[จบ] ระบบเจ้าสำนัก - ตอนที่ 2048 : เขตต้นกำเนิด ?

ตอนที่ 2048 : เขตต้นกำเนิด ?

ในวันนั้นทั้งทะเลบรรพกาลมีคลื่นพลังอันน่ากลัวปะทุออกมาทำให้เหล่าจักรพรรดิต้องลนลาน

แรงกดดันอันน่ากลัวนี้ทุกคนต่างก็รู้สึกคุ้นเคย มันมาจากจ้าวทะเลบรรพกาลในตำนาน !

ความทรงจำตลอดหลายยุคที่โดนผนึกเอาไว้ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทุกคนราวกับได้กลับไปอยู่ในอดีตในทันทีราวกับเส้นเลือดที่ไม่ได้ทำงานมานานได้มีเลือดสูบฉีดอีกครั้ง

มันแค่ว่าแรงกดดันนี้หายไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้ทุกคนไม่อาจจะเข้าใจได้

ในเขตลับที่จางหยูได้เปิดขึ้นมานั้น กล่องกระบี่ได้ส่องแสงสว่างจ้าออกมา มันได้ออกจากเขตลับและออกไปนอกทะเลบรรพกาลในทันที

คลื่นพลังชีวิตได้แผ่ล้นไปทั่วทั้งเขตลับราวกับบอกจางหยูว่าชีวิตที่ยิ่งใหญ่กำลังจะกำเนิดขึ้นมา

“ รึว่าจะเป็นนาง ?” จางหยูมองไปที่กล่องกระบี่ด้วยสายตาคาดหวังและกังวลนิดๆ

ไม่นานแสงก็จางหายไป วัสดุที่ทำกล่องกระบี่ได้แยกตัวแล้วหายไป มิติกล่องกระบี่ด้านในนั้นได้หลุดออกจากทะเลบรรพกาลและหายไป

จางหยูอึ้งไป “ นี่มัน…”

เขาได้ใช้พลังจิตหลอมรวมกับกล่องกระบี่มาหลายครั้ง เขาใช้เวลาไปหลายพันล้านปีช่วยให้กล่องกระบี่ฟื้นฟูพลังกลับมาแต่ผลลัพธ์นั้นมิติกล่องกระบี่กลับหายไปรึ ?

ใช่ มิติกล่องกระบี่หายไปจริงๆ คลื่นพลังชีวิตนั้นก็หายไปด้วย

จางหยูไม่รู้สึกถึงตัวตนของกล่องกระบี่แม้แต่น้อย ทั้งทะเลบรรพกาลรวมถึงทะเลโกลาหลนั้นไม่เหลือร่องรอยของมันราวกับมันไม่เคยมีอยู่จริง

จางหยูหาซุนวูในเขตลับของอีกฝ่าย

จางหยูไม่มัวไร้สาระและถามขึ้นมา “ หยกจิตของพี่เจ้าเป็นยังไงบ้าง ?”

ซุนวูแทบจะจำจางหยูไม่ได้ เขาเหม่ออยู่สักพัก ความทรงจำเกี่ยวกับจางหยูนั้นเลือนรางแต่ในใจของเขาก็ยังมีความเคารพต่อจางหยูอยู่ เขารีบนึกย้อนทุกอย่างเกี่ยวกับจางหยู จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาได้แสดงท่าทีเคารพออกมาและพูดขึ้น “ เจ้าสำนัก ! “

หลังจากที่ผ่านไปหลายพันล้านปี ทะเลบรรพกาลก็มีชื่อนี้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

“ ตอบคำถามข้ามา” จางหยูพูดขี้น

“ นี่คือหยกจิตของพี่ข้า” ซุนวูรีบส่งหยกจิตของซุนเหมิงให้กับจางหยู

เมื่อเห็นว่าหยกจิตยังอยู่ดี จางหยูก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาได้รับหยกจิตมาและพูดขึ้น “ ข้าจะเก็บมันไว้ก่อน” พูดจบจางหยูก็หายตัวไป

ซุนวูมองพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้า หากไม่ใช่เพราะหยกจิตที่หายไปแล้วเขาอาจจะสงสัยว่าเขาคงฝันไป

“ หลายพันล้านปี” ซุนวูแสดงสีหน้าสับสนออกมา “ แต่เจ้าสำนักก็ยังไร้เทียมทานเช่นเคย..”

หากเทียบกับตอนที่เขาขึ้นเป็นจักรพรรดิแล้ว ความแข็งแกร่งของเขาได้เพิ่มขึ้นมาอย่างมาก หากมองทั้งทะเลบรรพกาลแล้ว เขาน่ะอยู่อันดับต้นๆ มีแค่จางลู่, หยวนเทียนจีและจักรพรรดิชั้น 1 เท่านั้นที่เอาชนะเขาได้แต่ต่อหน้าจางหยูแล้วเขาก็ยังไม่ต่างจากมด แม้ว่าจางหยูจะไม่ได้แผ่พลังออกมาแม้แต่น้อยแต่ก็ยังทำให้เขารู้สึกไร้สิ้นซึ่งพลัง

….

