Monster Factory - บทที่ 170

170: การสำรวจทางธรณีวิทยา

“นี่คือลิโมไนต์ซึ่งเป็นแร่ที่ประกอบด้วยเหล็ก 40% ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วควรค่าแก่การขุด”

แน่นอนว่าเย่ชิงที่กำลังจดจ่อกับการพุ่งไปข้างหน้าจึงไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งที่บนอยู่บนพื้น และเขาถึงเขาจะสังเกตเห็นมันเขาก็ไม่รู้ว่ามันเป็นแร่อะไรหรือใช้ทำอะไร

เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญด้านโลหะคนนี้พูด เย่ชิงก็รีบเดินขึ้นกลับไปข้างบนทันทีก่อนที่เขาจะมองไปยังก้อนกรวดเล็กๆที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นที่

“ * หายใจเข้า * ……”

ภายใต้การส่องสว่างของโคมไฟที่ติดตั้งเอาไว้ เย่ชิงมองเห็นได้ชัดเจนว่าพื้นดินที่ทั้งหมดที่พึ่งผ่านการปรับระดับมานั้นต่างก็เต็มไปด้วยก้อนแร่พวกนี้ และมีบางก้อนที่มีขนาดใหญ่มาก

เมื่อเห็นแบบนั้นเขาก็ลองสัมผัสมันโดยตรง แน่นอนว่าทันทีที่เขาสัมผัสมันความรู้สึกโลหะที่เย็นยะเยือกก็เป็นสิ่งแรกที่ปรากฏเด่นชัดขึ้นมา

เป็นความโชคดีจริงๆที่เขาได้เจอมัน

โดยทั่วไปแร่เหล็กจะถูกแยกแยะปริมาณเหล็กด้วยสีของมัน

แร่เหล็กที่นำเข้าจากออสเตรเลียและบราซิลรวมถึงเหมืองที่มีชื่อเสียงอื่นๆ โดยทั่วไปจะมีลักษณะเป็นสีเทา แร่เหล่านี้สามารถใช้เป็นเหล็กได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องทำให้บริสุทธิ์

สีนี้เป็นของแร่โลหะที่มีธาตุเหล็กมากกว่า 60% เท่านั้น

แม้ว่าแร่เหล่านั้นจะมีราคาสูงลิ่ว แต่ค่าใช้จ่ายในการทำให้บริสุทธิ์นั้นค่อนข้างถูก

ในประเทศจีนมีแร่เหล็กจำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่เป็นแร่เกรดต่ำทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้นแร่จำนวนมากเหล่านั้นล้วนมาพร้อมกับแร่เช่นเดียวกับแร่ลิโมไนต์ที่อยู่ด้านหน้าของเย่ชิง เนื่องจากอยู่ภายใต้สภาพแวดล้อมที่ชื้นเป็นเวลานานโดยการอยู่ใกล้ทะเลทำให้มันชื้นและรวมถึงสิ่งสกปรกอื่นๆอีกมากมายซึ่งมันได้สร้างปัญหาใหญ่ให้กับโรงงานเหล็กทั่วไปในการสกัดเหล็กออกจากแร่

นี่เป็นสาเหตุที่ตอนนี้เย่ชิงสามารถยืนยันได้ว่าทำไมบริเวณหาดมังกรถึงแห้งแล้ง

เพราะที่นี่มีแร่ธาตุมากเกินไป ตัวอย่างเช่นเหมืองไทเทเนียมที่มีความเข้มข้นสูงอยู่ใต้ดินและแร่ลิโมไนต์ที่สัมผัสโดยทั่วไปบนพื้นผิว

เนื่องจากพื้นที่นี่มีโลหะจำนวนมากมันจึงส่งผลให้พืชพันธุ์ในบริเวณนี้อยู่ในระดับต่ำตามธรรมชาติและจากนั้นก็มีสิ่งปฏิกูลจากโรงงานมูลค่าหลายสิบปีกองอยู่ใกล้ๆ

“บอส! เรามีวิธีการกลั่นแบบพิเศษสำหรับการกลั่นแร่เหล่านี้ หากเราหลอมมันด้วยตัวเองเราก็สามารถผลิตเหล็กที่สูงกว่าที่มีอยู่ในตลาดได้”

