้าไว้ หันมองเธอ:”ตื่นแล้วเหรอ? ”
เพ้ยซานซานพยักหน้าและนั่งลงข้างเขา
Danielบอกว่า:”ฝนตกหนักเกิน พรุ่งนี้พวกเขาค่อยมา พักที่นี่ไปคืนหนึ่งก่อน”
เพ้ยซานซาน “อืม” ไปคำหนึ่ง นอนตื่นแล้วและตอนนี้ก็ไม่สามารถไปได้จริง ก็คงทำได้เพียงเท่านี้ก่อนแหละ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งตื่นมาแล้วด้านนอกฝนก็ตกด้วยหรือเปล่า นั่งไปครู่หนึ่งเพ้ยซานซานก็หนาวจนตัวสั่น
“หนาวเหรอ?”
เพ้ยซานซานถูจมูก: “เปล่า เย็นสบายดี”
Danielหยิบแก้วเหล้าที่อยู่ข้างๆขึ้นมา:”ดื่มไหม?”
เพ้ยซานซานเห็นเข้า ก็เลียริมฝีปาก
ช่วงนี้กินแต่ยามาตลอด เธอไม่ได้ดื่มเหล้ามานานแล้ว
แต่ตอนมาลอนดอน เธอไม่ได้เอายามา คงจะดื่มได้แหละ……
เธอเปลี่ยนท่านั่งของเธอ: “เอาสักหน่อยละกัน”
อยู่ในโรงแรมขนาดเล็กในต่างประเทศแบบนี้ ต้องดื่มสักหน่อย มิฉะนั้นคงเสียเวลาและสถานที่สวยๆแบบนี้แน่เลย
Danielเทเหล้าให้เธอเพียงเล็กน้อย และดันไปตรงหน้าเธอ
เพ้ยซานซานจิบไปคำหนึ่ง เผ็ดเล็กน้อย
Danielละสายตา เงยหน้าขึ้นและดื่ม: “ดื่มน้อยหน่อย เหล้านี้มีแอลกอฮอล์สูง เมาง่าย”
เพ้ยซานซานแบะปาก แค่นี้เนี่ยนะ ดูถูกใครกันแน่
เธอดื่มเหล้านิดเดียวในแก้วหมด และไปเอาเหล้ามาขวดหนึ่งเองแล้วเทใส่แก้วอย่างเยอะ
Danielเหลือบมอง ริมฝีปากบางของเขาขยับเหมือนอยากจะเอ่ยปาก
เท้าคางมองดูเธออย่างเงียบ ๆ
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปาก
เวลาค่อยๆผ่านไปทีละนิด ทีละนิด
ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรกัน เพียงแค่ดื่มเหล้าในแก้ว
โคมระย้าสีส้มถูกลมพัดไปมาเบาๆ ทำให้เกิดแสงเงา
แสงไฟทั่วทั้งโรงแรมอ่อนโยนและสงบราวกับหลับสติไป
ปกติไม่มีไรทำเพ้ยซานซานก็มักจะชอบดื่มเหล้าเล็กน้อย เธอจึงคอแข็ง และรู้ด้วยว่าปริมาณของตัวเองอยู่ที่ไหน
ดังนั้นเมื่อเธอรู้สึกว่าเริ่มเวียนหัวเล็กน้อย จึงวางแก้วลงอย่างมีรู้ตัว
และยืนขึ้น: “ฉัน……ฉันจะไปนอนแล้ว ”
ใครจะไปรู้ว่าเธอเพิ่งยืนขึ้น ก็เดินโซเซไปมา
เหล้านี้แรงจริงขนาดนี้เลยเหรอ?
Danielจับแขนของเธอเอาไว้: “ยังเดินไหวไหม?”
เพ้ยซานซานไม่รู้ว่าเป็นเพราะดื่มเหล้าไปหรืออะไร
พูดโต้กลับด้วยหน้าที่แดงเล็กน้อย”ไหว……ไหวสิ ฉันยังสามารถเดินเส้นตรงได้เลย! ”
Daniel:”……”
ใครจะเชื่อว่าเธอไม่ได้เมา
Danielลุกขั้นตาม:”ผมส่งคุณกลับไปที่ห้อง”
เพ้ยซานซานผลักเขาออกไปเบาๆ
หันหลังจับโต๊ะเอาไว้ และพูดอย่างติดอ่างว่า:”ไม่ต้องแล้ว
ฉันสามารถไปเองได้”
Danielไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่เดินตามหลังเธอและเอื้อมมือไปจับในขณะที่เธอเดินโซเซจะล้มลง
เพ้ยซานซานอาศัยสติของตัวเอง และเดินจนไปถึงชั้นสองอย่างลำบาก
แต่เมื่อก้าวขึ้นถึงบันไดขั้นสุดท้าย เธอเริ่มสับสน
ซ้ายหรือขวา?
เลขห้องคือเท่าไหร่นะ?
เสียงของDanielดังมา:”206″
เพ้ยซานซานก็เอาแต่พูดหมายเลข
206 นี้ในปากซ้ำๆ และเดินเซไปข้างหน้า
ขณะที่เธอกำลังหรี่ตาลงมองดูแผงประตูห้องหนึ่งและพึมพำว่า:”206……” เอื้อมมือออกไปเพื่อบิดลูกบิดประตู
ทันใดนั้น มือของเธอก็ถูกจับเอาไว้
Danielมองดูเธอ:”นี่คือ 203 ”
เพ้ยซานซานเบิกตากว้างและมองดูดีๆ เหมือน……
Danielจับมือเธอ หันหลังเดินไปไม่กี่ก้าว เปิดประตูห้องอีกหนึ่งห้อง
เมื่อเพ้ยซานซานเห็นเตียง ก็รีบนอนลงทันที
ควรจะไปอย่างหลับสนิทแท้ๆ แต่เพราะมีชายคนหนึ่งอยู่ในห้อง จึงทำให้เธอมีสติอย่างผิดปกติในขณะนี้
ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมา และหยุดลงในที่ไม่ไกลจากเธอแล้วไม่มีเสียงอีกเลย
ทันใดนั้นเพ้ยซานซานก็ลุกขึ้นนั่ง มองดูชายที่นั่งอยู่บนโซฟา และถามว่า:”ทำไมคุณถึงยังไม่ออกไป?”
