สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 801 ยังพอหาเวลาปั๊มลูกได้อยู่

บทที่ 801 ยังพอหาเวลาปั๊มลูกได้อยู่

สวี่วานและหร่วนซิงหว่านพวกเธอกินข้าวและพูดคุยกันจนถึงสี่ทุ่มครึ่งจึงกลับบ้าน
เนื่องจากเธอดื่มเหล้าไปนิดหน่อย จึงไม่ได้ขับรถแต่เรียกรถคันหนึ่งแทน
ในระหว่างทางกลับ สวี่วานมองออกไปยังนอกหน้าต่างตลอดเวลา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
แต่ดูเหมือนเหม่อลอย
เมื่อเข้ามาในหมู่บ้าน ขึ้นลิฟต์มา โทรศัพท์ก็สั่นเล็กน้อย เป็นเพื่อนตอนกลางวันที่เตือนเธอเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่
เกือบลืมไปแล้วเชียว
สวี่วานปวดที่ขมับมาก ขณะที่ส่งข้อความเสียงหาหร่วนซิงหว่าน ก็เดินออกจากลิฟต์มาด้วย
” เพื่อนของฉันอยากได้ต่างหูที่ฉันใส่วันนี้ แต่บนเว็บไซต์ไม่มีของแล้ว ที่ห้องทำงานของพวกเธอยังมีเหลืออยู่ไหม? ถ้ามีล่ะก็ ฉันจะให้เพื่อนเข้าไปเอาพรุ่งนี้… ”
พูดไปได้แค่ครึ่งเดียว สวี่วานก็ต้องชะงัก มือก็ปล่อยออกจากตัวบันทึกเสียงโดยอัตโนมัติ
เธอพูดขึ้น: ” ทำไมคุณ….. ”
หร่วนเฉินนั่งยองๆอยู่หน้าประตูบ้านของเธอ กำลังนั่งเลื่อนโทรศัพท์ สันกรามที่ดูเฉียบคมนั่นโดนแสงที่หน้าจอกระทบ ยิ่งทำให้รู้ลึกซึ้งอย่างแปลกประหลาด
ด้านข้างของเค้าวางผลไม้กับผักสองถุงที่ซื้อมาจากห้าง
เมื่อเห็นเธอ หร่วนเฉินจึงเก็บโทรศัพท์ แล้วลุกขึ้นยืน
สวี่วานพูดว่า: ” คุณมาแต่เมื่อไหร่? ”
หร่วนเฉินเม้มปาก: ” ก็ไม่นานมาก ”
สวี่วานไม่เชื่อ สายตามองไปยังถุงช็อปปิ้งที่วางอยู่บนพื้น ในนั้นไม่รู้ว่าของอันไหนละลายจนกลายเป็นน้ำ ที่พื้นเลยมีน้ำนองอยู่เล็กๆ
ในใจก็พูดความเป็นไปได้ขึ้นมา เธอพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ: ” คุณคงไม่ได้เลิกเรียนแล้วตรงมาที่นี่เลยนะ? ”
หร่วนเฉินไม่ได้พูดอะไร แต่หิ้วถุงช็อปปิ้งขึ้นมา
สวี่วานรู้ ว่าเธอเดาถูก
เธอจึงเปิดประตูและพูดขึ้นมาว่า: ” คุณมาถึงแล้วทำไมไม่โทรหาฉัน หรือว่า….. ”
จะไปนั่งที่ป้อมยามก็ยังดีนะ ทางที่นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งนานแท้ๆ
หร่วนเฉินพูดเสียงทุ้มต่ำ: ” กลัวว่าคุณยุ่งเลยไม่อยากรบกวนคุณ ”
สวี่วานที่กำลังเปิดประตูอยู่ก็ชะงักไป ทั้งตัวรู้สึกควบคุมไม่ไหวแล้วหายใจอย่างแรง
นี่มัน… ทำให้เราใจเต้นอย่างบ้าข้างไปแล้วไหมล่ะ
ตอนกลางวันยังเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่มีจุดประสงค์แอบแฝงเลย พอตกกลางคืนกลายเป็นหมาน้อยขี้อ้อนไปซะงั้น
เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตามใจชอบเลยนะ
แล้วแบบนี้ใครจะต้านไหวล่ะ?
