One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 139-140

Modifier Chapter 139
เด็กสาวจำได้ว่ามอนสเตอร์ตัวนี้เนื้อตัวเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าและ
แม้แต่ตอนมันวิ่ง มันก็เร็วอย่างกับสายฟ้า
“ฉันคิดว่ามันน่าจะกินแบตฯจริง ๆ” เด็กสาวเริ่มกังวลเล็กน้อย
มันกินแบตฯ ไปหมดเลยไหม??
ทั้งสองมาที่โกดังเก็บของและพบเห็นกล่องว่างเปล่าหลายกล่อง เห็น
ได้ชัดว่ามันถูกมอนสเตอร์กินไปแล้ว
“อ่า ยังเหลือถ่านอีกสามก้อน” หลินเฟยหัวเราะและยัดแบตฯ ขนาด
เท่าฝ่ามือลงในกระเป๋ าเสื้อทันที
(TL : ใช้คำแยกกันนะครับ ที่ให้หาแบตในตอนแรกคิดว่าก้อนใหญ่
ประมาณของมอไซค์บ้านเราครับ แต่เมื่อเจอก้อนเล็กเท่าฝ่ามือก็ขอ
ใช้ถ่านแล้วกัน โลกอนาคตคิดว่าก้อนแค่นี้น่าจะพอทั้งหลัง)
กระเป๋ าเสื้อและกระเป๋ าเป้ของเขานั้นใช้ที่เก็บของเดียวกัน เมื่อเขา
ต้องการเขาก็สามารถนำมันออกมาได้ ไม่ใช่แค่ออกมาจากกระเป๋าเป้
เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงกระเป๋ าเสื้อหรือกระเป๋ ากางเกงหรือแม้แต่
กระเป๋าของเด็กสาว
“ที่เหลืออีกสองอันก็เหลือไว้ให้คนอื่นแล้วกัน” หลินเฟยกล่าว
เขามีฟังก์ชั่น [unlimited items]
ตราบใดที่เขาเอาไปใส่กระเป๋ า ของทั้งหมดก็จะเอาออกมาได้อย่าง
ไม่จำกัด
แค่ชิ้นเดียวก็พอแล้ว
ส่วนที่เหลืออีกสองอันเหลือไว้ให้คนอื่นสำหรับคนที่ต้องการ
เด็กสาวไม่พูดมาก เพราะเธอรู้ว่าหลินเฟยน่าทึ่งเพียงไหนและดู
เหมือนว่าสำหรับเธอแล้วเขาจะทำได้ทุกอย่าง
มันเกือบจะเหมือนกับพระเจ้า
แต่เธอเคยถามหลินเฟยหลายครั้งแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมรับ
แต่มนุษย์ปกติมันสามารถทำอย่างนั้นได้จริง ๆ ?
หลินเฟยคือเทพอย่างแท้จริง
อย่างไรก็ตามเมื่อทั้งสองกำลังจะออกไป ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่ง
ปรากฏขึ้นที่ทางออก
เขาดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กหนุ่มวัยรุ่น
เขาหล่อ ดูไม่ธรรมดา ผมยาวถึงเอวและพร้อมกับสุภาพชนจากยุค
โบราณ (จีนโบราณ)
“คือ?”
หลินเฟยและเด็กสาวเห็นชายคนนั้น และเขาก็เห็นพวกเขาทั้งสอง
เขาขมวดคิ้วและไม่พูดอะไรก่อนที่จะหมุนตัวเดินผ่านไปอย่าง
รวดเร็วราวพร้อมกับลมกรรโชกอย่างแรง
“ถ่านนั่นของข้า” (TL : ผมลองใช้แบบนี้นะ เพราะตามคำอธิบายมัน
แต่งตัวเหมือนจอมยุทธอะ)
หลังจากที่เขาเดินผ่านหลินเฟยไป เขาก็พูดคำนี้ทิ้งไว้
“ถ่านสองก้อน”
ชายคนนั้นยิ้ม เขาหยิบถ่านขึ้นมาทั้งสองก้อนและพูดว่า “พวกเจ้าช้า
ไปแล้ว”
หลินเฟย “…”
เด็กสาวยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
เมื่อเห็นหลินเฟยและเด็กสาวพูดไม่ออก เขาคิดว่าเพราะเขาเร็วจนน่า
กลัวเกินไป เขาจึงยิ้มอย่างดูถูกและพูดว่า “ข้าไม่คิดว่าจะมีคนมา
ก่อนข้า”
เขาเหลือบมองปืนในมือหลินเฟยและพูดว่า “เจ้ามีปืน ถ้าอย่างนั้น
ซอมบี้ที่ประตูนั่นคงเป็นฝีมือของเจ้า”
“แม้ว่าผู้คนจะโง่งมและไม่คิดจะมาเอาถ่านที่นี่อีกต่อไป แต่ข้าก็ต้อง
บอกว่า มันแม่นมาก”
เด็กสาวเหลือบมองชายคนนั้นและพูดว่า “เราเอาถ่านไปแล้ว”
“เหรอ?”