ในเขตลับ

จางหยูตรวจสอบหยกจิตและแสดงสีหน้าสงสัยออกมา “ หยกจิตไม่ได้มีปัญหาอะไร ซุนเหมิงยังไม่ตาย”

แต่มิติกล่องกระบี่ไปไหนกัน ?

ซุนเหมิงยังไม่ตาย มันบ่งบอกว่ามิติกล่องกระบี่ยังอยู่แต่จางหยูเดินทางไปทั่วทะเลบรรพกาลและทะเลโกลาหลแล้วแต่ก็ยังไม่อาจจะรับรู้ตัวตนของมิติกล่องกระบี่ได้

จางหยูไม่มีเบาะแสใดๆ เขาไม่รู้ว่าต้องไปตามหามันที่ไหน ดังนั้นเขาจึงได้แต่รอ

เวลาผ่านไปช้าๆ แม้ว่าทะเลบรรพกาลจะหยุดขยายตัวแล้วแต่จำนวนคนด้านในก็มากขึ้นเรื่อยๆ จำนวนแม่ทัพเพิ่มขึ้นมา จำนวนจ้าวโกลาหลเพิ่มขึ้นในระดับที่น่าตกใจ ในพริบตาทะเลโกลาหลก็แสดงท่าทีการทำลายตัวเอง โกลาหลนับไม่ถ้วนเริ่มทำลายตัวเอง คนของทะเลโกลาหลพากันแห่เข้ามายังทะเลบรรพกาล โกลาหลหินได้กลายเป็นศูนย์กลางของทะเลโกลาหล ทุกคนต้องเดินทางจากจุดเชื่อมระหว่างโลกป่ามายังทะเลบรรพกาลเพื่อหนีการทำลายล้างนี้

จางหยูไม่ได้ปรากฏตัวออกมาอีกเพราะเขาไม่อาจจะหยุดการทำลายตัวเองของทะเลโกลาหลได้

…

ผ่านไปกว่า 10 ล้านปี

ในวันนั้นเขตลับที่จางหยูได้เปิดขึ้นมานั้นอยู่ๆก็มีคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

มันคือใบหน้าที่จางหยูคุ้นเคย

“ อาจารย์” สาวงามมองมาที่จางหยูด้วยรอยยิ้ม “ เราได้พบกันอีกแล้ว”

จางหยูแสดงท่าทีสับสนออกมาเล็กน้อย “ เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริงๆ”

นอกจากญาติตัวเองแล้ว คนที่เขารู้สึกคุ้นเคยที่สุดก็คือผู้หญิงตรงหน้าเขา

ถูกต้อง นี่คือซุนเหมิง !

ไม่ใช่แค่นางยังมีชีวิตอยู่แต่นางยังปรากฏตัวขึ้นในเขตลับที่จางหยูได้สร้างขึ้นมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว

“ จ้าวทะเลโกลาหลรึ ? “ จางหยูตรวจสอบระดับของซุนเหมิงและรู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายแทบไม่ได้ด้อยกว่าเขาเลย “ เจ้าขึ้นมาถึงขอบเขตนี้ได้แล้วรึ ?”

เขาอึ้งนิดๆ ซุนเหมิงทำได้ยังไง ?

“ ทั้งหมดต้องขอบคุณอาจารย์” ซุนเหมิงยิ้มและหัวเราะออกมา “ หากไม่ใช่เพราะอาจารย์ได้หลอมรวมพลังจิตกับแก่นทะเลโกลาหลแล้ว แก่นทะเลโกลาหลคงไม่อาจจะเติบโตได้เร็วเช่นนี้ ข้าคงไม่อาจจะออกมาได้เร็วแบบนี้”

แก่นทะเลโกลาหลรึ ?

จางหยูมองไปที่ซุนเหมิง “ เจ้าพูดถึงมิติกล่องกระบี่รึ ?”

ซุนเหมิงพยักหน้า “ มิติกล่องกระบี่นั้นคือแก่นทะเลโกลาหล”

จางหยูพูดขึ้นมา “ เจ้าบอกข้าได้อีกรึไม่ ? เรื่องจ้าวทะเลโกลาหล เรื่องกล่องกระบี่ เรื่องจักรพรรดิกุยหลิงและกุยหลิง…”

จางหยูสงสัยทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในทะเลโกลาหล มันเกิดอะไรขึ้นกับจ้าวทะเลโกลาหล, ทำไมทะเลโกลาหลถึงได้ทำลายตัวเอง กล่องกระบี่คืออะไร, จักรพรรดิกุยหลิงและกุยหลิงกำเนิดขึ้นมาได้ยังไง และทำไมมันต้องฆ่าคนในทะเลโกลาหล ?

จางหยูมีความสงสัยมากมายในใจ

“ เมื่อหลายหมื่นล้านปีก่อน จ้าวทะเลโกลาหลได้กำเนิดขึ้นมาจากความว่างเปล่า โลกที่มีแค่มิติเดียว ตลอดหลายปีนั้นจ้าวทะเลโกลาหลที่โดดเดี่ยวได้เติบโตขึ้นมา มิติก็พัฒนาขึ้นไปด้วย สุดท้ายแล้วจ้าวทะเลโกลาหลก็ได้สร้างทะเลโกลาหลขึ้นมา เผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนได้กำเนิดขึ้น สสารทั้งหมดได้กำเนิดขึ้นมา กฎได้กำเนิดขึ้นมา….”

