Monster Factory - บทที่ 171

บทที่ 171: คำขอร้องครั้งใหม่

ผลที่ได้คือมีเพียงแร่ลิโมไนต์ที่เริ่มจาก 1500 เมตรจากประตูหลักเท่านั้นที่คุ้มค่ากับการขุด

ขนาดของแร่บนพื้นดินมีประมาณ 200 เฮกตาร์และบางส่วนยื่นออกไปในทะเลด้วย

ส่วนที่อยู่ในทะเลทีมสำรวจไม่ได้ให้ความสนใจที่จะตรวจสอบ

ในคำพูดของพวกเขาไม่มีใครในโลกที่คิดจะขุดเหล็กในทะเล และแม้ว่าจะมีใครบางคนที่บ้าพอที่จะทำมันได้ แต่ก็ไม่มีโรงหลอมไหนที่จะช่วยหลอมมันขึ้นมาได้อยู่ดี

เพราะผู้คนยินดีที่จะเข้าร่วมในงานแห้งผู้ชนะ ไม่มีใครต้องการเป็นผู้แพ้

หลังจากสำรวจพื้นที่คร่าวๆของสายแร่ที่ทั้งหมด หน้าที่ต่อไปก็เหลือเพียงแค่การเจาะให้ลึกขึ้นและดูว่าสายแร่ส่วนใหญ่นั้นอยู่ลึกแค่ไหน

แน่นอนว่าการขุดแบบนี้เป็นงานง่ายๆ มันใช้เวลาไม่นานก่อนที่ปรากฏหลุมลึก 80 เมตร

ที่นี่คือชายฝั่งดังนั้นแม้ว่าจะมีแร่อยู่ลึกเป็นพันเมตร แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ หากการทำเหมืองลึกเกินไปจะเป็นการดึงน้ำทะเลเข้ามาแทน ซึ่งถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริงๆไม่เพียงแต่ตัวเหมืองจะได้รับความเสียหายเท่านั้น แต่พื้นที่ทั้งหมดที่อยู่ที่นี้อาจจะได้รับความเสียหายด้วย

การขุดเจาะ 80 เมตรเป็นงานง่ายๆงานหนึ่ง ทีมสำรวจได้ทำการขุดและเก็บตัวอย่างเสร็จด้วยใช้เวลาเพียงสองวันก่อนที่วันที่สามผลลัพธ์ทั้งหมดจะถูกเปิดเผยขึ้นมา

ภายในระยะ 80 เมตรมีเพียงสองตัวอย่างเท่านั้นที่มีร่องรอยของแร่ลิโมไนต์ ส่วนที่เหลือทั้งหมดเป็นเพียงก้อนหินธรรมดา

ตามการประมาณการของพวกเขาสายแร่ส่วนใหญ่จะอยู่บริเวณที่ 70 เมตร และมีกินพื้นเพียง 200 เฮกตาร์ ถ้าคิดเป็นตัวเลขคราวๆแล้วก็จะมีสายแร่ลิโมไนต์ประมาณ 15 ล้านตันเท่านั้น

สำหรับเย่ชิงแร่ลิโมไนต์ 15 ล้านตันนี้ก็มากเกินพอที่เขาจะไม่ต้องไปหาที่ไหนในระยะหนึ่ง

แต่สำหรับโรงงานเหล็กขนาดใหญ่นั้นกับแตกต่างออกไป ถ้าพวกเขาทำงานเต็มกำลังแร่ขนาด 15 ตัน พวกเขาสามารถแปรรูปพวกมันได้ภายในหนึ่งเดือนเท่านั้น

หากข่าวนี่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ซักสองสามปี แน่นอนว่าคงมีคนในอุสาหกรรมเหล็กบางคนที่ยอมเสี่ยงที่จะซื้อสิทธิ์ในการทำเหมืองนี้ แต่หน้าเศร้าที่ตอนนี้ภาคอุตสาหกรรมเหล็กทั่วโลกต้องเผชิญกับภาวะตกต่ำ ภายใต้สถานการณ์ที่สามารถซื้อแร่เหล็กคุณภาพสูงทุกชนิดได้ในตลาดเปิดกว้างนอกเหนือจากเย่ชิงแล้วก็ไม่มีใครที่จะเสี่ยงทำอะไรแบบนี้

