สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 799 อายุมากขึ้น ก็ยิ่งชอบสีชมพู

สวี่วานเพิ่งนอนตื่นมา เห็นได้ชัดว่ายังมึนงงอยู่บ้าง
แล้วบวกกับ ในความคิดของเธอนั้น หร่วนเฉินไม่ใช่คนแบบที่จะพูดอะไรที่ทำให้คนจินตนาการไปเรื่อยแบบนั้น
ดังนั้นความคิดแรกของเธอก็ไม่ได้คิดไปในทางนั้นเลย
เธอเงยหน้าขึ้นมาอัตโนมัติ “หึ?”
จะให้โทรไปอธิบายกับอาจารย์ของเขาเหรอ?
หร่วนเฉินสบเข้ากับสายตาของเธอ พอมองเห็นความมึนงงและสับสนในดวงตาเธอ มุมปากเขาก็คลี่ยิ้มขึ้น ยกมือขึ้นมาวางไว้บนหลังหัวเธอ แล้วใช้แรงเบา ๆ ร่างกายของเธอก็เอียงมาข้างหน้า
หร่วนเฉินเอียงหัวไป แล้วจูบเรียวปากเธอเอาไว้
สวี่วาน “……”
นี่เธอชะล่าใจเกินไปอีกแล้ว
หลังจากที่มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วจากเมื่อคืนแล้ว จูบของหร่วนเฉินก็ไม่ได้เป็นแค่การชิมลางอีกแล้ว เขาอมริมฝีปากของเธอเอาไว้ แล้วค่อย ๆ แหวกลึกเข้าไป
ไม่มีความเป็นเด็กที่ไม่เคยจูบมาก่อนอย่างเมื่อคืนอีกแล้ว
สวี่วานรู้สึกเอาไม่อยู่ขึ้นมาเล็กน้อยในชั่วพริบตา
เธออยากยื่นมือไปผลักเขาออก แต่ว่ามือยังไม่ทันได้ยกขึ้นมา ก็โดนเขากุมเอาไว้ในฝ่ามือแล้ว
เก่งเกินไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าได้เห็นท่าทางในเมื่อคืนของเขามาก่อน สวี่วานก็ไม่เชื่อจริง ๆ ว่าเขาจะไม่เคยมีความรักมาก่อน!
ยังดีที่จูบนี้ไม่ได้คงอยู่นานมากเท่าไหร่ หร่วนเฉินก็ค่อย ๆ ปล่อยตัวเธอออก
เขาพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ตอนเที่ยงอยากกินอะไร?”
สวี่วานหายใจหอบเล็กน้อย “คุณ……คุณไม่ไปเข้าเรียนเหรอ?”
หร่วนเฉินมองไปนอกหน้าต่างทีหนึ่ง
สวี่วานมองตามสายตาของเขาไป
อ๋อ ถึงเวลาเลิกเรียนพักเที่ยงแล้วนี่
เธอเก็บสายตากลับมา แล้วปรับท่านั่งเล็กน้อย “ได้……ได้ทุกอย่าง แล้วแต่เลยอะไรก็ได้”
หร่วนเฉินตอบรับไปว่า”ได้”คำหนึ่ง แล้วก็คาดเข็มขัดนิรภัยขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แล้วขับรถไปข้างหน้า
ละแวกมหาลัยมีคนเยอะเกินไป เขาขับรถไปหลายกิโลเมตร แล้วถึงจอดลง
ตอนที่ลงจากรถนั้น หร่วนเฉินก็พูดขึ้นว่า
“ที่นี่รสชาติอาหารไม่เลวเลย แต่ว่าค่อนข้างห่างไกล คนก็เลยไม่ค่อยมา
ดังนั้นก็เลยปลอดภัยดี”
สวี่วานถามขึ้นอย่างสงสัย “งั้นคุณรู้จักได้ยังไงคะ?”
“ผมเคยมาทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่นี่ช่วงหนึ่ง”
เห็นได้ชัดว่าเจ้าของร้านที่นี่คุ้นเคยกับหร่วนเฉินมาก พอเห็นเขาเข้ามา ก็เดินมาหา
แล้วมองไปทางสวี่วาน แล้วยิ้มและถามขึ้นว่า “เสี่ยวเฉิน
นี่แฟนนายเหรอ?”
