One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 147-148

Modifier Chapter 147
“ตอนนี้เจ้าไม่อาจเอาชนะมันได้ รีบหนีเร็ว ๆ !”
มอนสเตอร์ยิ้มอย่างเย็นชา “หนี?”
“ปล่อยให้สองคนนี้วิ่งไปก่อนสักนาที พวกเขาก็ไม่อาจหนีพ้นฝ่ามือของ
ฉันได้ คนเหล่านี้ต้องตายวันนี้อย่างไม่ต้องสงสัย!”
“ในที่สุดฉันก็ได้ล้างแค้นให้พี่ชาย 555!”
อย่างไรก็ตามในเวลานี้หลินเฟยดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงของพวกเขา
เขามองไปที่เด็กสาวในอ้อมกอดของเขาและถามว่า “เธอเป็นไรไหม?
ไม่เป็นอะไรนะ?”
“ไม่เป็นไร” เด็กสาวส่ายหัวและพูดว่า “แต่พลังของฉันหมดแล้ว ฉันกลัว
ว่าจะคงไม่อาจเดินได้อีกสักพัก”
“ฉันอายต่อคุณจริง ๆ” เธอเศร้าเล็กน้อย
“สิ่งนี้ไม่น่าอาย แม้เธอจะไม่ชนะ แต่นั่นไม่สำคัญตราบใดที่เธอสบายดี
ฉันก็พอใจ” หลินเฟยยิ้มเบา ๆ “นอกจากนี้เรายังมีชีวิตอยู่ ใครบ้างที่ไม่
เคยล้มเหลว?”
เขายังบอกอีกว่าให้มองมอนสเตอร์นั่นให้ดี
“เธอรอเดี๋ยวนะ ฉันจะล้างแค้นให้เธอ”
เด็กสาวยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเชื่อฟัง
“เจ้า…หนีไป!” เซี่ยเฟิงตะโกนหลังจากเห็นฉากนี้ “เจ้าไม่อาจเอาชนะ
มอนสเตอร์ตัวนี้ได้!”
“ตอนนี้เราควรจะหนีไป!”
หลินเฟยเหลือบมองบุคคลนี้ เขารู้สึกคุ้น ๆ แต่คิดอยู่นานก็ยังจำไม่ได้
“นายเพิ่งจะร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงที่ดังที่สุดไม่ใช่หรอ?”
“ตอนนี้เรามาแล้ว นายยังต้องให้เรากลับไปที่เดิม นายนี่บ้าจริง ๆ ?”
“ตอนนี้ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยนาย แต่มาเพื่อล้างแค้น” สายตาของ
หลินเฟยมองไปที่มอนสเตอร์ “นายเป็นใคร ฉันไม่รู้จัก นายขอให้ฉัน
ช่วยชีวิตนาย? ดูวิธีตอบแทนนี่สิ”
ทันใดนั้นเซี่ยเฟิงก็อึ้ง
เซี่ยเฟิงรู้สึกเอ๋อแดก
“มาแก้แค้น?”
มอนสเตอร์หัวเราะทันที “แฟนตัวน้อยของนายฆ่าฉันไม่ได้ นับประสา
อะไรกับนาย”
ฉึบ
ทันใดนั้นร่างของมันก็หายไปและปรากฏอยู่ข้างหลังหลินเฟย
มีเสียงแหบแห้งดังขึ้นข้างหลังหลินเฟย “แฟนตัวน้อยของนายคงไม่เร็ว
เท่านี้ได้มั้ง?”
“นายยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำ”
หลินเฟยหันกลับมาอย่างใจเย็น เขามองไปที่มอนสเตอร์ตรงหน้าของเขา
และพูดว่า “ฉันปล่อยนายไว้ที่นั่น ฉันคิดว่านายจะคิดได้ แต่ฉันไม่คิดว่า
นายจะทรยศความคาดหวังของฉันได้และนายยังตกลงสู่ความมืด”
“พี่ชายของนายตายไปแล้วตั้งแต่ที่เขากินไข่”
หลินเฟยพูด “นายเลือกที่จะกลายเป็นมอนสเตอร์เพื่อมอนสเตอร์อีกตัว”
“นั่นพี่ชายของฉัน”
มอนสเตอร์พูด “ฉันกินศพของเขาและรสชาติก็ดี แต่นั่นคือศพพี่ชายของ
ฉัน”
หลินเฟยก็เข้าใจแล้วว่ามอนสเตอร์ตัวนี้มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเขาได้
อย่างไร
เมื่อเขาคิดอย่างนั้น เขาก็รู้สึกไม่สบายเล็กน้อย
เมื่อเขาได้ยินคำพูดของมอนสเตอร์ การแสดงออกของคนที่นอนอยู่บน
พื้นก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไป
นั่นคือวิธีที่มอนสเตอร์ตัวนี้กลายมาเป็นอย่างนี้!
น่ากลัว
“โอเค ไม่สำคัญว่านายจะพูดอย่างไง” มอนสเตอร์มองไปที่มือของเขา
และพูด “ตั้งแต่ที่ฉันได้รับพลังนี้มา ในที่สุดฉันก็ตระหนักถึงความเล็ก
จ้อยของมนุษย์”
“มนุษย์อ่อนแอเกินไป การดิ้นรนในวันสิ้นโลกมันก็แค่เรื่องตลก”
มันเงยหน้ามองท้องฟ้า
“มองไปที่ฟ้าที่มืดมิด?”
“นี่คืออนาคต จากตอนนี้ ท้องฟ้าก็จะไม่สดใสอีกเลย มันมีแต่ความมืดมิด”
“นายนี่มันซับซ้อนจริง ๆ”
หลินเฟยถอนหายใจและพูดว่า “ตอนนี้ฝนตกหนัก เมื่อฝนหยุดท้องฟ้าก็
จะสดใส ตามธรรมชาติ”
“5555…”
มอนสเตอร์ยิ้มและพูด “รอถึงเมื่อไหร่ ฝนถึงจะหยุดตก? ฉันยังไม่เห็น
มันเลย”
หลังจากที่พูดเสร็จมอนสเตอร์ก็โจมตี
Modifier Chapter 148
มือที่แหลมคมราวกับมีดได้แทงไปที่หัวใจของหลินเฟย
อย่างไรก็ตาม
นั่น!
หลินเฟยไม่หลบและเขาก็ไม่ถูกโจมตี มันมีเสียงกระทบของเหล็กแหลม
และมือของมอนสเตอร์ก็หยุดอยู่ห่างจากหน้าอกของหลินเฟยและไม่
อาจเข้าไปใกล้ได้มากกว่านิ้วเดียว!
“แค่นี้?”
เมื่อตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ มอนสเตอร์ก็ยกมือขึ้นเพื่อตัดคอ
หลินเฟย
จากนั้น!
เกิดเสียงแหลมคมดังอีกครั้งและมือของมันก็เฉือนไปที่คอของหลินเฟย
ราวกับมันฟันโดนเหล็ก
แขนของมอนสเตอร์สั่นกระตุกและถอยหลังไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว
“นี่คือพลังที่นายมีเมื่อนายกลายเป็นมอนสเตอร์แล้ว?”
“แม้แต่จะทำให้ฉันเจ็บก็ยังไม่ได้ นี่คือความตั้งใจของนาย?”
“แกทำให้ฉันโกรธ” มอนสเตอร์ส่งเสียงคำราม “ฉันจะใช้กำลังทั้งหมด
ฉีกแกเป็นชิ้น ๆ !”
หลังจากพูดจบ
ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำ ร่างของมอนสเตอร์ก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
แต่เดิมมันก็แข็งแกร่งมากแล้ว แต่ตอนนี้มันแข็งแกร่งอย่างสมบูรณ์
แม้ว่ามันจะไม่สูงไปกว่าพี่ชายของเขา แต่ก็มีออร่าที่น่ากลัวกว่า
“ตาย”
มอนสเตอร์ตะโกน ร่างของมันกระพริบและปรากฏอยู่ด้านหลังหลินเฟย!
