One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 149-150

Modifier Chapter 149
สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเกินความรู้ความเข้าใจของเขาอย่างสิ้นเชิง
มันต้องทรงพลังขนาดไหน?
“เขาทำอย่างนี้ได้อย่างไง?”
เซี่ยเฟิงจ้องไปที่หลินเฟยที่อยู่ไม่ไกลนัก คนแบบนี้มีพลังขนาดนี้ได้
อย่างไร?
นี่ยังเป็นพลังของมนุษย์อีกหรอ??
“เขามีพลังมาก ทำไมเขาถึงยังปล่อยให้ฉันเอาถ่านไป?”
ตอนนี้ดูเหมือนเซี่ยเฟิงราวกับถูกค้อนทุบหัวอย่างหนักและตระหนักได้
ว่าเขาโง่แค่ไหน
ทำไมทุก ๆ อย่างถึงอยู่ในหัวของเขา
ในตอนนี้ หลินเฟยต้องการรู้ว่าคนเหล่านี้คิดอะไรอยู่
เขาเดินไปยังต้นพลังและเห็นว่าผลพลังนั้นเพิ่งจะสุกเป็นสีแดง มันน่า
ดึงดูดเหมือนกับแอปเปิ้ลสุกจริง ๆ
“ฉันหวังว่ามันจะไม่ใช้รสชาติแบบแอปเปิ้ลจริง ๆ”
พูดแล้วเด็ดออกมา
“ที่เหลืออีกสองเอาไว้ให้คนที่ถูกลิขิตแล้วกัน” หลังจากนั้นเขาก็หันหลัง
ออกไป
และเมื่อได้ยินคำพูดนี้เซี่ยเฟิงก็ตกใจ
ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมหลินเฟยไม่หยุดเขาตั้งแต่แรก
เพราะหลินเฟยได้เอาถ่านไปแล้ว ส่วนอีกสองอันนั้นเพื่อให้คนอื่น?
แข็งแกร่งที่โครตเรียล…
ในที่สุดเขาก็รู้ว่าหลินเฟยนั้นทรงพลังจริง ๆ เรียลโครต ๆ
เขาจะไม่เอาถ่านและผลพลังที่หายากทั้งหมดไป แต่เลือกที่จะเหลือไว้รอ
ใครสักคนเอาไป
ช่างใจดีอะไรขนาดนี้?
นี่สิคือคนที่ทรงอำนาจอย่างแท้จริง!
ในตอนนี้เซี่ยเฟิงรู้สึกว่าแผ่นหลังของหลินเฟยนั้นส่องแสงพร่างพราว
เกินกว่าจะมองได้ตรง ๆ
“ได้ผลพลังแล้ว” หลินเฟยยิ้มและเก็บมันไว้ในกระเป๋ า
“ดี”
เด็กสาวหัวเราะและท้ายที่สุดก็จะได้ลองรสชาติใหม่ ๆ ของผลพลังอีก
ครั้ง เธอไม่รู้ว่ารสชาตินั้นจะเป็นอย่างไร…
จู่ ๆ เธอก็มีปฏิกิริยาทันที
เธอต้องการผลพลังเพราะเธอจะต้องแข็งแกร่งขึ้น ไม่ใช่เพราะรสชาติ
เธอมองไปที่หลินเฟยอย่างเงียบ ๆ และรู้ทันทีว่าเธอถูกเขาเป็นคนชี้ทาง
ให้
“ไปเถอะ”หลินเฟยกอดเด็กสาวและจากไป
“แม่จ๋า เขาบินได้!”
คนที่เพิ่งจะหายใจหายคอได้ต่างก็ตกใจอีกครั้ง
บางคนที่จิตใจอ่อนไหวถึงกับกลอกตาเหลือกและหมดสติพร้อมน้ำลาย
ฟูมปาก
มันมีเรื่องที่เขาต้องรับมากเกินไปในวันนี้
คนกลุ่มหนึ่งรู้สึกว่าพวกเขากำลังฝันไป เพราะมันรู้สึกไม่สมจริงอย่าง
มาก
มันจะร้ายกาจขนาดนี้ได้อย่างไร?
