สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 800 แค่ได้มาง่าย ๆ เท่านั้น

บทที่ 800 แค่ได้มาง่าย ๆ เท่านั้น

บทต่อไป
เพราะคำพูดประโยคนั้นของเพื่อน สวี่วานก็เลยเลือกเสื้อผ้าในร้านไปไม่น้อย
พอเห็นเธอเลือกได้อย่างสนุกสนานขนาดนี้ เพื่อนก็เหมือนกับว่าจะได้รับผลกระทบด้วย จ้องมองเสื้อผ้าเด็กสาวทั้งห้อง ก็เหมือนกับว่าได้กลับไปสู่สมัยมัธยมปลายอีกครั้ง ก็เลยเลือกไปด้วยอีกหลายตัว
แถมเป็นเพราะว่าซื้อมากเกินไป พวกเธอถือกันไม่ไหว ยังให้ที่อยู่กับพนักงานไป ให้พวกเขาส่งของไปที่บ้านด้วย
พอออกจากร้านนี้แล้ว เพื่อนก็คล้องแขนสวี่วานเอาไว้ และพึมพำขึ้นว่า “ฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้าที่รู้สึกเป็นเด็กสาวแบบนี้มานานหลายปีแล้ว เหมือนได้ฝันกลับไปเป็นสิบแปดอีกครั้ง ความรู้สึกแบบนี้เหมือนว่าจะไม่เลวจริง ๆ”
สวี่วานกระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่ง “ใช่ ยัง……ยังไม่เลวเลย คนเรา ก็ควรจะยิ่งอยู่ไปก็ยิ่งเด็กซิ”
พอพวกเธอเดินไปอีกไม่กี่ก้าว อยู่ ๆ เพื่อนก็หยุดฝีเท้าลง แล้วมองข้างหน้า “นี่ เธอดูซิ นั่นมันพรีเซนเตอร์ของ‘ดาวเต็มฟ้า’ไม่ใช่เหรอ? ในห้างยังติดภาพโฆษณาขึ้นมาแล้วเหรอเนี่ย?”
สวี่วานมองตามสายตาของเธอไป เป็นภาพโปสเตอร์รูปใหญ่ที่ห้อยลงมาจากชั้นบนของห้าง
มองไปจากมุมนี้ ก็คือมือของเสิ่นจื่อซี
เพื่อนมองซ้ายมองขวา แล้วก็ชี้ไปที่กำแพงที่อยู่ไม่ไกลนัก “เธอดูซิ ตรงไหนก็มี รูปภาพนี้……”
เธอเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด “แถมยังเป็นรูปคู่ด้วย!”
สวี่วาน “……”
เพื่อนลากสวี่วานไปด้วย “เธอดูซิ เธอดูซิ น้องชายคนนี้หล่อมากเลยใช่ไหม!”
บนรูปโปสเตอร์ถึงจะเห็นแค่ใบหน้าด้านข้างของหร่วนเฉิน แต่ว่าให้ผลมากพอสมควรแล้ว
ด้านข้างได้มีเด็กสาวหลายคนเอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปกันแล้ว และถกเถียงกันเสียงเบาว่าผู้ชายคนที่อยู่ในภาพโปสเตอร์เป็นใคร
สวี่วานกลัวว่าจะถูกคนพวกนั้นมองออกเข้า ก็เลยรีบลากเพื่อนเดินไป
แล้วก็เดินช้อปปิ้งอีกครู่หนึ่ง อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกผิดจึงต้องมักจะเอาอะไรมาเติมเต็มสักหน่อย สวี่วานก็เลยซื้อของขวัญให้เพ้ยซานซานกับหร่วนซิงหว่านไปด้วย
หลังจากที่แยกจากกับเพื่อนแล้ว เธอก็ตรงไปที่สำนักงานเลย
เพ้ยซานซานพูดขึ้น “คุณมาได้จังหวะพอดีเลย ฉันกำลังจะโทรหาคุณอยู่พอดี เมื่อวานยอดสั่งซื้อออนไลน์ทะลุเป้าไปแล้ว ช่วงสองวันนี้คนที่มาที่สำนักงานก็จะเยอะหมากเลย คืนนี้พวกเราจัดงานเลี้ยงฉลองกันหน่อยเป็นไง?”
สวี่วานเองก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แล้วก็พูดออกมาเลยว่า “แค่พวกเราสามคนเหรอ?”
เพ้ยซานซานพยักหน้าขึ้นมา “ก็ใช่น่ะซิ แค่พวกเราสามคน”
หร่วนซิงหว่านพอจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แล้วก็พูดขึ้นว่า “เมื่อคืนเสี่ยวเฉินเพิ่งจะมากินข้าวด้วยกันไป
ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก แค่พวกเราสามคน”
ไม่ต้องเรียกเขาหรอก สำหรับโจวฉือเซินนั้น
สวี่วานนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่หร่วนซิงหว่าน “เสี่ยว……หร่วนเฉินเขา ไปกินข้าวที่บ้านคุณเมื่อคืนเหรอคะ?”
