ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ - ตอนที่ 609 หึงซะให้พอ ถ้าไม่พอเดี๋ยวผมจะทำให้หึงอีก / ตอนที่ 610 ผมไม่มีทางทารุณกรรมกระเพาะคุณหรอก

ตอนที่ 609 หึงซะให้พอ ถ้าไม่พอเดี๋ยวผมจะทำให้หึงอีก

เมื่อก่อนดีกับกู้เหยียนอวี๋มากขนาดนั้น และการหายตัวไปของกู้เหยียนอวี๋ก็เกี่ยวข้องกับเขา เขารู้สึกผิดมาตั้งหลายปี ในเมื่อตอนนี้เจอตัวกู้เหยียนอวี๋แล้วทำไมเขาถึงได้เย็นชาแบบนี้

ผิดปกติ

ผิดปกติเกินไปแล้ว!

จู่ๆ น้ำตากู้เหยียนอวี๋ก็ไหลร่วงเพื่อให้ความร่วมมือกับกู้ซูหลิง หล่อนสะอึกสะอื้นแล้วตะโกนใส่ฟังจือหัน “พี่หัน พี่หัน หลายปีมานี้ฉันคิดถึงพี่จริงๆ นะคะ”

อวี๋กานกานแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองมองเธอย่างนึกสงสัยจึงเอ่ยปากถาม “เมื่อกี้คุณบอกว่าความจำเสื่อมไม่ใช่เหรอคะ ความจำเสื่อมแล้วคุณจำได้ยังไงคะ”

‘กู้เหยียนอวี๋’ สะอึก

“ฉัน ฉัน…นี่เธอ…” เวลาผ่านไปครู่หนึ่งแต่กลับพูดอะไรไม่ออกจึงทำได้เพียงส่งสายตาหากู้ซูหลิง

กู้ซูหลิงรีบเอ่ย “คิดถึงในใจเป็นธรรมดาค่ะ บางคนบางเรื่องแม้จะลืมไปแล้วแต่ก็ยังจดจำไว้ในใจ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อก่อนความสัมพันธ์ของพี่หันกับเสี่ยวอวี๋ดีมากขนาดนั้น”

อวี๋กานกาน “…”

ทำไมกู้เหยียนอวี๋ดูไม่ออกความคิดเห็น ไม่ว่าเรื่องอะไรต้องมองไปทางกู้ซูหลิงตลอดเลยล่ะ

อีกอย่างเวลากู้ซูหลิงพูดมักจะประชดประชันเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของฟังจือหันกับกู้เหยียนอวี๋ตลอด ไม่ประชดมันจะตายไหม

ร่างสูงสง่าของฟังจือหันก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วถามอย่างเยือกเย็น “มีธุระอะไรอีกไหม”

หากหาคำพูดมาแทนประโยคเมื่อกี้คงหมายถึงถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไสหัวไปซะ

ไล่แขกชัดเจนขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่กู้ซูหลิงจะฟังไม่ออก

แล้วยังจะโง่หน้าด้านอยู่ทำไม วันนี้ไม่สำเร็จแน่ๆ มิฉะนั้นอาจจะถึงกับตัดสัมพันธ์กันได้

ทั้งสองต่างรู้ดีทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเอ่ยลาบอกคราวหน้าจะมาใหม่ จากนั้นมองฟังจือหันแล้วออกไป

…

อวี๋กานกานนั่งเก้าอี้หมุนของฟังจือหันอยู่ตลอด เธอวางแขนไว้ที่พนักเก้าอี้เอ่ยถามฟังจือหันอย่างนึกขัน “ฟังจือหัน นี่คือปั๊บปี้เลิฟของคุณไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคุณถึงได้เย็นชาแบบนี้ล่ะคะ”

ฟังจือหันตอบเสียงนิ่ง “เธอไม่ใช่”

อวี๋กานกานเบิกตาค้างตกใจแล้วกะพริบตาปริบๆ “คุณหมายความว่าเธอไม่ใช่ปั๊บปี้เลิฟของคุณ หรือปั๊บปี้เลิฟของคุณจะเป็นคนอื่น”

ฟังจือหันเอ่ยเตือนเธอ “คุณจับประเด็นสำคัญผิดแล้ว”

