สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 795 ทำไมถึงมีผมหงอกแล้ว

ช่วงค่ำ ในตอนที่โจวฉือเซินกลับมานั้น ก็เห็นในห้องรับแขกมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่สองคน

คนหนึ่งคือเพ้ยซานซาน อีกคนหนึ่งคือหร่วนเฉิน

พอเพ้ยซานซานเห็นเขา ก็ยื่นมือออกไปทักทายเขาอย่างเป็นมิตร “สวัสดีค่ะประธานโจว”

โจวฉือเซินกวาดตามองเธอทีหนึ่ง แล้วสายตาก็เคลื่อนไปอยู่ที่ห้องครัว

หร่วนซิงหว่านกำลังทำอาหารอยู่

โจวฉือเซินก้าวเท้าเดินเข้าไป แล้วจ้องมองเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

สบเข้ากับสายตาของหร่วนซิงหว่าน แล้วก็ค่อย ๆ แสดงความสงสัยออกมาทีหนึ่ง

โจวฉือเซินเปิดปากพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำ “คุณอยากเหนื่อยอีกแล้วเหรอ?”

หร่วนซิงหว่าน “……”

พอรู้ว่าเขาหมายความอะไร คนสองคนที่นั่งอยู่ข้างนอก คนหนึ่งคือน้องชายของเธอ อีกคนหนึ่งคือเพื่อนของเธอ

ใบหน้าทั้งหน้าของหร่วนซิงหว่านแดงไปจนถึงคอขึ้นมาในพริบตา เธอกัดฟันแล้วพูดขึ้นว่า “คุณพูดจาไร้สาระอะไรเนี่ย!”

โจวฉือเซินพูดอย่างสงบเยือกเย็นขึ้นว่า “งั้นทำไมเพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่กี่วัน ก็เรียกพวกเขามากินข้าวอีกแล้ว”

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “คราวที่แล้วไม่ได้เรียกเสี่ยวเฉินมาด้วย และที่สำคัญ……ที่สำคัญเขาก็หยุดสุดสัปดาห์ด้วย ให้เขามากินข้าวสักมื้อก็ไม่มีอะไร”

หัวคิ้วของโจวฉือเซินเลิกขึ้นเล็กน้อย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าพึงพอใจกับคำตอบนี้ของเธอหรือเปล่า

หร่วนซิงหว่านผลักตัวเขาออกไป “เอาล่ะ คุณอย่ามายืนให้ฉันรำคาญอยู่ที่นี่ ไปทำเรื่องที่คุณควรทำได้แล้ว”

พูดไปแล้ว เธอก็ร้องเรียกขึ้นมาคำหนึ่งด้วย “เสี่ยวเฉิน แกเข้ามาช่วยฉันหั่นผักหน่อยเร็ว”

หร่วนเฉินตอบรับไปคำหนึ่ง แล้วเดินเข้าห้องครัวไป

โจวฉือเซินมองไปที่หร่วนเฉินด้วยความหมายที่ไม่ชัดเจน “นายทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ?”

หร่วนเฉินถือมีดขึ้นมา แล้วพูดเรียบ ๆ ขึ้นว่า “เป็นมนุษย์คนหนึ่งก็คงจะทำเป็นกันทั้งนั้นแหละครับ”

โจวฉือเซิน “……”

หร่วนซิงหว่านอดไม่ไหวจนหลุดขำออกมา

ไม่ได้ทำร้ายมากมาย แต่ว่าแรงเหยียดหยามนั้นสูงมาก

ก่อนที่โจวฉือเซินจะเปิดปากพูดขึ้นมาอีกครั้ง หร่วนซิงหว่านก็ผลักตัวเขากลับเข้าห้องนอนไปเลย

พอกลับมาที่ห้องครัวอีกครั้ง หร่วนซิงหว่านก็ล้างผักไป แล้วถามขึ้นว่า “ช่วงนี้แกอยู่ที่มหาลัยเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็อย่างนั้นแหละ ไม่มีอะไรแตกต่าง”

หร่วนซิงหว่านไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ “จริงเหรอ?”

หร่วนเฉินเคยปรากฏตัวขึ้นมาบนเทรนฮิตตั้งหลายครั้งแล้ว ถ้าจะบอกว่าชีวิตของเขายังคงเป็นเหมือนเดิม มันไม่มีทางเป็นไปได้แน่

ท่าทางที่หั่นผักของหร่วนเฉินหยุดนิ่งไปเล็กน้อย เหมือนกับจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “มีคนอยากแอบปะปนเข้ามาในมหาลัย แต่ว่าโดนยามจับได้ซะก่อน ก็เลยทำไม่ได้สมใจ”

สำหรับเรื่องอย่างอื่น หร่วนเฉินก็ไม่ได้เอามาใส่ใจซะเท่าไหร่

ไม่มีอะไรแตกต่างจากเมื่อก่อนซะเท่าไหร่ เพียงแต่ว่าคนที่ขวางทางเดินเขาในมหาลัยเปลี่ยนเป็นเยอะขึ้นมาหน่อยเท่านั้น

