สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 796 พวกเขาก็ค่อนข้างต้อนรับผมอยู่

หลังจากที่ออกมาจากบ้านหร่วนซิงหว่านแล้ว หร่วนเฉินก็โบกรถ ไปที่ชุมชนที่สวี่วานอาศัยอยู่

พอเขามาถึงใต้ตึก พวกยามหลายคนก็ทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง “เสี่ยวเฉิน ไม่ได้มาหาแฟนนายสักช่วงหนึ่งแล้ว ทะเลาะกันเหรอ?”

หร่วนเฉินหยุดฝีเท้าลง ที่มุมปากก็มีรอยยิ้มจาง ๆ “เปล่าครับ ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง”

“แบบนี้เองเหรอ ก็ได้ งั้นรีบไปเถอะ รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะทำให้เสียเวลาของพวกนายสองคนไป”

หร่วนเฉินพยักหน้าแสดงเคารพให้เล็กน้อย แล้วก้าวขาเรียวยาวออกเดินไปข้างหน้า

ในบ้าน สวี่วานกำลังพอกหน้าอยู่ แล้วก็เล่นโยคะไปด้วย ในขณะเดียวกันก็คุยโทรศัพท์กับเพื่อนไปด้วย

เพื่อนพูดขึ้นว่า “นี่ น้องชายที่เธอรู้จักคนนั้น มีช่วงทางการติดต่อหรือเปล่า ให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

สวี่วานรู้สึกสงสัย “น้องชายอะไรกัน?”

“ก็คนที่ถ่ายโฆษณากับเธอไง วันนี้ยังขึ้นเทรนฮิตติดอันดับหนึ่งด้วยนะ เธอคงจะไม่ใช่ว่าไม่เห็นหรอกนะ?”

สวี่วาน “……”

เธอไม่เห็นจริง ๆ ด้วย

ทั้งช่วงบ่ายวันนี้ เธอเอาแต่ดูบทละครที่ส่งมาใหม่อยู่ตลอด

ระหว่างนั้นก็เวลารีโพสต์เวยป๋อของสำนักงาน”ดาวเต็มฟ้า” แล้วก็วางโทรศัพท์ไปเลย

พูดตามตรง คอมเม้นต์พวกนั้นมันน่ากลุ้มใจจริง ๆ และเธอเองก็ไม่อยากจะไปคิดมากด้วย

พออ่านบทเสร็จแล้ว เธอก็อยากจะพักผ่อนและพักสายตาสักหน่อย ก็เลยไม่ได้เอาโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็เริ่มบริหารร่างกายขึ้นมา

เพื่อนพูดพร่ำไปเรื่อย ๆ “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เธอกลับไม่สนใจ น้องชายคนนั้นหล่อซะขนาดนั้น บอกมาตามตรงนะ เธอรู้สึกว่าเอาเขาไม่อยู่หรือเปล่า?”

สวี่วานทำท่าแพลงกิ้งอยู่กับพื้น และพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “พูดไร้สาระอะไร เธอก็พูดมาแล้วว่าเป็นน้องชาย ฉันจะ……ไปมีความคิดอะไรได้”

“ถ้าเกิดฉันไม่ได้ฟังผิดไปละก็ เมื่อกี้เธอลังเลไปใช่หรือเปล่า?”

“เธอฟังผิดแล้ว! ฉันกำลังสลับลมหายใจอยู่!” สวี่วานพูดขึ้น “ขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว ฉันจะไปตั้งใจเล่นโยคะแล้วนะ”

พูดจบ เธอก็ยื่นมือไปกดวางสายไปอย่างรวดเร็ว

พอไม่มีเสียงของเพื่อนคอยวุ่นวายอยู่รอบตัวแล้ว สวี่วานก็ยังเหมือนกับว่ายังคงไม่มีความสนใจหรือว่าเรี่ยวแรงอะไรเลย

เธอก็เลยลุกขึ้นมานั่ง แล้วก็เอาโทรศัพท์ที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา พอลังเลไปไม่กี่วินาทีแล้ว ก็กดเปิดเวยป๋อออก

เทรนฮิตอันนั้นของสวี่วานกับหร่วนเฉิน ยังคงติดอยู่บนนั้น

คอมเม้นต์ด้านล่าง ส่วนใหญ่แบ่งแยกออกเป็นสองฝ่าย

ส่วนหนึ่งรู้สึกว่าพวกเขาเหมาะสมกันมาก กำลังจิ้นพวกเขาอยู่

ส่วนหนึ่งคือแฟนคลับของทั้งสองคน กำลังต่างคนต่างสนับสนุนตัวเองอยู่

และแน่นอนว่า ก็ขาดคำศัพท์ที่มีแรงเหยียดหยามไปไม่ได้

สำหรับคอมเม้นต์พวกนี้ สวี่วานเลือกที่จะบล็อกไปเลย

พอดูไปครู่หนึ่ง อยู่ ๆ เธอก็ถอนหายใจอย่างไม่มีสุ้มเสียงออกมาทีหนึ่ง แล้วก็นึกถึงคำพูดที่หร่วนเฉินพูดมาตรงระเบียงในตึกวันนั้น