หลินเฟยพาเด็กสาวกลับมาที่วิลล่าและทันทีที่เขามาถึงเขาก็พูดว่า “รีบ
อาบน้ำเถอะ”
เด็กสาวพยักหน้า แต่เมื่อเห็นหลินเฟยเดินเข้าไปในครัว สีหน้าของเธอก็
เปลี่ยนไปทันที
“คุณจะทำอะไรหน่ะ?”
เธอพูดอย่างกังวลว่า “คุณไม่ต้องทำยาน้ำเหมือนกับครั้งสุดท้าย ได้ไหม?”
เมื่อเธอคิดถึงเจียงถัง (ยาน้ำเชื่อม) ครั้งล่าสุด ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด
และซีดราวกับว่าเธอได้พบเจอกับศัตรูที่ทรงพลังอย่างมาก
“คราวนี้มีน้ำผึ้ง”
หลินเฟยพูด “มันจะไม่เลวร้ายเหมือนครั้งที่แล้ว”
“เธอต้องรู้ตัวเองว่าชีวิตของเธอนั้นดีที่สุด หากเธอตากฝนเธอต้องดื่มยาน้ำ
อันนี้ ถ้าเธอยังคงกังวลแล้วเป็นหวัด อย่างนั้นมันก็เท่ากับทำร้ายร่างกาย
ตัวเองแล้ว”
“อย่างนั้นคุณก็ฆ่าฉันแล้ว” เด็กสาวพูดอย่างจริงจัง
หลินเฟยเงียบ
เธอไม่อาจเลือกกินได้ ดูเหมือนว่าต้องสอนมารยาทให้กับเด็กสาวแล้ว
เขาพูดอย่างหน้าด้าน ๆ ว่า “ถ้าเธอดื่ม ฉันจะจูบเธอ”
เด็กสาวหน้าแดงทันที
“ใครอยากให้คุณจูบหล่ะ คิดเอง เออเอง” เธอรีบถอดเสื้อผ้าและไปห้องน้ำ
ทันที
หลินเฟยยิ้มและเริ่มทำยาน้ำ
เด็กสาวไม่ชอบรสขม
เขาตั้งใจทำยาน้ำโดยการต้มตัวยาน้อย ๆ และเพิ่มน้ำผึ้งมาก ๆ เพื่อให้
หวานถูกใจเธอ
Modifier Chapter 150
เด็กสาวออกมาจากห้องน้ำและใส่ชุดนอนพร้อมกับแก้มแดง ๆ
มันยังมีควันเพราะน้ำร้อนอยู่
“ชามนี้หรอ?” เด็กสาวเหลือบมองยาน้ำบนโต๊ะและพูดอย่างนิ่ง ๆ ราว
กับพร้อมตายได้ทุกเมื่อ
“ไปเคี้ยวขี้ผึ้งก่อน” หลินเฟยยิ้ม “มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ฉันลองแล้ว
มันไม่ขมเลย”
เด็กสาวกินขี้ผึ้งทันที ปากของเธอเต็มไปด้วยความหวานและจากนั้นเธอ
ก็บีบจมูกของเธอ อึก ๆ …
หลินเฟยเห็นใบหน้าของเธอยับย่นพะอืดพะอมและท้ายที่สุดใบหน้า
ของเธอก็กลายเป็นสีม่วง
ปึง!
เด็กสาวกระแทกชามลงบนโต๊ะและเดินเซถอยหลังสองก้าว
เธอรู้สึกหมดแรงราวกับว่าเธอกำลังจะตาย
หลินเฟยเข้าไปพยุงเด็กสาวทันทีและให้เธอนั่งลงบนโซฟา เมื่อเห็นท่าทาง
ที่กระสับกระส่ายของเธอ เขาจึงถามอย่างสงสัยว่า “มันไม่เกินจริงไป
หน่อยหรอ?”