เร็วมาก
สายตาของคนเหล่านี้ไม่อาจมองทัน
แต่มอนสเตอร์ทุบหมัดลงมา
“ฉันอยู่ข้างหลังนาย นายกำลังสู้กับใคร?” หลินเฟยพูด
ทันใดนั้นมอนสเตอร์อึ้ง
คนที่นอนอยู่บนพื้นก็ตะลึง
“เขา…ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
พวกเขาเห็นเพียงมอนสเตอร์หายไป แต่ไม่เห็นร่างของหลินเฟยที่
หายไป เขาออกจากที่เดิมตั้งแต่เมื่อไหร่?
“ความเร็วที่นายภูมิใจมันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเมื่อเป็นคู่ต่อสู้ของ
ฉัน” หลินเฟยกล่าว
ปึด ปึด
มอนสเตอร์กำหมัดแน่นและแน่นขึ้น
มันหันกลับมาและต่อยโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่มีใครคิดว่ามันจะลอบโจมตี
อย่างไรก็ตาม
แคว๊ก!
เกิดเสียงฉีกขาด
ร่างของมอนสเตอร์ก็ตัวแข็งทันที
คนที่อยู่รอบ ๆ ก็ตะลึงเช่นกัน
เพราะพวกเขาทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าหมัดของมอนสเตอร์ถูกหลิน
เฟยป้องเอาไว้ได้!
กำปั้นที่ใหญ่เท่าหัวมนุษย์!
มันถูกมือเล็ก ๆ ป้องกันเอาไว้ได้!
มันเป็นไปได้ไง?
“นี่…เป็นไปไม่ได้”
มอนสเตอร์ตะโกน “แกเป็นแค่มนุษย์ แกจะทรงพลังขนาดนี้ได้อย่างไร?”
“ใครบอกหล่ะว่ามีแค่แกที่แข็งแกร่งขึ้นได้และมนุษย์ไม่อาจแข็งแกร่ง
ได้” หลินเฟยพูดเฉยชา “ฉันได้เห็นความแข็งแกร่งและความเร็วของนาย
แล้ว ดังนั้นตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันต้องลงมือแล้ว”
ขณะพูด
เขาค่อย ๆ ยื่นมือซ้ายของเขาออก
ตอนนี้หัวใจของมอนสเตอร์กำลังเต้นแรงและในที่สุดเขาก็รู้ว่ามีบางอย่าง
ผิดปกติกับคน ๆ นี้และต้องการหลบหนี แต่ก็ต้องตกใจเมื่อมันพบว่ามัน
ไม่อาจสะบัดมือออกจากหลินเฟยได้!
หลินเฟยเพียงแค่สะบัด
ตูมมมม!
เกิดพายุที่ร่างของมอนสเตอร์และมันก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนจาง
หายไปราวกับฝุ่น
เพียงแค่สะบัด
เมื่อลมพายุพัดกระจายมันยังได้พัดเอาเมฆและลมที่อยู่บนฟ้าหายออกไป
อย่างไร้ความปราณี
ก่อนนี้ฝนยังตกและมีเมฆดำและฝนตกหนัก
เวลาต่อมากท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว ดวงอาทิตย์ที่กำลังส่องแสง…
“ดูท้องฟ้าที่สดใสสิ” หลินเฟยยิ้มจาง ๆ หลังจากฝนตกหนักไม่กี่วันมันก็
หยุดในที่สุด
“ไร้เดียงสาจริง ๆ”
แต่ในตอนนี้
ทุกคนที่นอนอยู่บนพื้นต่างตัวแข็ง
พวกเขามองไปที่ฉากนั้นอย่างว่างเปล่า หัวของพวกเขาโล่งและพวกเขา
ไม่อาจตอบสนองได้เลย
เกิดอะไรขึ้น?
มอนสเตอร์อยู่ที่ไหน?
แล้วมอนสเตอร์ที่สูงสามเมตรหล่ะ?
ฝนที่ตกหนักไม่กี่วันก่อนหน้านี้อีก?
ทำไมมอนสเตอร์ถึงหายไปอย่างกะทันหันและพายุฝนก็หยุดลง ผู้ชาย
คนนี้เขาทำอะไร?
“แต่โบกมือท้องฟ้าก็สดใสและมอนสเตอร์ก็หายไปด้วยความกลัวงั้น
หรอ?”