เมื่อทีมสำรวจรายงานผลการค้นพบไปยังกระทรวง คนแก่ๆเหล่านั้นต่างก็ได้สาปแช่งที่ไม่สามารถมอบธงชาติให้เย่ชิงได้

ถ้าเย่ชิงไม่รายงานเรื่องนี้พวกเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสายแร่ลิโมไนต์อยู่ที่นี่

ตอนนี้เย่ชิงไม่เพียงแต่รายงานการค้นพบเขายังสัญญาว่าจะซื้อสิทธิ์ทำเหมืองอีกด้วย ซึ่งเป็นสาเหตุที่กระทรวงตกลงอย่างมีความสุขกับคำขอของเย่ชิง การที่สามารถขายหาดมังกรออกไปได้ก่อนหน้านี้ก็เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมากพออยู่แล้ว แต่ใครจะคิดว่าพวกเขาจะสามารถทำเงินจากมันได้อีก?

แน่นอนสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือมีเหมืองทองคำที่มีค่ากว่านี้ซ่อนอยู่อี ซึ่งมันก็คือสายแร่ไททาเนียมที่มีความเข้มข้นสูงจากธรรมชาติได้ซ่อนตัวอยู่ใต้เนินเขาที่แห้งแล้งเหล่านั้น

เนื่องจากที่ดินผืนนี้เป็นของเย่ชิงอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นทางกระทรวงจะตัดสินใจโดยยึดเพียงจำนวนแร่เท่านั้น

กระทรวงได้ทำการเสนอราคา 80 ล้านสำหรับสิทธิการขุดในระยะยาว

แร่ดิบแต่ละตันภายใต้ราคานี้จะมีมูลค่ามากกว่าห้าหยวนเล็กน้อย (น้อยกว่าเหรียญสหรัฐ) ราคานี้อาจดูเหมือนถูกเมือเทียบกับพื้นที่อื่น แต่สำหรับการขุดที่ริมชายฝั่งต้นทุนของการลงทุนที่จำเป็นก็มากกว่าเช่นกัน

กระทรวงยังตั้งเงื่อนไขด้านความปลอดภัยบางประการลงมาด้วยเช่นกัน นั้นคือการทำเหมืองจะต้องไม่ไปทำลายพื้นที่ส่วนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง รวมไปถึงต้องมีมาตรการป้องกันเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำทะเลทะลักเข้ามาอีกด้วย

แน่นอนว่าเย่ชิงได้ทิ้งรายละเอียดพวกนี้ให้ผู้จัดการและทนายความของบริษัทเป็นคนรับผิดชอบ เขามีหน้ที่เดียวเท่านั้นคือการเซ็นสัญญาในตอนท้าย

เงิน 80 ล้านหยวนได้หายไปจากบัญชีธนาคารของด้วนประกายฉะนี้ และด้วยก่อนหน้านี้เขาพึ่งได้ทำการสั่งซื้อวัสดุก่อสร้างจำนวนหนึ่งไป ทำให้ตอนนี้ในบัญชีของเขาเหลือเงินไม่มากนัก

แต่มันก็ไม่ใช้ไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้น เงินที่ถูกใช้ไปและเปลี่ยนเป็นสินทรัพย์ที่มั่นคงเหล่านั้นทำให้ดัชนีของโรงงานมอนเตอร์ถูกยกระดับขึ้นเช่นกัน เดิมมันมีค่าดัชนีอยู่เพียง 50 จุดจากการอัพเกรดครั้งล่าสุด แต่ในตอนนี้มันได้กลายเป็น 267 เป็นที่เรียบร้อย

ในเวลาเดียวกันยอดขายของเก้าอี้วิศวกรรมเองก็ค่อนข้างคงที่ ยอดขายในประเทศลดลงเล็กน้อย แต่ก็ถูกทดแทนด้วยยอดขายในต่างประเทศ โดยรวมแล้วพวกมันสามารถทำยอดขายได้ 15 ล้านหยวนในแต่ละวัน