สวี่วานกระแอมเสียง สุดท้ายก็เปิดประตู:
” งั้นก็เข้ามาก่อนสิ
”
หร่วนเฉินถือของในมือแล้วตรงดิ่งไปยังห้องครัว
สวี่วานเดินเข้าไปแล้วหยุดอยู่ข้างเขา พร้อมอธิบายด้วยท่าทีอึกอัก: ” ตอนกลางคืนฉันไม่ได้ทำงาน
แต่ไปกินข้าวกับพี่สาวเธอนั่นแหละ….. ถ้าครั้งหน้าเจอเรื่องแบบนี้อีก นายก็ไม่ต้องรอฉันนะ โทรมาเลย ถึงฉันจะยุ่งอยู่กับงาน
แต่ถ้าเห็นฉันจะรีบตอบทันที เพราะมันดีกว่าการที่คุณต้องมานั่งรอตั้งหลายชั่วโมงแบบนี้ ”
หร่วนเฉินหยิบของออกมาจากถุงช็อปปิ้งทีละอัน
” ผมคิดว่าคุณบอกรหัสห้องกับผมไว้ก็ได้ ”
จากนั้นก็วางในตู้เย็น และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย:
สวี่วาน: ” …… ”
สวี่วาน: ” ไม่มีทาง! ”
หร่วนเฉินฉีกยิ้มที่มุมปาก จากนั้นก็ตอบอืมเบาๆ
สวี่วานนั่งลงตรงหน้าโต๊ะ ดูเหมือนเมื่อวานจะนอนไม่ค่อยหลับ วันนี้ก็วิ่งวุ่นทั้งวัน ทำให้เหนื่อยล้ามาก
เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเปิดปากพูด:
” มีอะไรดื่มไหม? ดื่มเหล้ามานิดหน่อยเลยกระหายน้ำอ่ะ ”
หร่วนเฉินหยิบน้ำผลไม้ขวดหนึ่งออกมาจากถุงช็อปปิ้งพร้อมยื่นให้เธอ
สวี่วานสูดหายใจแล้วดื่มลงไปครึ่งขวด
เมื่อหร่วนเฉินวางของเสร็จแล้ว ก็หันมาพูดว่า: ”
ผักผลไม้ในนี้ ยังมีอาหารมังสวิรัติด้วย ถ้าไม่รู้จะกินอะไรก็ลองเปิดดูแล้วกัน
”
สวี่วานวางน้ำผลไม้ลงช้าๆ แล้วพูดเนิบๆ:
เพราะกว่าที่ฉันจะคิดว่าควรจะเปิดตู้เย็นนั่น ของในนั้นคงเสียหมดแล้ว ”
” ฉันรู้สึกว่าที่คุณทำคงเสียแรงเปล่า
หร่วนเฉินชะงักไปก่อนจะพูดขึ้นว่า: ”
ผมบอกแล้ว ผมจะมาทำให้กิน
”
สวี่วานใช้มือข้างหนึ่งยันไว้กับโต๊ะ และประคองศีรษะไว้
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดื่มเหล้าหรือเปล่า เลยมีความกล้าที่จะถามขึ้นมา: ” ตกลงคุณชอบฉันเพราะอะไรกันแน่? ดูเหมือนว่านอกจากฉันจะมีหน้าตาสะสวย การแสดงก็พอได้ แต่อย่างอื่นฉันไม่มีอะไรเลย
คุณก็ไม่ใช่พวกติ่งดารา ไม่มีเหตุผลที่จะ….. ”
” ผมน่ะมันคนชอบมองแต่เปลือก ชอบคนสวยๆ ”
สวี่วานพูดออกมาอย่างจริงจัง: ” วงการบันเทิงคนที่มีหน้าตาสวยก็ไม่น้อยนะ
โดยเฉพาะพวกดาราวัยรุ่นสาวๆ ดูเหมือนว่าไม่นานมานี้เจียเหอเพิ่งจะเซ็นสัญญาไอดอลเกิร์ลกรุ๊ป
อายุก็ไม่ต่างจากนายมาก ไม่ควรจะลองทำความรู้จักพวกเธอสักหน่อยนะ ”
หร่วนเฉินตอบ: ” พวกเธอไม่มีใครสวยกว่าคุณหรอก ”
เหมือนสวี่วานจนนึกไม่ถึงว่าเค้าจะโพล่งออกมาแบบนี้ ในขณะที่ตะลึง มุมปากของเธอก็ยกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ใครจะไม่ชอบให้คนมาชมว่าสวยล่ะ
โดยเฉพาะ มันเป็นผู้ชายที่ตัวเองชอบอีกต่างหาก
ความรู้สึกพวกนี้มันสุดๆไปเลย
หร่วนเฉินปิดประตูตู้เย็น
และคว้ากระเป๋าตัวเองขึ้นมา: ”
ผมจะไปแล้ว รีบพักผ่อนด้วยล่ะ ”
สวี่วานรู้สึกมึนงง เค้าจะรีบมาก็มาแล้วคิดจะไปก็ไป ทำให้เธอสับสน
เพียงชั่วขณะ
เธอก็ปริปากออกมา: ”
ดึกขนาดนี้แล้ว ยังมีรถไฟอีกเหรอ? ”
หร่วนเฉินตอบ: ”
ผมเรียกรถเอา พรุ่งนี้เช้ายังมีคาบเรียน
”
สวี่วาน: ” ……. ”
เมื่อเสียงประตูปิดลง ถ้าง่วงก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด
ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้เป็นเพราะฝันไปใช่ไหม
สวี่วานฟุบตัวลงไปบนโต๊ะ ทันใดนั้นก็เริ่มเกิดความสงสัย นี่ตกลงใครเล่นกับความรู้สึกใครกันแน่?