ทันในนั้นชายคนนั้นก็แย้มยิ้ม “เจ้าเอาไปแล้ว?”
“ถ้าเจ้าเอาไป เจ้าคงไม่เหลือซากไว้ที่นี่อย่างแน่นอน เห็นได้ชัดว่า
มันยังอยู่”
“อย่าอิจฉาข้าสิ”
ชายคนนั้นยิ้มและพูด “แน่นอน ถ้าเจ้ามีทักษะมากพอ เจ้าสามารถ
เอาไอ้ถ่านสองก้อนนี่ไปจากข้าได้”
“แต่ต่อหน้าเจ้า ข้าชื่อ เซี่ยเฟิง อย่างที่ข้าบอก ข้ามีพลังในการสร้าง
ลมวายุ เลเวลของข้าคือ A”
เมื่อเขาพูดอย่างนี้ เขาก็ดูภาคภูมิใจอย่างมาก
“ทรงพลังจริง ๆ”
หลินเฟยพูดชมอย่างดีใจและพูดว่า “งั้นเรามาทำอย่างนี้กันเถอะ วันนี้
เรามีเรื่องต้องทำอีกมาก เราจะไปก่อนและค่อยเจอกันวันหลัง”
ลองคิด ๆ ดูดี ๆ ถ่านสองก้อนนี้แปลกจริง ๆ
“ฮ่าฮ่า…”
เซี่ยเฟิงยิ้มและพูดว่า “เจ้าเลือกได้ดี เจ้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า มัน
เป็นเรื่องดีที่เจ้าเป็นคนฉลาด ข้าชอบผูกมิตรกับคนอย่างเจ้า ก่อนจะ
ออกไปกล้าประกาศชื่อให้ข้ารู้หรือไม่?”
Modifier Chapter 140
“หลินเฟย มาจากคำว่าป่ าเขียวกับทะยานสู่ฟ้า”
“เจ้าคือเซียงหลิน เจ้าสามารถควบคุมภูเขาและต้นไม้ได้หรือ?” เซี่ย
เฟิงถามอย่างสงสัย “เจ้ายังมีความสามารถในการรักษาผู้อื่นด้วย
หรือไม่?”
ใบหน้าของหลินเฟยมืดหม่นแล้ว “อย่าเดาเพราะคำของชื่อ นาย
อาจจะไม่คิด ฉันนั้นไม่มีพลัง”
เซี่ยเฟิงพูดไม่ออกชั่วขณะ
“ไม่มีพลัง?”
“อุฮิ!”
ในที่สุดเขาก็อดที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ ไม่ได้ “ไม่มีพลัง มันน่า
สังเวชมากเลยใช่ไหม? เจ้าทำลายโลกในชาติก่อนมาหรือไง หะ?”
“ในวันสิ้นโลก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าต้องตายหากเจ้าไม่มีพลัง มัน
น่าสงสารเกินไปที่ข้าจะปล่อยเจ้าไปในวันนี้”
เซี่ยเฟิงยิ้มและเดิมตามหลินเฟย “ข้าขอให้เจ้าโชคดีและอยู่รอดใน
วันสิ้นโลก”
“จงรอดต่อไป”
หลังจากพูดเสร็จ ร่างของเขาก็หายไปราวกับสายลม
หลินเฟยเหลือบมองไปยังทิศทางที่เขาออกไปและพูดกับเด็กสาวว่า
“เป็นคนที่แปลกจริง ๆ”
“โลกใบนี้มันใหญ่มาก มันเป็นเรื่องที่ทุกคนหลีกเลี่ยงไม่ได้” เด็กสาว
พูด
“ฉันไม่ต้องการแบบนี้อีกแล้ว กลับไปดูว่าถ่านก้อนนี้จะใช้ได้ไหม?”