สวี่วานนั่งอยู่บนเสื่อโยคะไปแบบนั้น แล้วก็เหม่อลอยไปเล็กน้อย

แต่ว่าพอผ่านไปไม่นาน เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นมา

สวี่วานค่อย ๆ เก็บความคิดกลับมา

ตอนช่วงบ่ายของวันนี้ ท่อน้ำทิ้งเกิดตันขึ้นมา เธอเลยโทรศัพท์บอกนิติบุคคลแล้ว ว่าค่ำ ๆ ให้ส่งคนขึ้นมาซ่อมให้หน่อย

น่าจะเป็นคนของนิติบุคคลมาแล้ว

ตัวสวี่วานเต็มไปด้วยเรื่องกลุ้มใจทั้งตัว และดูเหม่อลอยเล็กน้อย แล้วคิดไปว่าในเมื่อตัวเองกำลังพอกหน้าอยู่ และไม่มีทางที่คนจะดูออกได้ว่าเธอเป็นใคร ก็เลยไปเปิดประตูเลย

จากนั้นในวินาทีที่เปิดประตูนั้น ในตอนที่เธอสบเข้ากับสายตาของคนที่อยู่ข้างนอก ดวงตาก็ถลึงตาโตขึ้นมาทันที

คนที่วนเวียนอยู่ในใจตัวเองตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาตรงหน้าตัวเอง

เปลี่ยนเป็นใครก็คงจะรู้สึกว่าเหลือเชื่ออยู่เล็กน้อย

หร่วนเฉินเอียงหัวไป เหมือนกับว่าจะไม่ค่อยเข้าใจการแต่งตัวในตอนนี้ของเธอ

สวี่วานเปิดปากพูดขึ้นอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ “คุณ……คุณมาได้ยังไงเนี่ย”

เรียวปากบางของหร่วนเฉินเม้มลงเล็กน้อย สายตาเหล่มองไป “ที่พักของผม โดนพวกซาแซงแฟนรู้เข้าแล้ว”

สวี่วานอึ้งไปหลายวินาที แล้วก็ไม่ได้สงสัยคำพูดของเขา

ในเมื่อ เมื่อก่อนเธอก็เคยเจอเรื่องแบบนี้มาไม่น้อยเหมือนกัน

แล้วก็ย้ายที่อยู่เพราะเรื่องแบบนี้ไปหลายครั้งเลย

จนกระทั่งย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว สถานการณ์ถึงได้เปลี่ยนมาดีขึ้น

สวี่วานลองถามขึ้นมา “งั้นคุณ……ทำไมไม่ไปหาพี่สาวคุณล่ะ?”

“ไปมาแล้ว แต่โดนโจวฉือเซินไล่ออกมา”

สวี่วาน “……”

นี่เป็นเรื่องที่โจวฉือเซินสามารถทำออกมาได้จริง ๆ

เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “งั้นคุณเข้ามาก่อนเถอะ”

สวี่วานหมุนตัวไป พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นว่าตรงหน้ามีแป้งอะไรหล่นลงมา

เธอก้มหน้าลงไปมองทีหนึ่ง ก็เห็นว่าบนเสื้อผ้าตัวเองก็มีติดอยู่

ของอะไรเนี่ย?

สวี่วานเงยหน้าขึ้นไปมองอัตโนมัติ บนกำแพงก็ไม่ได้มีฝุ่นอะไรนี่

เธอลองตั้งใจสังเกตขึ้นมาอีกครั้ง แป้งมันเหมือนกับว่าจะเป็นสีเขียวนะ

จู่ ๆ สวี่วานก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเลย

ว่าแล้วเชียว เป็นโคลนที่ทาอยู่บนหน้านี่เอง……

มัน!แห้ง!ไป!หมด!แล้ว!ด้วย!