ทำไมเธอเริ่มรู้สึกเหมือนจะถูกเอาคืนซะแล้ว
ขณะนั้น โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่น เป็นข้อความตอบกลับจากหร่วนซิงหว่าน
หร่วนซิงหว่าน:[ที่ห้องทำงานเหมือนจะยังมีเหมือนแบบอยู่หนึ่งคู่ พรุ่งนี้เธอให้เพื่อนเข้ามาเอาก็แล้วกัน]
สวี่วานมองไปยังข้อความนั้น ก็ยิ่งไม่อยากยอมรับความเป็นจริง
………
อีกฝั่ง หร่วนซิงหว่านตอบข้อความของสวี่วานแล้วก็คิดถึงเรื่องตอนบ่ายวันนี้
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วอยากจะถามหร่วนเฉินว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เมื่อกดโทรไปเพียงหนึ่งวินาทีก็วางสาย
ช่างมันเถอะ ความรู้สึกของเค้าเอง เค้าก็คงรู้ดีอยู่แก่ใจ
เธอจะถามมากไปก็คงไม่ดีเท่าไหร่
แต่ว่าตอนนี้ก็จะเที่ยงคืนแล้ว โจวฉือเซินก็ยังไม่กลับมาเลย
แล้วก็ไม่รู้ว่าเค้ากินข้าวหรือยัง
หร่วนซิงหว่านหาวขึ้นมาหนึ่งวอด พยายามฝืนทนความง่วง แล้วกดสั่งเดลิเวอรี่หลายอย่าง แล้วทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของหลินหนานเอาไว้ จากนั้นก็วางโทรศัพท์แล้วหลับไป
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เมื่อเธอตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่าง
เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ในห้อง หร่วนซิงหว่านก็ขยี้ตา แล้วลุกขึ้นมานั่ง น้ำเสียงบ่งบอกถึงความอ่อนเพลีย: ” คุณเพิ่งกลับมาหรือกำลังจะออกไปข้างนอกล่ะ? ”
โจวฉือเซินหันกลับมา ความพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า: ” ผมเสียงดังทำให้คุณตื่นเหรอ? ”
หร่วนซิงหว่านส่ายหัว
โจวฉือเซินเดินเข้ามา พร้อมโอบเธอไว้เบาๆ: ” นอนต่อเถอะ ”
บนร่างกายเค้ายังคงลงเหลือความเย็นไว้ บอกได้ว่าเค้าเพิ่งจะกลับมา
หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่าที่หลับไปค่อยยังชั่วแล้ว จึงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง เธอเค้ากับตัวเข้าไปหาโจวฉือเซินเพื่อหาจุดที่สบายสำหรับพิง: ” พักนี้งานเริ่มยุ่งอีกแล้วเหรอ? ”
” ก็ยังพอได้นะ แต่ก็ยังพอหาเวลาปั๊มลูกได้อยู่ ”
หร่วนซิงหว่าน: ” …… ”
คนคนนี้ก็นะอยู่ให้มันปกติบ้างไม่ได้หรือไง!
หร่วนซิงหว่านไม่อยากสนใจเค้าแล้ว
โจวฉือเซินขำออกมาด้วยเสียงแหบต่ำ: ” เอาน่า นอนเป็นเพื่อนผมอีกสักหน่อยนะ ”
หร่วนซิงหว่านมองไปที่เวลา ก็เห็นว่าเพิ่งจะหกโมงกว่า
ก็ยังเช้าเกินไปนั่นแหละ
เธอจึงหลับตาลงอีกครั้ง ปากก็พูดออกมาเสียงเบาๆว่า: ” ที่บริษัทไม่ได้มีห้องพักผ่อนเหรอ คุณไปๆ มาๆ หลายรอบคงยุ่งน่าดู สู้นอนที่นั่นเลยไม่ดีกว่ารึไง ”
โจวฉือเซินตอบด้วยเสียงแหบต่ำ: ” กลัวคุณตื่นมาแล้วไม่เจอผมจะเป็นห่วงเอา