อย่างที่เขาพูด ก่อนที่เด็กสาวจะตกลง เขาก็อุ้มเด็กสาวและหายลับไป
บนท้องฟ้า
เมื่อหลินเฟยใส่ถ่านลงในกล่องไฟฟ้าอย่างระมัดระวัง ไฟของวิลล่า
ทั้งหลังก็สว่างขึ้น
“เข้าสู่ยุคไฟฟ้าแล้ว”
หลินเฟยยิ้มอย่างมีความสุข เขามีความภาคภูมิใจเล็กน้อยเมื่อเขา
ได้รับไฟฟ้าในวันสิ้นโลก
“ถ้าไม่มีไฟฟ้ามันยากที่จะอยู่รอดจริง ๆ” เขาถอนหายใจ ชีวิตมัน
ไม่ใช่เรื่องง่าย หลินเฟยถอนหายใจ
อุปกรณ์ในวิลล่าไม่มีอะไรผิดปกติ
เขาสามารถใช้เครื่องอุ่นเตียง, แอร์, มอเตอร์และเครื่องทำน้ำอุ่นได้
ติดแค่ว่ามันไม่มีสัญญาณ TV
“คุณไม่ต้องต้มน้ำที่ระเบียงทุกวันแล้ว” หลินเฟยยื่นมืออกมาบีบแก้ม
เด็กสาวและพูดต่อว่า “ห้องครัวก็สามารถใช้ได้ ทั้งยังมีหม้อหุงข้าว
ไฟฟ้าก็ใช้ได้อีกด้วย”
“Ok”
เด็กสาวก็มีความสุขเช่นกัน
ไม่คิดเลยว่าวันสิ้นโลกนี้เราจะยังสามารถใช้ไฟฟ้าได้
“เชฟ ฉันอยากจะกินหม้อไฟคืนนี้” หลินเฟยยิ้ม เขาเคยสัญญากับ
เด็กสาวว่าเมื่อมีไฟฟ้าแล้ว เขาจะทำ Hot pot ที่แท้จริงให้เธอกิน
“ได้เลย สอนฉันสิ” เด็กสาวเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่ามันสดใสมาก
ความจริงมันไม่มีอะไรยากที่จะทำ Hot pot และเด็กสาวก็สนใจใน
การทำอาหารอยู่แล้ว ดังนั้นหลินเฟยจึงเพียงแค่พูดและเธอก็เข้าใจ
แต่หลินเฟยไม่ได้ออกจากครัว เขาเลือกที่จะล้างผักอยู่ข้าง ๆ
บางที Hot pot ที่ทำสองคนก็อร่อยกว่า
เมื่อทุกอย่างพร้อม เด็กสาวก็ยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะอาหารและมองด้วย
สายตาวิบวับเป็นครั้งคราวโดยไม่พูดอะไร
หลินเฟยรู้ถึงความคิดของเด็กสาวได้อย่างรวดเร็ว
มันปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธออย่างเห็นได้ชัด
“ฉันจะไปจุดเทียน” หลินเฟยยิ้มและพูดว่า “ดินเนอร์ใต้แสงเทียน”
ใบหน้าสวย ๆ ของเด็กสาวก็แดงขึ้นทันที แต่เธอก็เดินไปปิดไฟโดย
ไม่สนใจใด ๆ
เพราะมีเครื่องทำความร้อน มันจึงไม่มีควันเหมือนกับถ่านและทั้ง
สองก็กินอย่างมีความสุขและด้วยน้ำผึ้งผสมน้ำจิ้ม การกินของเด็ก
สาวก็มากมายขึ้นกว่าเดิม
ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในวันสิ้นโลก โลกที่ไม่มีไฟฟ้าและการทำ Hot pot
ในบ้านก็ดูเหมือนจะเป็นอะไรที่ผิดเพี้ยนขัดกับยุคนี้อย่างมาก!
วันที่ผลไม้สุกกำลังใกล้เข้ามา
แต่เทพเจ้านั้นไม่ได้ทำให้มันสวยงามและฝนก็ตกไม่หยุดเป็นเวลา
ห้าวันติดต่อกัน
และด้วยท้องฟ้าที่มืดครึ้ม มันไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไหร่และมันยังมี
ความเป็นไปได้ว่าจะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