สวี่วานเกือบจะหายใจไม่ออกขึ้นมา

ถึงว่าเมื่อกี้หร่วนเฉินถึงได้มีปฏิกิริยาที่แปลกใจมากขนาดนั้น เขาจะต้องคิดว่าเป็นสัตว์ประหลาดตัวไหนในตำนานอยู่แน่เลย

สวี่วานรู้สึกว่าเวียนหัวเล็กน้อย พยายามทำตัวให้กระปรี้กระเปร่าขึ้นมา แล้วเปิดก๊อกน้ำออก แล้วใช้น้ำล้างครีมที่ทาอยู่บนหน้าออก แล้วก็กลับเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนชุดโยคะที่อยู่บนตัวออก เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่สง่างามชุดหนึ่ง แล้วก็ทาลิปสติกสีลูกพลัมไปเล็กน้อย

เธอจ้องมองดูตัวเองในกระจก ดีมาก ไม่เลวเลย ความดูมีอายุเพิ่มขึ้นมาทันทีเลย

ตอนที่สวี่วานกลับมาที่ห้องรับแขกนั้น หร่วนเฉินกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา ด้วยท่าทีสงบนิ่ง

อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่า เมื่อกี้เหมือนกับเอาจะเล่นใหญ่ไปหน่อย

นี่วัน ๆ เอาแต่ทำอะไรอยู่เนี่ย

สวี่วานถอนหายใจอย่างไม่มีสุ้มเสียงทีหนึ่ง แล้วนั่งลงตรงหน้าหร่วนเฉิน “เรื่องที่คุณโดนซาแซงแฟนติดตาม บอกกับบริษัทหรือยัง?”

พอได้ยินเสียงเธอ หร่วนเฉินก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา “ยังครับ”

สวี่วานไม่เข้าใจ “ทำไมถึงไม่บอกล่ะ?”

หร่วนเฉินพูดขึ้น “ไม่จำเป็น รอให้ผ่านคืนนี้ไปก่อน ผมก็จะไปหาที่พักใหม่แล้ว”

สวี่วานก็ถือได้ว่าพอจะเข้าใจนิสัยของหร่วนเฉินอยู่บ้าง รู้ว่าเขาชอบพึ่งพาตัวเองจนเป็นนิสัยแล้ว ไม่ชอบที่จะให้เรื่องแบบนี้ มาควบคุมความเป็นอิสระของเขาเอาไว้

แต่ว่า……

เดี๋ยวก่อนนะ

ผ่านคืนนี้ไปก่อนเหรอ?

สวี่วานกระแอมไอขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างเชื่องช้าว่า “งั้นคืนนี้คุณกะว่าจะทำยังไงล่ะ? ไปพักโรงแรมเหรอ?”

หร่วนเฉินก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไป แล้วพูดเรียบ ๆ ขึ้นว่า “ออกมารีบร้อนเกินไป ก็เลยลืมเอาบัตรประชาชนออกมา เดี๋ยวผมจะไปที่ป้อมยามใต้ตึก พวกเขาค่อนข้างต้อนรับผมอยู่”

สวี่วาน “……”

ทำไมเธอจะฟังความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของหร่วนเฉินไม่ออกล่ะ

สวี่วานพูดขึ้นว่า “ฉันก็ไม่ได้ไม่ต้อนรับคุณหรอกนะ ถ้าคุณจะมาขอค้างด้วยสักคืนก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ก็คือว่า……ท่อน้ำทิ้งที่บ้านฉันมันพังไปแล้ว อาจจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่น่ะ”

พอหาข้ออ้างนี้ได้แล้ว สวี่วานก็แอบปรบมือให้ตัวเองอยู่ในใจ

เธอนี่ฉลาดจริง ๆ ตอบสนองเร็วมากจริง ๆ

และที่สำคัญ มันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

หร่วนเฉินเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แล้วค่อย ๆ มองไปที่เธอ

สวี่วานสบเข้ากับสายตาของเธออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วไม่ได้รู้สึกหวาดระแวงเลยสักนิด

ในเมื่อเธอไม่ได้โกหกอยู่แล้ว

หร่วนเฉินวางหนังสือที่อยู่ในมือลง ลุกขึ้นมาแล้วพูดขึ้นว่า “ท่อตันตรงไหนครับ”

“……ในห้องน้ำ”

หร่วนเฉินเดินเข้าไป ในตอนที่เดินมาถึงประตูห้องน้ำนั้น ฝีเท้าก็หยุดนิ่งลง แล้วมองไปทางสวี่วาน และขอความคิดเห็นจากเธอ “เข้าไปได้หรือเปล่าครับ?”

สวี่วานอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “ได้ซิ”

สถานที่อย่างห้องน้ำนี้ ก็ถือได้ว่าเป็นที่ที่ส่วนตัวมากจริง ๆ

พอได้รับคำตอบของเธอแล้ว หร่วนเฉินถึงได้บิดประตูห้องน้ำเปิดออก แล้วก็ก้าวเท้าเดินเข้าไป

สวี่วานตามอยู่ด้านหลังเขา “นิติบุคคลบอกว่าเดี๋ยวค่ำ ๆ หน่อยจะส่งคนมา นี่ก็ใกล้จะมาถึงแล้ว คุณ……”

หร่วนเฉินพูด “มีอุปกรณ์ไหม?”