สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 805 ค่อยหาโอกาสอธิบายทีหลังละกัน

บทที่ 805 ค่อยหาโอกาสอธิบายทีหลังละกัน

ไปดูนิทรรศการภาพถ่ายกันสองคน ยังไงก็รู้สึกแปลกอยู่เลย
เหมือน……เป็นเรื่องที่เพื่อนซี้หรือระหว่างคู่รักที่ทำกันเท่านั้น
และเธอกับDaniel ก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่างเลย
แต่เมื่อเพ้ยซานซานพูดจบและเงยหน้าขึ้น ในรถก็ไม่มีเงาของDanielแล้ว
เพ้ยซานซาน:”……”
เป็นเพราะเธอบอกสายไปเหรอ?
ในศูนย์นิทรรศการ ในเวลานี้ยังมีผู้คนไม่มากนัก แต่ก็ไม่น้อย
Danielและเพ้ยซานซานคนหนึ่งเดินหน้าคนหนึ่งเดินหลัง ราวกับว่ามาเที่ยวใครเที่ยวมัน
เพ้ยซานซานรู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีมาก
หลังจากเดินมาระยะหนึ่ง เธอก็เห็นผลงานของช่างภาพหลายคนที่ตัวเองชื่นชอบ ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดลงและมองดู
เป็นฝีมือของช่างถ่ายภาพเชี่ยวชาญจริงด้วย มีหลายอย่างที่น่าเรียนรู้
หลังจากที่เพ้ยซานซานดูเสร็จ หันหัวมาก็เห็นDanielกำลังพูดคุยกับหญิงสาวต่างชาติอยู่ไม่ไกล ไม่รู้ว่าทั้งสองกำลังคุยไรกันอยู่ ผู้หญิงยิ้มอย่างมีความสุข แม้แต่ยังวางมือไว้บนไหล่ของDaniel เห็นได้ชัดว่าพูดคุยกันอย่างสนุก
หญิงสาวต่างชาติมีผมสีทอง ดวงตาสีฟ้า หุ่นดีและสวยงามมาก
ยืนเคียงข้างกับDaniel ช่างเหมาะสมกันจริงๆ
ขณะที่เธอกำลังรู้สึกว่ารูปถ่ายตรงหน้านั้นน่าเบื่อยิ่งนัก กำลังเตรียมจะออกไปเดินเล่น Danielก็หันมองมาทางนี้ และสบตากับเธอพอดี
จากนั้น เขาก็หันหัวและกระซิบบางสิ่งบางอย่างกับผู้หญิงคนนั้น
จากนั้นเพ้ยซานซานก็เห็นทั้งสองคนเดินมาหาเธอ
อย่ามานะ……
ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ Danielใช้ภาษาอังกฤษแนะนำเพ้ยซานซานให้กับผู้หญิง แล้วพูดกับเพ้ยซานซานว่า: “นี่คือLina เจ้าของศูนย์นิทรรศการนี้”
เพ้ยซานซานตกตะลึงไปครู่หนึ่ง:”เจ้า……เจ้าของ?”