Danielตอบว่า:”ผมไม่ได้บอกคุณเหรอ?มีเพียงห้องสุดท้ายนี้แล้ว”
เพ้ยซานซาน:”……”
ก็ได้
สถานที่และสถานการณ์อย่างนี้ เธอไม่ควรเลือกมาก และเธอก็ไม่วิ่งไปนอนในห้องโถงที่เย็นนั้นหรอก
เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องลำบากหรอก
เพ้ยซานซาน “อ๋อ”
ไปคำหนึ่ง
แล้วล้มลงบนเตียงอีกครั้ง ใช้ผ้าห่มคลุมตัวเองเอาไว้ และหลับไปอย่างสนิท
ปล่อยให้ตัวเองเมาไป
Danielนอนอยู่บนโซฟา เอาแขนไว้หลังคอ
ฟังเสียงฝนตกนอกหน้าต่าง
ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ผ่านไปเป็นเวลานาน มีเสียงเคลื่อนไหวดังขึ้นอีกครั้งจากทางด้านข้างเตียง
Danielมองไป และเห็นว่าเพ้ยซานซานลุกขึ้นนั่งเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เขากระซิบถามว่า:”เป็นอะไร?”
เพ้ยซานซานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า:”ฉันอยากดื่มน้ำ”
Danielลุกขึ้น: “นั่งรอสักครู่ ผมจะลงไปเอาน้ำให้คุณข้างล่าง”
เพ้ยซานซานไม่พูดอะไร เพียงแค่นั่งใจลอยอยู่ตรงนั้น
ห้านาทีต่อมา เมื่อDanielกลับมาจากชั้นล่าง เพ้ยซานซานก็นั่งกอดหัวเข่าอยู่บนพรมและร้องไห้เบาๆ
เขาตกใจมาก รีบเดินไปนั่งยองๆตรงหน้าเธอ: “คุณเป็นไร?”
เพ้ยซานซานไม่ได้ตอบเขา แต่เสียงร้องไห้กลับดังขึ้นกว่าเดิม
Danielวางน้ำไว้ข้างๆ และวางมือบนไหล่ของเธอ:”ซานซาน มีตรงไหนไม่สบายเหรอ?”
เพ้ยซานซานสะอื้นและมือที่ยื่นออกมาก็ตกอยู่บนหน้าอกของเขา
ตีอยู่ซ้ำๆ เหมือนกำลังระบาย แต่ก็ไม่ได้ตีแรง
เธอร้องไห้ขณะที่เธอพูดว่า:”ลูกของฉันไม่มีแล้ว……ไม่มีแล้ว……”
นี่เป็นครั้งแรกที่Danielเห็นเธอร้องไห้ต่อหน้าเขาเพราะเรื่องของเด็ก ใจของเขาปวดร้าวยิ่งนัก
เขาน้ำเธอเข้าในอ้อมแขนเบาๆ ลูกกระเดือกกลิ้งไปมา และพูดด้วยเสียงที่แหบว่า:” ผมขอโทษ ”
เพ้ยซานซานร้องไห้อย่างเสียใจ:”คุณขอโทษแล้วมีประโยชน์อะไร……”
“ผมไม่ควรไม่อยู่ข้างคุณ ในตอนที่คุณต้องการผมมากที่สุด” Danielกอดเธอไว้แล้วกระซิบว่า “ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง”
เพ้ยซานซานเพียงแค่ร้องไห้ ยิ่งร้องก็ยิ่งเศร้าใจ ยิ่งร้องก็ยิ่งน้อยใจ ยิ่งร้องก็ยิ่งรู้เศร้ามากขึ้นเท่านั้น
Danielก็กอดเธอไว้อย่างเดียว ลูบหลังเธอพูดปลอบโยน
หลังจากนั้นไม่นาน เพ้ยซานซานก็ค่อยสงบสติอารมณ์ลง ก้มหัวและนั่งอยู่ตรงนั้น
Danielใช้กระดาษทิชชู่เช็ดน้ำตาให้เธอ และยื่นน้ำที่อยู่ข้างๆให้เธอ: “ไหนบอกว่าหิวน้ำไม่ใช่เหรอ?”
เพ้ยซานซานรับน้ำมาโดยไม่พูดอะไรเลย เงยหน้าขึ้นและดื่มไปไม่กี่คำ
Danielรับแก้วที่เธอดื่มน้ำแล้วจึงค่อยพูดว่า:”คุณแค้นผมไหม?”
เพ้ยซานซานส่ายหัว เธอจะแค้นเขาทำไม
“ถ้างั้นคุณ……ทำไมถึงเกลียดผมขนาดนี้? ”
เพ้ยซานซานกอดหัวเข่า เสียงของเธอเบามากจนเกือบจะถูกเสียงฝนข้างนอกปกคลุม: “ฉันไม่ได้เกลียดคุณ ฉันแค่ไม่อยากเห็นคุณ……เพราะเห็นคุณทีไร ก็จะชอบคุณมาก แต่คุณก็ไม่ได้ชอบฉัน”