อวี๋กานกานย้อนถาม “ฉันจับประเด็นผิดตรงไหน ความหมายที่คุณพูดเป็นแบบนี้ คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าไม่เคยมีความรักมาก่อนแล้วก็ไม่เคยมีแฟนด้วยใช่ไหม ตอนนี้คนรักเก่าคุณปรากฏตัวแล้ว นั่นหมายความว่าเมื่อก่อนคุณโกหกฉันใช่ไหม”

อวี๋กานกานจ้องตาเขาเขม็ง ฟังจือหันจึงอดยื่นมือไปลูบหัวเธออย่างเอ็นดูไม่ได้ “คนรักเก่าของผมก็คือคุณไง”

อวี๋กานกานปัดมือเขาทิ้ง “คุณหยุดเลยนะ เห็นกันชัดๆ ว่าไม่ได้หมายความแบบนี้ คุณพึ่งบอกเมื่อกี้ว่าไม่ใช่เธอ”

ฟังจือหันยกยิ้มมุมปากสีหน้าเรียบนิ่ง “หึงเหรอ”

อวี๋กานกานสบถเหอะๆ “หึงแล้วยังไง ปล่อยให้ขุนนางวางเพลิง แต่ไม่ยอมให้ชาวบ้านจุดตะเกียง[1]”

ฟังจือหันพยักหน้าอย่างชอบใจ “หึงอีกสิ”

อวี๋กานกานขมวดคิ้ว “ฮะ?”

ฟังจือหันให้กำลังใจ “หึงอีก สู้ๆ”

อวี๋กานกาน “…”

ฟังจือหันพูดต่อ “หากไม่พอ เดี๋ยวผมจะทำหึงอีก”

อวี๋กานกานยิ้มแล้วลุกขึ้นจ้องฟังจือหันด้วยความโมโห “ตอนนี้ฉันรู้แล้ว พอดีกับคุณแล้วคุณก็ชอบรังเกียจฉันชอบเถียงฉัน”

ฟังจือหันเถียงเธอ “ตอนที่ยังไม่ดีกันผมก็ชอบรังเกียจคุณและชอบเถียงคุณเหมือนกัน”

“เพราะอะไร”

“เพราะคุณเพี้ยนไง” ฟังจือหันบอกความจริงด้วยความทุกข์ใจแล้วถอนหายใจ “โชคดีที่ผมยอมคบกับคุณ ไม่งั้นคุณคงโสดไปทั้งชาติแน่ๆ

——

[1] ปล่อยให้ขุนนางวางเพลิง แต่ไม่ยอมให้ชาวบ้านจุดตะเกียง สำนวนจีน หมายถึง การใช้อำนาจหรืออภิสิทธิ์ในทางที่ไม่ชอบ

ตอนที่ 610 ผมไม่มีทางทารุณกรรมกระเพาะคุณหรอก

“ลำบากคุณจริงๆ ตอนนี้คงไม่ต้องลำบากคุณแล้ว…” อวี๋กานกานยืนขึ้นด้วยความโกรธแล้วประกาศอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ไม่ต้องเจอกันอีก!”

ทันทีที่ก้าวเท้า ขาก็อ่อนลงทั้งตัวโถมเข้าใส่ฟังจือหัน

ฟังจือหันยื่นแขนโอบเธอเอาไว้ “กอดให้ชื่นใจก่อน”

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ คุณจงใจใช้เข่าดันขาฉัน ผู้ชายเจ้าเล่ห์…”

เธอยังพูดไม่ทันขาดคำฟังจือหันก็บดจูบปิดปากเธอเอาไว้

เขากอดดันให้นั่งบนโต๊ะทำงานแล้วเกี่ยวกระหวัดรัดรึงอย่างเร่าร้อนราวกับสัมผัสโดนกระแสไฟฟ้าในห้องทำงาน

อวี๋กานกานคิดไม่ถึงว่าฟังจือหันจะเป็นสัตว์ร้ายเช่นนี้ ขนาดในห้องทำงานยังจะมาทำรุ่มร่าม

แม้จะย้ายไปที่ห้องรับรองด้านหลังแต่อวี๋กานกานยังคงอายและโกรธจนไม่อยากสนใจฟังจือหัน

เพื่อเป็นการขอโทษ ฟังจือหันก็เลยลงมือเข้าครัวทำอาหารเย็นให้อวี๋กานกานทาน

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้อวี๋กานกานถึงกับตกตะลึง

“คุณแน่ใจนะว่าทำเป็น”

“ทำไม่เป็น ก็เลยย่างสเต็กเนื้อให้คุณชิ้นหนึ่ง”