ในใจสวี่วานร้อนใจขึ้นมา แล้วก็โบกมือขึ้นอัตโนมัติ “ไม่ใช่ ไม่ใช่”
ในขณะเดียวกัน หร่วนเฉินก็พูดขึ้นว่า “ใช่ครับ”
เจ้าของร้านรู้สึกถึงบรรยากาศที่แปลก ๆ
นี้ แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรมากอีก แต่กลับพูดขึ้นว่า
“ไปนั่งเถอะ ไปนั่งเถอะ ลองดูซิจะกินอะไรดี?”
หร่วนเฉินยื่นเมนูอาหารไปให้สวี่วาน
สวี่วานเองก็ไม่ได้หิวเท่าไหร่อยู่แล้ว ก็เลยสั่งอาหารไปสองอย่าง
แล้วก็เอาเมนูยื่นไปให้หร่วนเฉิน
“ฉันโอเคแล้ว คุณสั่งอาหารที่คุณชอบเถอะ”
แล้วหร่วนเฉินก็สั่งอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ แล้วก็พูดกับเจ้าของร้านขึ้นว่า “เอาเท่านี้แหละครับ”
“โอเคได้ นั่งรอไปก่อนนะ เดี๋ยวอาหารก็เสร็จแล้ว”
พอเจ้าของร้านจากไปแล้ว สวี่วานก็หยิบแก้วน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมาเงียบ ๆ
แล้วก็จิบคำเล็ก ๆ ไปเรื่อย
ๆ
แต่เหมือนกับว่าเธอจะกังวลมากเกินไปแล้ว หร่วนเฉินไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับหัวข้อเมื่อกี้เลยสักนิด
ไม่นาน
อันนี้เป็นของที่มอบให้พวกนายนะ กินไปก่อนเลย”
เจ้าของร้านก็ยกสลัดผลไม้มาให้จานหนึ่ง “เสี่ยวเฉิน
“ขอบคุณครับ”
สวี่วานถือถ้วยน้ำชาเอาไว้
มองไปที่แผ่นหลังของเจ้าของร้าน แล้วก็ค่อย ๆ พูดขึ้นว่า
“เหมือนกับว่าคุณนี่ไปถึงไหน ก็มีคนชื่นชอบทั้งนั้นเลยนะ”
หร่วนเฉินเอาสลัดผลไม้วางลงตรงหน้าเธอ
ว่า “เพราะฉะนั้นคุณเล่นกับผม ไม่มีทางเสียเปรียบแน่”
แล้วเปิดปากพูดขึ้นเรียบ ๆ
สวี่วาน “……”
เธอกลืนชาลงไปคำหนึ่ง ติดอยู่ที่ลำคอไม่ขึ้นไม่ลง จนสำลักไปหลายคำ
ตอนนี้สวี่วานรู้สึกว่า เมื่อคืนเธอทำเรื่องที่วู่วามเกินไปมากมาย และพูดคำพูดที่หุนหันพลันแล่นไปมากมาย
ไม่งั้นเรื่องราวมันก็ไม่มีทางกลายเป็นแบบนี้ได้หรอก
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าต่อไปนี้ควรจะเผชิญหน้ากับหร่วนเฉินยังไงดี
ผ่านไปไม่นาน อาหารก็ทยอยกันมาเสิร์ฟ
พอกินข้าวเสร็จแล้ว ก็ขับรถกลับมาที่มหาลัยอีกครั้ง
หร่วนเฉินแกะเข็มขัดนิรภัยออก “ผมไปก่อนนะ ระหว่างทางที่กลับไปก็ระวังตัวด้วยนะ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาให้ผมด้วย”
สวี่วานจ้องมองดูเขา อยู่
“คือว่าช่วงเช้า……คุณขาดเรียนไป จะกระทบอะไรต่อคุณหรือเปล่า? หรือไม่ฉันใช้สถานะพี่สาวคุณ ไปช่วยคุณลากับอาจารย์สักหน่อยไหม?”