การกลั่นแร่เป็นการค้าที่มีความสำคัญมาก แน่นอนว่าไม่มีทางที่เย่ชิงจะสงสัยในความสามารถของผู้เชี่ยวชาญด้านโลหะ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขาได้พบเหมืองเหล็กที่นี้อย่างสมเหตุสมผลแล้วเขาก็ไม่มีข้ออ้างที่จะไม่ซื้อมันและปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญด้านโลหะทำการกลั่นเหล็กที่ดียิ่งขึ้น

ถูกต้อง – เขาจะซื้อเหมืองเหล็กนี้ทั้งหมด

แร่ไททาเนียมใต้ดินจะไม่ถูกค้นพบไม่ว่ายังไงก็ตาม แต่แร่เหล็กนี้กับต่างออกไปมันอยู่บริเวณด้านบนซึ่งเป็นจุดที่ง่ายต่อการถูกพบเจอ ดังนั้นมันจะดีกว่าถ้าเขาจะรายงานการค้นพบนี้ไปยังกระทรวงที่ดินและทรัพยากรและยื่นขอใบอนุญาตทำเหมือง

เย่ชิงปีนขึ้นไปบนห้องคนขับอีกครั้งและเรียกผ่านเครื่องส่งรับวิทยุว่า: “ฮันวัน ทรู ทรี! พวกนายหยุดก่อน ตอนนี้เราจะปล่อยพื้นที่นี้ไปก่อน และตามฉันไปเพื่อสร้างพื้นที่สำหรับโรงงานใหม่และพื้นที่ขนถ่ายแทน”

เมื่อมีการรายงานเรื่องนี้ไปแน่นอนว่ากระทรวงจะส่งทีมมาสำรวจความเข้มข้นและขนาดของมันอย่างแน่นอน นั่นคือเหตุผลที่เย่ชิงตัดสินใจรอจนกว่าพวกเขาจะสำรวจเสร็จสิ้นก่อนที่จะทำอะไรต่อไป

มีระยะทาง 1,500 เมตรระหว่างประตูโรงงานและจุดเริ่มต้นของการเหมืองเหล็ก และเย่ชิงเชื่อว่าทีมสำรวจจะไม่รบกวนการตรวจสอบเนินเขาโดยรอบ เพราะจริงๆแล้วพวกมันทั้งหมดเป็นของเขา

โรงงานของเย่ชิงในตอนนี้มีมูลค่าเพียงสองสามพันล้านหยวน ตราบใดที่เขาจ่ายภาษีไปแล้วก็ไม่มีใครจากส่วนกลางมาหาเรื่องเขา การขัดขวางการผลิตของโรงงานเพียงเพื่อเงินเล็กน้อยมันดูจะเป็นการกระทำที่ที่สูญเสียมากกว่าที่จะรับได้

แน่นอนว่าในอนาคตนี้จะฉากที่เย่ชิงต้องจ่ายภาษีหลายหมื่นล้านต่อปีเป็นอะไรที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้เช่นกัน

ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น เย่ชิงได้โทรหากระทรวงที่ดินและทรัพยากรทันที โดยบอกว่าเขาพบแหล่งแร่ลิโมไนต์ระหว่างการก่อสร้างได้อย่างไรและไม่รู้ว่ามันใหญ่แค่ มันจะดีมากถ้าจะรีบส่งคนมาตรวจสอบ

ทันทีที่พวกเขาได้ยินว่ามันคือแร่ลิโมไนต์และยังอยู่ในพื้นที่หาดมังกร 20 นาทีหลังจากรายงานไปก็มีสายจากหัวหน้ากระทรวงได้โทรหาเย่ชิงเป็นการส่วนตัว

ก่อนหน้านี้ที่เย่ชิงซื้อสิทธิ์การใช้งานที่ดินรกร้างซึ่งเป็นหาดมังกรไป พวกกรรมการหลายคนในกระทรวงต่างก็มีความสุขในเรื่องนี้ มาตอนนี้เมื่อพวกเขาได้รับโทรศัพท์จากเย่ชิงบอกว่าเขาพบแร่ลิโมไนต์จำนวนหนึ่ง พวกเขาถึงกับรู้สึกแปลกใจและตกใจในเวลาเดียวกัน มันจึงไม่ใช้เรื่องแปลกที่พวกเขาจะต้องมีการตรวจสอบเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวก่อนที่จะตัดสินใจอะไรลงไป