อวี๋กานกานเข้าไปดู ยังดีที่หมักเนื้อเอาไว้แล้ว อีกอย่างที่บ้านก็มีกระทะย่างไฟฟ้าแค่เอาสเต็กเนื้อวางในกระทะก็ทำได้แล้ว

เธอบ่น “นี่แทบจะไม่ใช้ฝีมืออะไรเลย นี่เรียกว่าทำอาหารเย็นได้ด้วยเหรอ ไม่จริงใจเลย”

“ผมทารุณกรรมตัวเองได้ แต่ผมไม่มีทางทารุณกรรมกระเพาะคุณหรอก”

ชายหนุ่มตอบด้วยท่าทางจริงจังจึงทำให้อวี๋กานกานอดหัวเราะไม่ได้

ไม่เพียงแต่ย่างสเต็กให้เท่านั้น ทั้งยังตกแต่งบรรยากาศอีกด้วย บนโต๊ะตัวยาวในบ้านจัดวางดอกไม้สดเทียนไขและไวน์แดง

ดูแล้วทั้งโรแมนติกและอบอุ่น ทำให้คนรู้สึกความรักลึกซึ้งที่สลักเอาไว้บนก้อนศิลา

อวี๋กานกานถือมีดและส้อมมาหั่นเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆแล้วเอาเข้าปาก

ฟังจือหันที่นั่งตรงข้ามจิบไวน์หนึ่งอึกแล้วถามอย่างตื่นเต้น “อร่อยไหม”

อวี๋กานกานตีหน้าขรึมเมื่อทานเสร็จจ้องฟังจือหันที่ทำท่าอธิบายไม่ถูก เมื่อฟังจือหันขมวดคิ้วแล้วหยิบมีดส้อมหั่นสเต็กเข้าปากอวี๋กานกานก็หัวเราะออกมา “อร่อยมากเลยค่ะ”

ฟังจือหันหั่นอีกชิ้นแล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของอวี๋กานกาน

อวี๋กานกานอ้าปากรับเข้าไปเคี้ยวพลางพูดว่า “แม้จะอร่อยมาก แต่คุณก็ไม่ได้ลงแรงอะไรก็แค่หมักเนื้อเอง คราวหน้าทำอาหารจีนให้ฉันนะคะ ฉันชอบกินอาหารจีน”

ฟังจือหันตกปากรับคำ “ได้”

อวี๋กานกานประหลาดใจ มองฟังจือหันแล้วถามอย่างจริงจัง “จริงเหรอ หรือแค่ล้อฉันเล่น”

เมื่อหั่นสเต็กเนื้อในจานจนเสร็จหมดแล้ว ฟังจือหันจึงเอาจานของตนเองเลื่อนไปข้างหน้าอวี๋กานกานแล้วลากจานของอวี๋กานกานมาหั่นให้พลางเอ่ยขึ้น “ผมคิดดูก่อน”

“รู้ว่าคุณหลอกฉัน”

“เป็นเชฟต้องมีพรสวรรค์”

“คุณยอมรับแล้วว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์ใช่ไหม”

“ผมยอมรับว่าเราสองคนไม่มีพรสวรรค์ต่างหาก”

“ใครบอกว่าฉันไม่มีพรสวรรค์ ฉันแค่ไม่อยากทำ ที่จริงฉันทำอาหารอร่อยมาก ฉันกลัวว่าถ้าทำบ่อยไปอาจารย์ของฉันจะไม่ยอมทำให้ ต่อไปนี้ให้ฉันรับผิดชอบเรื่องทำอาหารเอง”

ฟังจือหันยิ้มเล็กน้อย “ตอนที่อาจารย์คุณหายตัวไป ใครกันนะที่นอกจากเมนูไข่ก็มีแต่เมนูไข่”

อวี๋กานกานเบิกตาโต “พูดให้มันดีๆ ไม่ได้เหรอ”

ฟังจือหันรีบแก้คำพูด “คุณมีพรสวรรค์ อาหารที่ทำอร่อยมาก”

“นี่ค่อยยังชั่วหน่อย”

ไอ้หยา หน้าหนาจังเลย

อวี๋กานกานทานอาหารเงียบๆ ผ่านไปครู่หนึ่งเธอจึงมองฟังจือหันอย่างสงสัย “คุณบอกก่อนหน้านี้ว่าไม่ใช่เธอหรือคุณหมายถึงกู้เหยียนอวี๋คนนี้ไม่ใช่กู้เหยียนอวี๋ตัวจริงเหรอ”