Linaยืนมือมาหาเพ้ยซานซาน และพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า:”Hello ฉันและสามีกับDanielเป็นเพื่อนที่ดีกัน ยินดีที่ได้รู้จักเธอ”
เพ้ยซานซานรีบจับมือเธอไว้:”H……Hello”
Danielกล่าวว่า:”เมื่อกี้ผมบอกกับเธอว่า
คุณก็เป็นช่างภาพ และให้เธอดูผลงานของคุณ เธอชอบคุณมาก ถามว่าคุณจะพิจารณาจัดแสดงผลงานของคุณหรือไม่”
เพ้ยซานซานคาดไม่ถึง และชี้ไปที่ตัวเองอย่างไม่แน่ใจ: “ฉัน? ”
Linaคงจะฟังออกว่าทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน ยิ้มและพยักหน้าและใช้ภาษาอังกฤษสื่อสาร
ภาษาอังกฤษของเธอเป๊ะมาก
และอดไม่ได้ที่จะหันมองไปขอความช่วยเหลือกับDaniel
พูดก็เร็ว เพ้ยซานซานเพียงได้ยินคำศัพท์ไม่กี่คำ
Danielบอกว่า:”เธอเคยเป็นช่างภาพมาก่อน เธอถ่ายภาพภูมิศาสตร์ หลังจากแต่งงานกับสามี เธอก็วางกล้องลง
เธอรู้สึกว่าสไตล์การถ่ายภาพของคุณ มีความรู้สึกเดียวกับตอนเธอยังสาว ทำให้เธอนึกถึงช่วงเวลาตอนที่เธอและสามีรักกันแรกๆ
และเชิญคุณเข้าร่วมนิทรรศการภาพถ่ายในครั้งนี้อย่างจริงใจ”
“แต่ว่าฉัน……”
“Linaเป็นคนเคร่งครัดมาก
เธอได้ริเริ่มที่จะเชิญคุณเข้าร่วมนิทรรศการภาพถ่ายนี้แล้ว แสดงว่าผลงานของคุณนั้นมีคุณค่ามากในสายตาเธอ
ดังนั้นคุณจึงไม่ต้องรู้สึกกดดัน”
เมื่อฟังเขาพูดแบบนี้ เพ้ยซานซานก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลดี
ในเวลานี้ Linaก็พูดอะไรบางอย่างอีก
Danielแปลให้ฟังว่า:”เพียงแค่คุณเห็นด้วย ก็สามารถจัดแสดงผลงานของคุณได้ในวันพรุ่งนี้เลย”
เพ้ยซานซานลังเลไปเพียงสองวินาที
จากนั้นก็พยักหน้าอย่างหนักแน่ว่า: “อืม
ได้! ”
เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผลงานของเธอจะสามารถถูกนำเสนอในนิทรรศการภาพถ่ายที่ใหญ่เช่นนี้ และได้โชว์ผลงานร่วมกับผู้อาวุโสหลายท่านที่เธอชื่นชอบอีก
สำหรับเธอแล้วนี่เป็นการยืนยันและให้กำลังใจ
หากลังเลต่อไปก็จะพลาดโอกาสนี้ไ
Danielบอกว่า:”เดี๋ยวสักครู่คุณส่งรูปมาให้ผม แล้วผมจะส่งต่อให้เธอ”
เพ้ยซานซานกระซิบว่า:”ฉันให้เธอโดยตรงไม่ได้เหรอ?”
Danielไม่ได้ตอบและเลือกที่จะเพิกเฉยต่อคำพูดของเธอ
Linaมองดูบรรยากาศที่แปลกๆระหว่างพวกเขาทั้งสอง บนใบหน้านั้นก็มีรอยยิ้มที่คลุมเครือและอยากเผือกปรากฏขึ้น ตบไหล่ของDanielและพูดอะไรบางอย่างกับเขา และพยักหน้าให้กับเพ้ยซานซานแล้วจากไป
เพ้ยซานซานมองดูหลังเธอว่า:”เมื่อกี้เธอ……พูดอะไร? ”
Danielกล่าวว่า:”เธอบอกว่าเธอไปก่อนแล้ว และติดต่อในภายหลัง”
หยุดชั่วคราว และพูดต่อว่า:”ยังมี……”
เพ้ยซานซานอยากรู้อยากเห็น: “มีอะไรอีก?”
Danielหันมองเพ้ยซานซานและเอ่ยอย่างช้าๆว่า:”บอกว่าคุณสวยและมีความสามารถ ตอนเราแต่งงานกัน อย่าลืมเชิญเธอ”
เพ้ยซานซาน:”…………”
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
หน้าของเธอแดงไปหมด:”แล้วคุณ……ไม่ได้อธิบายให้เธอฟังเหรอ? ”
Danielบอกว่า:”เธอก็จากไปแล้ว ผมจะอธิบายอย่างไร”
“……ก็จริง ค่อยหาโอกาสอธิบายทีหลังละกัน”
หลังจากเยี่ยมชมในศูนย์นิทรรศการเสร็จทั้งหมด ก็เป็นเวลาสามโมงเย็นแล้ว
ห่างจากที่นี่อีกไม่กี่กิโลเมตร ก็มีร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดอยู่ร้านหนึ่ง
เดิมทีเพ้ยซานซานก็ชอบกินของพวกนี้ และกินอย่างมีความสุขมาก
Danielวางเครื่องดื่มไว้ตรงหน้าเธอ: “ช่วงบ่ายยังมีที่ไหนที่อยากไปอีกไหม?”