“ฉันดื่มมันแล้ว มันไม่ขมเลย”
เด็กสาวมองไปที่หลิยเฟยอย่างอ่อนแรงและไม่พูดอะไรอีก
“เคี้ยวขี้ผึ้งอีก” หลินเฟยพูด
เด็กสาวใช้เวลานานก่อนที่จะผ่อนคลายและพูดว่า “มันแย่จริง ๆ ฉันรู้สึก
แทบตาย”
หลินเฟยเหลือบมองเธอและพูดว่า “มันเป็นแค่ยาน้ำ ฉันไปอาบน้ำนะ”
เมื่อเขาออกมาก็พบว่าเด็กสาวกำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าที่สดใส
ต่างจากเมื่อกี้?
“ฉันดื่มมันหมดแล้ว”เด็กสาวบอก
แน่นอนหลินเฟยรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร
เขาจึงเดินไปหอมแก้มของเธอย่างช่วยไม่ได้
“แค่นี้?” เด็กสาวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ยังอยากได้มากกว่านี้ในใจ
หลินเฟยไม่รู้ว่าเด็กสาวคิดอะไร
ไม่งั้นโอกาสนี้คงไม่พลาดแน่นอน
เขาหยิบผลพลังออกมาสองผล มันดูเหมือนแอปเปิ้ล ก่อนที่จะเอามาล้าง
และให้เด็กสาวอันหนึ่ง “ลองกิน”
เขากัดลงไป
กร๊อบ!
มันร้ายแรงมาก มันเป็นรสชาติเดียวกับแอปเปิ้ลจริง ๆ !
หลังจากกินผลพลังแล้วหลินเฟยก็นอนลงบนโซฟาและกลายเป็นปลา
เค็มทันที รสชาติของแอปเปิ้ลเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบ
“ฉันอยากกินกล้วย” หลินเฟยพูด
เด็กสาวเหลือบมองหลินเฟยทันที
“นี่คือผลพลัง มันมีค่าและสำคัญมากสำหรับผู้ใช้พลัง คุณต้องหวงแหน
มันสิ แต่ดูเหมือนคุณไม่ชอบมันเลยตอนนี้!”
หลินเฟยหันกลับมาและพูดว่า “ฉันรู้ แต่ฉันอยากกินกล้วย”
เด็กสาวพูดถูก
ผลพลังนั้นต้องหวงแหนมันอย่างแน่นอน เพราะยิ่งกินมากพลังที่ได้ก็
แตกต่างกันในแต่ละครั้ง สำหรับผู้ที่มีพลัง
ผลพลังแต่ละผลสามารถทำให้เกิดการต่อสู้ได้
แต่ตอนนี้
หลินเฟยไม่อยากกินเพราะมันไม่อร่อย
คนอื่นจะกล้าทำอย่างนี้ได้อย่างไร?
พวกเขาทั้งหมดเกลียดผลพลังที่มันมีน้อยเกินไป ทั้งโลกมีเพียงเขาเท่านั้น
ที่จะกินผลพลังทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ
เด็กสาวคิดอยู่นานก่อนที่จะพูดแบบเสียงขึ้นจมูกว่า “กินทิ้งกินขว้างนั้น
ไม่ดี”
หลินเฟย “…”
เขารู้สึกว่าคำพูดนี้คุ้น ๆ
เด็กสาวกินผลพลังในมือเสร็จและเลียนิ้วของเธออย่างตั้งใจและพูดด้วย
รอยยิ้มว่า “อร่อยจัง”
“พวกเราได้ผลพลังแล้ว พรุ่งนี้เราจะไปไหนกันต่อดี?”
หลิยเฟยลุกขึ้นจากโซฟาและพูดว่า “แน่นอน ฉันจะไปเมืองD ฉันต้องการ
เครื่องยิงจรวด”
“Rpg มันเป็นที่สุดของเครื่องสังหาร ยิงหนึ่ง ระเบิดหนึ่ง!”
เด็กสาวไม่อาจเข้าใจได้ตามปกติ
เห็นได้ชัดว่าเขามีพลังมากและเขาก็ยังคิดหาของแปลก ๆ มาใช้
แต่มันก็ไม่เป็นไรที่จะไปเมือง D พรุ่งนี้