ๆ ก็เปิดปากพูดขึ้น
หร่วนเฉินพูดขึ้น “ไม่ต้องหรอก เมื่อเช้าไม่มีเรียน”
สวี่วานแทบจะหายใจไม่ออก “แล้วคุณยังจะ……”
คำพูดที่เหลือ เธอรู้สึกพูดไม่ค่อยออกแล้ว
หร่วนเฉินเอียงหน้าไปมองเธอ แล้วฉวยโอกาสในตอนที่เธอเผลอ
ชิดเข้าไปใกล้แล้วจูบลงตรงเรียวปากเธอ แล้วก็ถอยออกมาอย่างรวดเร็ว
“แบบนี้เหรอ?”
สวี่วาน “……”
มุมปากของหร่วนเฉินคลี่ยิ้มขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีมาก “พวกเขารู้ว่าพี่สาวผมหน้าตาเป็นยังไงกันทั้งนั้น ครั้งหน้าถ้าคุณจะช่วยผมลากับอาจารย์จริง
ๆ ละก็ ใช้สถานะแฟนของผมก็พอแล้ว”
พูดจบ เขาก็ไม่ได้ให้โอกาสสวี่วานปฏิเสธเลยสักนิด แล้วก็เปิดประตูแล้วลงจากรถไปเลย
ดูแล้ว ดูรู้สึกเด็กลงกว่าการแต่งให้เป็นผู้ใหญ่อย่างชุดเมื่อวานไปตั้งหลายปีเลย
แต่ก็แค่เทียบกับชุดเมื่อวานเท่านั้น
เมื่อวานคือเธอตั้งใจเลือกชุดกระโปรงที่ดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุดมา
สวี่วานถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง
ๆ ไปรอบหนึ่ง แล้วก็ใส่ต่างหูสร้อยคอและแหวนของ”ดาวเต็มฟ้า”
และนั่งอยู่หน้ากระจก เธอแต่งหน้าธรรมดา
แบบนี้ถึงแม้ว่าตอนระหว่างที่ช้อปปิ้งอยู่ จะโดนแอบถ่ายไป ก็จะสามารถช่วยโฆษณาให้แบรนด์ได้ด้วย
ช่วงบ่ายสามโมง ตอนที่เจอกับเพื่อนที่ห้างสรรพสินค้านั้น
เพื่อนก็จ้องมองต่างหูของเธอ “นี่เธอใส่แบบใหม่ล่าสุดของ‘ดาวเต็มฟ้า’ใช่ไหม เมื่อวานตอนฉันไม่ซื้อมันไม่มีของแล้ว เธอเป็นพรีเซนเตอร์จะช่วยจัดการให้ฉันสักหน่อยได้ไหม
ให้ฉันใช้ทางลัดหน่อยซิ”
สวี่วานพูดขึ้น “เดี๋ยวฉันกลับไปถามให้นะ ต้องดูว่าในร้านยังมีของอยู่หรือเปล่า”
“ได้ จะรอข่าวจากเธอนะ”
ในตอนที่ช้อปปิ้งนั้น เพื่อนกำลังจะไปพวกร้านที่พวกเขาชอบไปกันประจำ
ก็เห็นสวี่วานเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าสไตล์เด็กสาวที่อยู่ข้าง ๆ
ไป
เพื่อนงงหนักมาก “???”
ในตอนที่เธอเดินเข้าไปนั้น สวี่วานกำลังตั้งอกตั้งใจเลือกอยู่บนราวเสื้อผ้าราวหนึ่ง สุดท้ายก็หยิบเสื้อสเวตเตอร์สีชมพูพาสเทลตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วถามขึ้นว่า “ตัวนี้เป็นยังไงบ้าง?”
มุมปากของเพื่อนกระตุกเล็กน้อย “นี่เธอเปลี่ยนสไตล์ไปแล้วเหรอ?”
สวี่วานยังมีท่าทีเดิมไม่เปลี่ยน “เธอไม่เคยได้ยินเหรอ? ว่าอายุมากขึ้น ก็ยิ่งชอบสีชมพูมากขึ้น”
“เธอพูดมาแบบนี้มันก็เหมือนว่าจะมีเหตุผล……แต่ว่านี่มันก็ดูเด็กเกินไปแล้วมั้ง ใส่ไปแล้วคงจะเหมือนเด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดเลย”
พอสวี่วานได้ยิน
ในดวงตาก็เหมือนกับว่าจะมาประกายขึ้นมา “จริง ๆ
เหรอ?”