ในเวลาเดียวกันรองหัวหน้าคนนี้ค่อนข้างงงงวย ปัจจุบันยังไม่มีรายงานการค้นพบแผ่นแร่ที่คุ้มค่ากับการขุดใกล้จังหวัดจงหยุน

โดยปกติเมื่อบริษัทพบแร่จำนวนหนึ่งในระหว่างการก่อสร้าง พวกเขาก็มักจะทำราวกับว่าเหมืองนั้นไม่มีอยู่จริงและดำเนินการต่อไป

แต่แล้วทำไมในครั้งนี้มันถึงมีรายงานเกิดขึ้นได้กัน?

การปรากฏตัวของทีมสำรวจของกระทรวงไม่ได้ขัดขวางแผนการก่อสร้างโรงงานของอีกฝ่ายหรือไง?

“ ดูเหมือนว่าคุณเย่คนนี้จะเป็นคนที่แปลกคนหนึ่ง! ดี! ในเมื่อเขาได้บอกเราเกี่ยวกับสายแร่นี้ เราก็จะให้ความร่วมมือกับเขาเต็มที่ถ้ามันเป็นเรื่องจริง และไม่แน่ว่าเหมืองแร่นี้คุณเย่อาจจะต้องการซื้อมันเช่นกัน”

“ผมเห็นด้วย! เราควรจะรีบส่งทีมสำรวจที่ใกล้ที่สุดไปตรวจสอบทันที” เมื่อได้ยินว่าเย่ชิงอาจต้องการซื้อสิทธิ์การขุดในที่สุดหัวหน้าคนนี้ก็เข้าใจ

ภายใต้สถานการณ์ปกติหากพวกเขาไม่ต้องการที่จะขุดมัน ก็ไม่มีเจ้านายคนใดที่จะเสียเวลารายงานเรื่องนี้

แต่เย่ชิงกับสนใจเหมืองแร่นี้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่รายงานเรื่องทีเกิดขึ้นได้เท่านั้น

เมื่อวางสาย เย่ชิงในขณะที่วาดภาพร่างคร่าวๆก็กำลังคุยกับนักออกแบบ 10 คนของบริษัท เพื่อผลิตแบบของภาพร่างที่เขากำลังจะอัปโหลด

เย่ชิงต้องการภาพวาดอิเล็กทรอนิกส์ของโครงการก่อสร้างทั้งหมดในปัจจุบัน ดังนั้นงานที่ใช้เวลานานเหล่านี้จึงถูกส่งไปยังผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา

สำหรับงานขยายโรงงานในพื้นที่หาดมังกรแน่นอนว่าเย่ชิงได้ยกหน้าที่ทั้งหมดนี้ให้กับวิศวกรมอนเตอร์เป็นคนดูแล และเขายังได้ทิ้งพวกฮักจำนวนหนึ่งเป็นลูกมือ ดังนั้นเรื่องการก่อสร้างนั้นจึงไม่ได้เป็นปัญหาแต่อย่างใด

เวลา 10.00 น. ทีมสำรวจธรณีวิทยาของจงหยุนก็ได้มาถึงหาดมังกรด้วยรถปิคอัพสองคันและรถบรรทุกสินค้าสองคัน

เส้นถนนสายหลักทำหน้าที่เป็นตัวแบ่งฉากสองฉากที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทางด้านหาดมังกรเป็นหินและที่ดินรกร้างทั้งหมด อีกด้านหนึ่งของถนนมันเป็นภาพที่ยอดเยี่ยมที่เต็มไปด้วยต้นไม้ที่สวยงามและเขียวชอุ่ม

เมื่อเย่ชิงออกมาพบกับทีมสำรวจจู่ๆเขาก็นึกถึงปัญหา

เมื่อถนนถูกสร้างขึ้นมันจำเป็นต้องมีการขุดฐานราก ดังนั้นมันควรจะมีคนพบเห็นมันบ้าง

แต่การที่ไม่มีใครเคยพบเหมืองแร่นี้มาก่อนก็ไม่ใช้เรื่องแปลกเพราะพื้นที่รอบๆหาดมังกรนอกจากอู่ต่อเรือกว่าที่เย่ชิงได้เปลี่ยนมันเป็นโรงงานแล้วก็ไม่มีใครอยู่ใกล้โรงงานของเขาอีกเลย