สำหรับเงินที่เหลือในธนาคาร เย่ชิงต้องการมันสำหรับการผลิตเจ้ารถขุดยักษ์ใหญ่จักรกลรุ่น I และเพื่อค้นคว้าเกี่ยวกับเทคโนโลยีชั้นสูงระดับ 4

เมื่อเทียบกับเก้าอี้วิศวกรรมหรือเครื่องแกะสลักโลหะอย่างรวดเร็ว เจ้ารถขุดยักษ์ใหญ่จักรกลรุ่นซี I เป็นวิธีการสร้างรายได้อย่างแท้จริง ด้วยที่เจ้ารถขุดนี้ได้ถูกกำหนดราคาเปิดตัวเอาไว้ที่ 10 ล้านหยวน

โดยปกติรถขุดในประเทศราคาประมาณ 700,000 หยวนต่อคัน ซึ่งถ้ามาเทียบกับเจ้ารถขุดยักษ์ใหญ่จักรกลแล้วมันกับมีราคาสูงกว่าเกือบ 15 เท่า

สำหรับรถยักษ์ใหญ่จักรกลซีรีส์ 150 ตัน ปัจจุบันเย่ชิงไม่คิดจะผลิตมันออกมาจำนวนมาก ด้วยเพราะมันมีความยุ้งยากในการสร้างที่มากเกินไป

พูดตามตรงเย่ชิงไม่มั่นใจในป้ายราคาของยักษ์ใหญ่จักรกลรุ่น I มากนัก ถึงแม้ว่าความสามารถของเจ้ารถขุดยักษ์ใหญ่จักรกลนั้นจะยอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเห็นว่ามันยอดเยี่ยมแค่ไหน และด้วยเหตุนี้เขาคิดว่าคงจะไม่มีใครที่ไหนจะยอมเสียเงิน 10 ล้านหยวนกับผลิตภัณฑ์ที่ตัวเองไม่รู้จัก

อ๊ะ!

เก้าอี้วิศวกรรมนั้นมีราคาพอๆกับรถเก๋งที่ผลิตในประเทศ แต่ด้วยภาพลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นสิ่งที่คุ้มค่ากับราคามันก็ยังคงรักษาระดับการขายที่สูงเช่นเดิม

เมื่อพิจารณาถึงสิ่งนี้เย่ชิงก็เข้าไปในห้องทำงานของเขาและมอบหมายงานให้แผนกไอทีทันที นั่นคือการวางภาพของเจ้ารถขุดยักษ์ใหญ่จักรกลรุ่น I ไว้ที่หน้าแรกของเว็บไซต์ของพวกเขา

ในขณะนี้เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมอนสเตอร์ เฮฟวี่ อินดัสทรี ค่อนข้างเป็นที่นิยมในอินเทอร์เน็ต ผู้ใช้เก้าอี้วิศวกรรมมักจะมาดาวน์โหลดโปรแกรมเก้าอี้เหล่านั้นออกไปเพื่อประใช้ในชีวิตประจำวัน

เย่ชิงสามารถรับประกันได้ว่าทันทีที่ภาพ HD เหล่านี้เผยแพร่ออกไปจะมีผู้ใช้รถขุดจำนวนมากจะต้องพูดคุยกันว่ามันคืออะไร

จากผู้ใช้เก้าอี้วิศวกรรมทั้งหมด 99% เป็นบุคคลที่ร่ำรวยและมีเงินเหลือเฟือ

คนเหล่านี้อยู่ในธุรกิจทุกประเภท ใครจะรู้บางทีอาจจะมีใครบางคนอยู่ในธุรกิจรับเหมาก่อสร้างก็ได้ เมื่อถึงเวลาที่ผลิตภัณฑ์นี้จะวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ พวกเขาจะต้องให้ความสนใจกับผลิตภัณฑ์นี้อย่างแน่นอน

แล้ว……

เจ้ารถขุดยักษ์ใหญ่จักรกลจะทำให้พวกเขาประหลาดใจครั้งใหญ่!