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ยังไงแกก็ให้บริษัทมาปรึกษากับแกหน่อยเถอะ หาผู้ช่วยมาให้สักคนน่าจะดีกว่า ฉันเห็นพวกซาแซงแฟนในอินเทอร์เน็ตดูน่ากลัวจะตายไป ไม่แน่อาจจะตามมาถึงบ้านแกแล้วก็ได้”

พูดมาถึงตรงนี้ หร่วนซิงหว่านเองก็รู้สึกว่านี่เป็นปัญหาอย่างหนึ่ง “ที่พักของแกในตอนนี้มันไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันซื้อบ้านใหม่ที่มันดูปกปิดมิดชิดกว่านี้ให้แกใหม่สักชุดดีกว่า”

หร่วนเฉินพูดขึ้น “ไม่ต้องหรอก ถ้าผมอยากจะย้ายบ้านละก็ ไปหาบริษัทก็ได้”

ในตอนที่พูดนั้น เขาก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดไปถึงไหนแล้ว

“งั้นตัวแกอยู่ข้างนอกต้องระวังตัวให้ดีหน่อยนะ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันนะ”

“รู้แล้วครับ”

หร่วนซิงหว่านล้างผักเสร็จ ก็มองไปที่เขาทีหนึ่ง พอลังเลไปครู่หนึ่งแล้ว ก็หยิบมีดเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาแล้วยื่นไปให้ “แกปอกกระเทียมไปด้วยเลยดีกว่า”

ในตอนที่หร่วนเฉินยื่นมือมารับนั้น มือของหร่วนซิงหว่านก็หมุนเปลี่ยนทิศทางไป

มีดเล็กบาดลงบนนิ้วมือของหร่วนเฉินเบา ๆ จนเป็นแผลเล็ก ๆ อันหนึ่ง

หลายวินาทีผ่านไป ก็มีเลือดซึมออกมาหยดเล็ก ๆ

หร่วนซิงหว่านรีบวางมีดลงทันที แล้วดึงกระดาษออกมาสองแผ่นไปเช็ดเลือดให้กับเขา “ขอโทษนะ ฉันเหม่อลอยไปชั่วขณะ……”

หร่วนเฉินพูดขึ้น “ไม่เป็นไรหรอกครับ”

แผลเล็ก ๆ นี่ บางทีอาจจะยังไม่พ้นคืนนี้ก็ประสานกันดีแล้ว

หร่วนซิงหว่านก็ยังไม่วางใจอยู่ดี แล้วลากตัวเขาออกจากห้องครัวไป แล้วเอาเบตาดีนออกมาจากห้องรับแขกมาฆ่าเชื้อให้เขา “อย่าให้อักเสบไปล่ะ”

เพ้ยซานซานเองก็ชิดเข้ามาดูด้วย “เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น”

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ฉันไม่ทันระวังเอามีดบาดโดนนิ้วเสี่ยวเฉินจนเป็นแผลน่ะซิ”

ในระหว่างที่หร่วนซิงหว่านพูด ก็แอบส่งสายตาให้เพ้ยซานซานทีหนึ่ง

เพ้ยซานซานรู้สึกได้ทันที ก็พูดอย่างเห็นใจขึ้นว่า “เสี่ยวเฉิน วันนี้นายดวงซวยหรือเปล่า……เฮ้ย นี่นายมีผมหงอกได้ยังไงเนี่ย?”

และไม่รอให้หร่วนเฉินตอบกลับ เพ้ยซานซานก็ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วดึงผมของเขาออกมาเส้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว

เพ้ยซานซานพูดอย่างเกินจริงขึ้นว่า “นายเพิ่งจะอายุยี่สิบเอง มีผมหงอกขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย?”

สายตาของหร่วนเฉินไปตกอยู่ที่มือเธอ “นี่มันสีดำนะ”

บนใบหน้าเพ้ยซานซานมีความสงสัย แล้วมองซ้ำไปซ้ำมา “ใช่เหรอ? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเป็นสีขาวล่ะ? ซิงซิงเธอลองดูซิ”

เธอยื่นไปตรงหน้าหร่วนซิงหว่าน

หร่วนซิงหว่านมองดูทีหนึ่ง แล้วกระแอมไอขึ้นมาทีหนึ่ง “ฉันก็มองไม่ชัด ดูเหมือนสีขาวแล้วก็เหมือนสีดำด้วย อาจจะย้อนแสงละมั้ง”

พูดแล้ว เธอก็ติดปลาสเตอร์ให้ที่แผลของหร่วนเฉิน แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยไป “เอาล่ะ เตรียมตัวกันสักหน่อย เดี๋ยวจะกินข้าวแล้ว”

เพ้ยซานซานลุกขึ้นตามเธอไป แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าห้องครัวไป “เสี่ยวเฉินบาดเจ็บแล้วก็พักผ่อนไปก่อนนะ เดี๋ยวที่เหลือฉันมาช่วยเอง”

ในตอนที่หร่วนเฉินเก็บสายตากลับไปนั้น ก็ไปสบเข้ากับชายหนุ่มที่ไม่รู้ว่าออกมาจากห้องนอนตั้งแต่เมื่อไหร่

โจวฉือเซินเดินเข้าไป นั่งลงตรงฝั่งตรงข้ามเขา ขาเรียวยาวไขว้เข้าด้วยกัน “บาดเจ็บเหรอ?”