“ใช่ เขาหยุดสุดสัปดาห์พอดี ฉันก็เลยเรียกเขามาหา”
สวี่วาน “……”
เพ้ยซานซานกับหร่วนซิงหว่านมองสบตากันทีหนึ่ง แล้วไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ทำไมเหรอ เสี่ยวเฉินไปหาคุณเหรอคะ?”
“เปล่าค่ะ!” สวี่วานไม่คืออะไรเลยก็ปฏิเสธออกมาทันที แล้วก็หัวเราะแห้ง ๆ ขึ้นมาสองคำ
“ฉันก็แค่……ไม่ได้เจอเขานานแล้ว ก็เลยถามขึ้นมาเฉย
ๆ ได้ค่ะ คืนนี้กินข้าวกันใช่ไหม จะกินอะไรดีล่ะ?”
หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ซานซานยังดูอยู่ คุณมีอะไรที่อยากกินไหมคะ?”
สวี่วานใช้มือโบกพัดลมเล็กน้อย
ฉันอะไรก็ได้ค่ะ พวกคุณตัดสินใจกันได้เลย”
อย่างรู้สึกร้อน “ห๋า?
เพ้ยซานซานพูดขึ้นอย่างสงสัย “แอร์ก็เปิดอยู่นี่ ทำไมคุณถึงได้เหงื่อออกได้ล่ะ”
รอยยิ้มของสวี่วานดูฝืนมากยิ่งขึ้น “ฉัน…..ก็ฉันเพิ่งกลับมาจากข้างนอกนี่คะ? แดดข้างนอกแรงมากเลย ก็เลยร้อนเล็กน้อย”
สายตาของเพ้ยซานซานไปตกอยู่ที่คอของเธอ “หรือไม่คุณก็ถอดผ้าพันคอออกดีกว่า ดูแล้วก็ดูร้อนมากเลยนะ”
สวี่วานรีบยกมือขึ้นมาปิดเอาไว้ “ไม่……ไม่ต้องหรอกค่ะ
นี่เป็นเครื่องประดับในวันนี้ของฉัน ถอดออกก็ไม่เข้าชุดกันแล้ว
เอาแบบนี้แหละค่ะ”
เพ้ยซานซานไม่ได้ใส่ใจอะไร “ก็ใช่ แฟชั่นก็อย่างนี้ ต้องใส่สลับฤดู”
พอหร่วนซิงหว่านเห็นเข้า คิ้วเรียวยาวก็เลิกขึ้นเล็กน้อยแล้วก็ไม่พูดอะไร
ยังไงก็คนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อน
ทำไมสวี่วานถึงใส่ผ้าพันคอ รวมทั้งทำไมจะต้องตื่นเต้นขนาดนี้
รวมทั้งความตกตะลึงในเมื่อกี้ตอนที่พูดถึงว่าเมื่อคืนเสี่ยวเฉินมากินข้าวด้วย เหมือนกับว่าดูมีพิรุธทั้งนั้น…….
สวี่วานอยากจะให้จบหัวข้อสนทนานี้ไปเร็ว
ๆ แล้วก็รีบหยิบถุงกระดาษที่อยู่บนโต๊ะรับแขกขึ้นมา
“ช่วงบ่ายวันนี้ฉันไปช้อปปิ้งมา นี่คือของขวัญที่ซื้อมาให้พวกคุณค่ะ ลองดูซิคะว่าชอบไหม?”
ความสนใจของเพ้ยซานซานโดนดึงดูดไปจริง ๆ แล้วก็ไปแกะของขวัญเลย
ในช่วงค่ำนั้น โจวฉือเซินก็ได้รับสายโทรเข้ามาจากหร่วนซิงหว่าน
หร่วนซิงหว่านพูดขึ้นว่า “อีกเดี๋ยวฉันกับซานซานแล้วก็สวี่วานจะไปกินข้าวด้วยกัน คุณกลับบ้านไปเลยนะคะ”
โจวฉือเซิน “……”
เขาเปิดเอกสารไปด้วย แล้วพูดไปด้วยว่า “งั้นผมจะกินอะไรล่ะ?”
“คุณสั่งอาหารกินเถอะ หรือว่าจะกินจากข้างนอกไปเลยก็ได้” หร่วนซิงหว่านเน้นย้ำขึ้น “ห้ามมาหาพวกเรานะคะ”
โจวฉือเซินพูดขึ้นอย่างเชื่องช้า “ใช้งานเสร็จก็โยนทิ้งเหรอ?”
หร่วนซิงหว่าน “…….”