เพ้ยซานซานกัดปีกไก่ไว้: “ฉันอยากไปที่แม่น้ำเทมส์”
“ที่นั่นอยู่ในใจกลางเมือง”
Danielมองดูเวลา “หากทันเวลา
ยังสามารถไปดูพลบค่ำได้”
เพ้ยซานซานรับเครื่องดื่มมาแล้วรีบดื่มไปสองสามคำ:”งั้นพวกเราก็รีบไปกันเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”
เธออยากถ่ายรูปริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ตอนพลบค่ำพอดีเลย
ไปสายเดี๋ยวพระอาทิตย์ก็ตกดินหรอก
พูดจบ เธอก็ทิ้งขยะลงในถังขยะ เอาของของเธอและเดินออกไปข้างนอก
ตอนกลับไป พระอาทิตย์ก็อยู่ทางซ้ายมือพอดี
ทิวทัศน์ระหว่างทางนั้นก็สวยยิ่งนัก
เพ้ยซานซานก็อดไม่ได้ที่จะเอากล้องถ่ายรูปออกมาและถ่ายรูปไปหลายรูป
คนทั้งหมดมีพลังมาก แตกต่างจากคนที่ง่วงนอนในตอนเช้ามาก
ขณะที่เธอกำลังถ่ายภาพอย่างสนุก รถก็เบรกอย่างกะทันหัน และจดลงข้างถนน
เพ้ยซานซานรีบปกป้องกล้องถ่ายรูปในมือ หันไปมองเขาและถามว่า:”เกิดอะไรขึ้น?”
Danielมองดูปริมาณน้ำมัน และพยายามที่จะลองสตาร์ทคันเร่งใหม่ แต่รถก็ยังไม่ขยับเหมือนเดิม
เขาบอกว่า:”นั่งลงแป๊บ”
หลังจากพูดจบ เขาก็เปิดประตูที่นั่งคนขับ ลงจากรถและเปิดฝากระโปรงหน้ารถ
เพ้ยซานซานนั่งรอไปสักครู่ เห็นว่าเขายังจัดการไม่เสร็จ ก็นำกล้องถ่ายรูปใส่เข้าไปในกระเป๋า ลงจากรถและเดินไป: “รถ……รถเสียเหรอ? ”
Danielอืมไปคำหนึ่ง:”เครื่องยนต์ไหม้ไปแล้ว”
เพ้ยซานซาน:”……”
เพ้ยซานซาน:”???”
นี่มันอะไรกันเนี่ย
เพ้ยซานซานหันหัวมองดู แถวๆนี้ไม่มีรถขับผ่านเลย
เดิมทีทิวทัศน์ที่สวยงามอยู่เมื่อครู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นสถานที่เงียบและไม่คุ้นเคยไปเลย
หลังจากรอไปครึ่งชั่วโมง Danielก็บอกว่า:”ไปกันเถอะ”
เพ้ยซานซานถามอย่างสับสนว่า:”ไปไหน?”
Danielกล่าวว่า:”แถวนี้น่าจะมีโรงแรมอยู่ ไปหาดูแล้วโทรให้คนมาเอารถ”
เพ้ยซานซานมองไปทางไกลอย่างไม่ตายใจ แต่ก็ยังคงไม่มีรถผ่านมา
ดูเหมือนว่าคงจะต้องทำอย่างงี้ซะแล้ว
เธอเอาของที่อยู่บนรถ แล้วเดินตามDanielไปข้างหน้า