หร่วนเฉินไม่ค่อยได้สนใจซะเท่าไหร่ “แค่เจ็บนิดหน่อยน่ะครับ”

โจวฉือเซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ในฐานะคนที่เพิ่งเอาตัวอย่างดีเอ็นเอของหร่วนเฉินไปตรวจเมื่อไม่นานมานี้นั้น การกระทำของหร่วนซิงหว่านกับเพ้ยซานซานนี้ พูดไม่ได้ว่าเทียบเท่ากับของเขา แต่บอกได้แค่ว่ามันตั้งใจมากเกินไปแล้ว

ไม่มีทางปิดบังเขาได้เลยสักนิด

ช่วงก่อนหน้านี้ หร่วนซิงหว่านก็เคยถามเขาเกี่ยวกับเรื่องผลตรวจดีเอ็นเอของหร่วนเฉินกับWilliamมาก่อนแล้ว

ดังนั้นการที่เธอจะทำแบบนี้ได้ ก็อยู่ในความคาดหมายแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง โจวฉือเซินถึงพูดขึ้นว่า “นายกับสวี่วานเป็นยังไงบ้าง?”

พอหร่วนเฉินได้ยิน เรียวปากก็เม้มเข้าหากัน แล้วไม่พูดอะไร

โจวฉือเซินพูดต่อไปว่า “ดูท่าคงจะไม่ค่อยเป็นไปตามที่หวัง นายอายุน้อยเกินไปแล้ว จึงมักจะติดอยู่กับเรื่องที่ไม่มีความสำคัญอะไร”

ในตอนที่หร่วนซิงหว่านยกกับข้าวออกมาจากครัว ก็ได้ยินคำพูดพวกนี้ของโจวฉือเซินเข้า ก็เลยเปิดปากพูดขึ้นทันที “กินข้าวได้แล้ว”

มุมปากของโจวฉือเซินคลี่ยิ้มออกมาทีหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ และหยุดพูดไปทันที

หร่วนเฉินนั่งอยู่ตรงนั้น ก้มหน้าลงไป จ้องมองดูปลาสเตอร์ที่ติดอยู่บนมือไป ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

อาหารมื้อนี้มีแค่เพ้ยซานซานกับหร่วนเฉินเพิ่มมาสองคน ก็เหมือนเกือบจะเป็นครอบครัวหนึ่งแล้ว มีหร่วนซิงหว่านอยู่ด้วย คอยคุมโจวฉือเซินเอาไว้บ้าง ให้เขาไม่พูดจาไปเรื่อย พวกเขาก็ถือได้ว่ากินข้าวกันได้อย่างผ่อนคลายสบาย ๆ แล้ว

พอกินข้าวเสร็จแล้ว เพ้ยซานซานก็เป็นคนรับงานล้างจานไป แล้วก็วิ่งเข้าห้องครัวไป

หร่วนเฉินเองก็จะไปแล้ว

พอส่งหร่วนเฉินไปที่หน้าประตูแล้ว หร่วนซิงหว่านเพิ่งจะเดินย้อนกลับมา ก็เห็นโจวฉือเซินที่ยืนรอเธออยู่ในที่ไม่ไกลมากนัก

หร่วนซิงหว่านเดินเข้ามา “มีอะไรเหรอคะ?”

โจวฉือเซินยกมือขึ้นมา บีบจมูกเธอเบา ๆ “ไม่มีอะไร ก็แค่รู้สึกว่าคุณน่ารักมากเลย”

หร่วนซิงหว่าน “?”

เธอจ้องมองโจวฉือเซินอย่างแปลกใจ คนคนนี้นี่แอบซ่อนอะไรไว้ในใจอีกนะ

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ต่อไปนี้คุณอย่าพูดจาไร้สาระต่อหน้าเสี่ยวเฉินอีกนะคะ เขา……”

“ก็เป็นเพราะว่าเขามีความกังวลพวกนั้น ผมถึงต้องช่วยเขาสักหน่อย ไม่ใช่เหรอ?”

หร่วนซิงหว่าน “……”

แย่จัง โดนเขารู้ทันอีกแล้ว

แต่คนที่ซวยที่สุด ก็ไม่พ้นเพ้ยซานซานที่อยู่ในครัว ที่ต้องโดนบังคับให้มาทนเห็นความหวานนี้

เธอล้างถ้วยไปด้วยแล้วก็ถอนหายใจไปด้วย แล้วทั้งตัวก็ชินชาไป