โดยปกติแล้วคราบเหล็กมักจะกระจายไปทั่วพื้นที่ขนาดใหญ่ดังนั้นมีความเป็นไปได้มากที่อาจจะมีแร่ลิโมไนต์ส่วนหนึ่งจึงถูกฝังอยู่ใต้มหาสมุทรใกล้เคียง

เมื่อเย่ชิงไปถึงพื้นที่ที่เขาขุดเจอแร่ลิโมไนต์ทีมสำรวจชายทั้งสิบสองคนก็เตรียมอุปกรณ์สำรวจพร้อมแล้วเช่นกัน

คนที่ทำงานกลางแจ้งเป็นประจำล้วนมีบางอย่างที่เหมือนกันอย่างชัดเจน – พวกเขาต่างก็มีผิวดำขำจนสุดขีด

คนเหล่านี้ก็ไม่ได้แตกต่างกันเช่นกันเนื่องจากทุกคนมีใบหน้าที่ดำขลับ แต่ดูจากรูปลักษณ์ของพวกเขาพวกเขามีความฮึกเหิมและมีความสุขกับสิ่งที่ทำ

เมื่อได้รับคำทักทายง่ายๆ เย่ชิงก็เชิญพวกเขาไปที่ห้องทำงานของเขาเพื่อดื่มน้ำชา

“ท่านประธานเกรงใจเกินไปแล้วครับ” หัวหน้าทีมที่จับมือกับเย่ชิงมีเสื้อกั๊กสีน้ำเงินของกรมท่าและชุดกล้องส่องทางไกลห้อยคอของเขา: “ก่อนที่เราจะมาที่นี้หัวหน้าซุนได้แจ้งให้เราดำเนินการโดยเร็วที่สุดและเพื่อไม่ให้คุณหรือโรงงานของคุณเดือดร้อน”

“ดังนั้นเราจะไม่ทำให้คุณลำบากอีกต่อไปและคุณไม่จำเป็นต้องดูแลเรา”

“เอาล่ะ! ถ้าคุณพูดแบบนั้นผมก็จะไม่รบกวนพวกคุณอีก งั้นเดี๋ยวผมจะให้คนเตรียมอาหารและเครื่องดื่มให้พวกคุณสองโต๊ะเมื่อพวกคุณทำเสร็จแล้วและได้โปรดอย่าสุภาพกับผม เพราะการทำงานนี้ของพวกคุณมีส่วนช่วยเหลือผมมากจริงๆ”

“แน่นอนครับ ~ ขอบคุณ!” ชายคนนั้นไม่ได้ปฏิเสธที่เย่ชิงเสนออาหารอย่างสุภาพ

และเช่นเดียวกับที่เย่ชิงทำนายไว้ทีมสำรวจในขณะที่เริ่มทำการขุดเจาะ พวกเขาได้ทำการขุดหล่มลึกลงไปครึ่งเมตรจากทุกทิศทางสำหรับการตรวจสอบ

แต่ช่วงการสุ่มตัวอย่างนี้หยุดลงก่อนทางเดินไปโรงงาน

เดิมทีเย่ชิงยังคงกังวลว่าพวกเขาจะมาที่เนินเขาและเก็บตัวอย่างจากที่นั่น ดังนั้นในขณะที่ทีมกำลังยุ่งอยู่กับการเจาะหาตัวอย่างใกล้ทางเดิน เย่ชิงก็ได้รับคำตอบ แม้ว่าเนินเขาอาจมีสายแร่ฝั่งอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีประโยชน์ในการขุด

การก่อสร้างเหมืองใดๆต้องใช้เครื่องจักรกลหนักจำนวนมาก

เนินเขาเหล่านั้นแม้ว่าจะมีเศษเหล็ก แต่มันก็ยังไม่คุ้มที่จะลงทุนกำลังคนและทรัพยากรในการขุด

ยิ่งไปกว่านั้นโรงงานของเย่ชิงอยู่ที่นั่น ถ้าพวกเขาคิดจะเจาะหาตัวอย่างบนเนิน มันจะไม่เป็นการกระทำเกินไปหน่อยหรือไง?

ในที่สุดผลสำรวจคร่าวๆของตัวอย่างก็ได้ออกมาในช่วงบ่าย