“บอส! ไม่มีคำอธิบายเป็นลายลักษณ์แบบตัวอักษรเหรอครับ?” จิคอผู้จัดการฝ่ายไอทีถามในที่ประชุม

“ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดอะไรทั้งนั้น เพียงแค่รูปลักษณ์ของมันก็เพียงพอแล้ว” เย่ชิงคิดกับตัวเองว่าหากเขานำเสนอข้อมูลทั้งหมดแล้ว มันจะไม่เหลือความลึกลับอีกต่อไป

แน่นอนว่าวิธีการนี้ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในหลายๆบริษัท และบริษัทที่ใช้กันมากที่สุดก็คือบริษัทมือถือเหล่านั้นนั้นเอง พวกเขามักจะทำการเปิดตัวเพียงรูปภาพของโทรศัพท์และไม่มีคำอธิบายอะไร ก่อนที่พวกเขาจะพูดมันในวันที่สิ้นค้าได้ถูกเปิดขายจริงแทน

ในขณะเดี๋ยวกันโทรศัพท์ของเย่ชิงก็ดังขึ้น ตอนแรกเขาคิดว่ามันคือจิคอที่โทรมาสอบถามข้อมูลเพิ่ม แต่บนหน้าจอการโทรมันแสดงให้เห็นว่าเป็นหมายเลขไม่รู้จักแทน

“สวัสดีครับ ~ ท่านประธานเย่!” ในสายเป็นเสียงของหนิงหยิน แต่จากน้ำเสียงที่อีกฝ่ายใช้นั้นเย่ชิงรับรู้ถึงความลังเลได้อย่างชัดเจน: “ถือว่า…! ผมอาจต้องการความช่วยเหลือจากคุณอีกครั้ง”

“แขนฟิล์มไม่พอเหรอ?”

“ไม่ครับ! แต่มันเป็นปัญหาเรื่องพวกโมเดล” ทันทีที่หนิงหยินพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นโกรธทันที

“ทางผมต้องขอขอบคุณกับสิ่งที่ประธานเย่ทำให้เราก่อนหน้านี้ ด้วยแขนฟิล์มทั้งสองทำให้ผมสามารถถ่ายทำฉากลงจอดที่สมจริงและน่าตกใจขึ้นมาได้ และด้วยการเพิ่มเติมของเทคนิคพิเศษมันจะยิ่งทำให้ช่วงเวลานั้นดีมากยิ่งขึ้น”

“แต่สิ่งที่ผมกำลังจะพูดอยู่คือมันเป็นปัญหาเกี่ยวกับยานอวกาศครับ! หลังจากที่ผมได้ลองดูแบบคราวๆแล้วพบว่าภาพที่ได้นั้นมันช่างเหมือนภาพการ์ตูนมากเกินไป ผมไม่อาจจะยอมรับเรื่องแบบนี้ได้”

“แล้วทำไมคุณถึงขอความช่วยเหลือจากผมกัน?” เย่ชิงที่ฟังมาถึงตรงนี้ก็ยังไม่อาจจะทำความเข้าใจได้: “บริษัทของผมเป็นบริษัทเกี่ยวอุตสาหกรรมหนัก ซึ่งผมดูแล้วมันก็ไม่เห็นมีส่วนไหนที่ผมจะช่วยได้ในเรื่องของเอฟเฟกต์ CG ?”

“ท่านประธานเย่เป็นคนที่ถ่อมตนจริงๆนะครับ” พูดจบหนิงหยินก็หัวเราะออกมา: “คุณลืมเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งสุดท้ายที่โรงแรมเชอราตันไปแล้วเหรอครับ”

“ตอนที่คุณเซ็นสัญญากับลูกค้าชาวต่างชาติพวกนั้นกับผลิตภัณฑ์โลหะ 3 มิติ ผมได้ไปศึกษาข้อมูลมาแล้วว่าบริษัทของคุณนั้นรับทำพวกโมเดล 3 มิติเท่าขนาดจริงด้วย ดังนั้นผมจึงคิดว่าอยากจะขอให้คุณช่วยสร้างแบบจำลองยานอวกาศให้กับผม “

“แน่นอนว่าทักษะแบบนี้ไม่ต้องพูดถึงต่างประเทศแม้แต่ฮอลลีวูดก็ยังเทียบไม่ได้กับผลงานของคุณ”