นี่เขากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอีก
ผู้ชายคนนี้สามารถเปิดกรุคำพูดไร้สาระได้เลยจริง ๆ
หร่วนซิงหว่านคิดว่าช่วงนี้เขาก็ลำบากมากจริง ๆ ก็เลยพูดขึ้นอีกว่า “หรือไม่เดี๋ยวตอนกลางคืนตอนฉันกลับไปจะเอาของกินอะไรไปฝากคุณสักหน่อย”
โจวฉือเซินพูดขึ้น “ไม่ต้องหรอก
คืนนี้ผมยังมีการประชุมอีกสองงาน ยังไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านตอนไหนเลย”
คุณเล่นให้สนุกก็พอแล้ว
พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ความรู้สึกผิดในใจหร่วนซิงหว่านก็หายไปไม่น้อยในพริบตา
เธอพูดขึ้น “งั้นก็ได้ค่ะ คุณทำงานต่อเถอะ ฉันไปกินข้าวแล้วนะคะ”
“โอเค”
พอวางสายแล้ว โจวฉือเซินก็วางโทรศัพท์ลง
หลินหนานเดินเข้ามาพูดขึ้นว่า “ประธานโจวครับ เมื่อกี้ทางโจวซื่อกรุ๊ปส่งข่าวมาบอกว่า พวกเขายินยอมให้พวกเราเข้าร่วมประมูลแล้วครับ”
ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเรื่องที่คาดคิดไว้แล้ว แต่หลินหนานก็ยังไม่ค่อยมั่นใจมากนัก
เห็นได้ชัดว่าทางโจวซื่อกรุ๊ปนั้นรู้ดีว่าทำไมพวกเขาถึงอยากไปเข้าร่วมด้วย แต่พวกนั้นก็ยังยินยอมด้วย
การกระทำแบบนี้มีความเป็นไปได้แค่สองอย่าง
อย่างแรกคือ โจวซื่อกรุ๊ปรู้สึกว่าไม่ว่าโจวฉือเซินจะยื่นมือเข้ามาแทรกหรือเปล่า ก็ไม่สามารถกระทบอะไรต่อเรื่องที่พวกเขาจะทำได้ และโจวจู้นเหนียนมีความมั่นใจในตัวเองมากพอ
อีกอย่างคือ เรื่องมันดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว โจวจู้นเหนียนแค่อยากจะลากคนทั้งหมดมาโดนฝังเป็นเพื่อนไปด้วย ลากได้หนึ่งคนก็คือหนึ่งคน
และถึงแม้ว่าประธานโจวจะไม่เข้าร่วมโครงการNew Coastในครั้งนี้ โจวจู้นเหนียนก็มีวิธีอื่น มาทำให้คนทั้งหมด……ตกนรกไปด้วยกัน
โจวฉือเซินตอบอืมไปเบา
“แจ้งให้ทางลอนดอนเตรียมตัวไว้สักหน่อย หร่วนซิงหว่านอาจจะไปตรวจผลการดีเอ็นเอของหร่วนเฉิน”
ๆ คำหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอีกว่า
หลินหนานพูดขึ้น “คุณผู้หญิงเกิดความสงสัยแล้วเหรอครับ?”
“เธอสงสัยมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ว่าตอนนี้เพิ่งจะมีเวลามาจัดการเรื่องนี้เท่านั้น”
“งั้นประธานโจว……ทำไมถึงไม่บอกเธอไปตรง ๆ เลยละครับ?”
โจวฉือเซินพิงอยู่กับพนักเก้าอี้ทำงาน นิ้วเรียวยาวเคาะกับพื้นโต๊ะไปเบา ๆ
“ถึงแม้เฉิงเว่ยจะไม่ยอมรับว่าเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับเขา แต่นายรู้สึกว่า
ถ้าฉันเป็นคนบอกเรื่องผลตรวจดีเอ็นเอกับเธอ กับตัวเธอเองเป็นคนสืบเจออย่างยากลำบากว่าปัญหาสำคัญมันเกิดขึ้นที่เฉิงเว่ย แบบไหนจะทำให้เธอโกรธมากกว่ากันล่ะ?”
ในใจของหลินหนานแอบร้องอู้ว์ไปคำหนึ่ง ผู้ชายคนนี้มีวิธีจัดการกับคู่แข่งแห่งความรักให้ตายแบบไม่มีที่ฝังเป็นพันเป็นหมื่นวิธีจริง ๆ
โจวฉือเซินพูดต่ออีกว่า “ที่สำคัญ
ตอนนี้เธอยังไม่มีเวลาออกไปจากหนานเฉิง เพื่อนข้างกายเธอก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน คนที่จะสามารถไปจัดการเรื่องนี้ได้ก็มีแต่เพ้ยซานซานเท่านั้น ถ้าฉันเดาไม่ผิดละก็ เฉิงเว่ยจะต้องให้Danielไปช่วยเขาสืบเรื่องนี้ ซึ่งนี่ก็คือ เหตุผลที่เขากลับลอนดอน”
“เพ้ยซานซานก็ถือได้ว่าเคยช่วยฉันมาก่อน แค่เรื่องง่าย
เล็กน้อยเท่านั้น มันก็สมควรอยู่”
ๆ
หลินหนาน “……”