“ เมื่อทะเลโกลาหลเติบโต จ้าวทะเลโกลาหลก็พบว่าทะเลโกลาหลที่เขาสร้างขึ้นมานั้นไม่ได้สมบูรณ์ เขาอยากจะสร้างทะเลโกลาหลที่สมบูรณ์กว่านี้แต่ทะเลโกลาหลคือต้นกำเนิดของมิตินับไม่ถ้วน มันมีแค่อันเดียว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะลบทะเลโกลาหลทิ้งเพื่อที่ทะเลโกลาหลแห่งใหม่จะได้กำเนิดขึ้นมา แต่ทะเลโกลาหลเกี่ยวข้องกับชะตาของเขา การทำลายทะเลโกลาหลเก่านั้นก็หมายความว่าชีวิตเขาต้องจบลงด้วย ดังนั้นเขาจึงสร้างกล่องกระบี่ขึ้นมาด้วยชีวิตตนเอง มันคือแก่นทะเลโกลาหลที่หล่อเลี้ยงโดยพลังจากทะเลโกลาหลแห่งเก่า….”

“ มันแค่ว่าเขาไม่คิดเลยว่าตลอดหลายปีมานี้วิถีสวรรค์ของทะเลโกลาหลได้มีความคิดของตัวเอง แม้ว่าจะไม่ได้มีความคิดแต่สัญชาตญาณของมันก็ต้องการขัดขวางการทำลายตัวเองของทะเลโกลาหล ดังนั้นจึงมีจักรพรรดิกุยหลิงและกุยหลิงกำเนิดขึ้นมา บอกได้ว่าจักรพรรดิกุยหลิงและกุยหลิงนั้นคือตัวแทนของวิถีสวรรค์..เหตุผลว่าทำไมมันถึงต้องฆ่าคนก็เพื่อหวังว่าทะเลโกลาหลจะลดพลังในการใช้งานและอยู่ได้นานกว่านี้….โชคร้ายทั้งหมดนั้นเสียเปล่าเพราะยังไงทะเลโกลาหลก็ต้องถูกทำลาย”

จางหยูนิ่งไป

ไม่คิดเลยว่าคนร้ายตัวจริงที่จะทำลายที่นี่คือจ้าวทะเลโกลาหล !

จักรพรรดิกุยหลิงและกุยหลิงนั้นจริงๆแล้วคือวิถีสวรรค์ของทะเลโกลาหล !

ไม่แปลกเลยที่ความแข็งแกร่งของจักรพรรดิกุยหลิงนั้นจะทัดเทียมได้กับจักรพรรดิชั้น 1 !

เพราะตัวมันเองคือวิถีสวรรค์ มันจึงมอบสิทธิ์จักรพรรดิชั้น 1 ให้กับจักรพรรดิกุยหลิง !

“ แล้วเขตต้นกำเนิดเกี่ยวข้องยังไงกับทะเลโกลาหล ?” จางหยูถามขึ้นมา

“ ทำไมการผุพังของเขตต้นกำเนิดจึงทำให้ทั้งทะเลโกลาหลโดนทำลายไป ?”

“ ข้าคิดว่าอาจารย์คงเดาออกตั้งแต่ต้นแล้ว” ซุนเหมิงไม่ได้ตอบกลับ “ ด้วยความฉลาดของอาจารย์แล้ว ท่านไม่น่าจะเดาไม่ได้ไม่ใช่รึ ?”

จางหยูเงียบไปสักพัก อันที่จริงเขาก็มีคำตอบในใจอยู่แล้วแต่คำตอบนี้มันยากที่เขาจะเชื่อได้

“ รึว่า…” จางหยูคิ้วขมวด “ สิ่งที่เรียกว่าเขตต้นกำเนิดนั้นคือตันเถียน ?”

ซุนเหมิงยิ้มออกมา “ ข้าบอกแล้วว่าอาจารย์ต้องเดาออก”

จางหยูใจสั่น เขาไม่คิดเลยว่าเขตต้นกำเนิดนั้นจะเป็นตันเถียนจริงๆ !

ตอนที่เขาตรวจสอบเขตต้นกำเนิดเขาก็พบความพิเศษของเขตต้นกำเนิด !

ทะเลโกลาหลมีโกลาหลนับไม่ถ้วน เขตต้นกำเนิดก็มีภาพฉายโกลาหลนับไม่ถ้วน แต่ละแห่งนั้นแทนถึงโกลาหล เขตต้นกำเนิดมีพลังจิตนับไม่ถ้วน พลังจิตนี้เหนือกว่าพลังจิตของจักรพรรดิ มันเหมือนกับพลังจิตจากจ้าวทะเลโกลาหล เมื่อรวมกับที่เขตต้นกำเนิดเป็นจุดกำเนิดของทุกสรรพสิ่งและเป็นจุดเริ่มต้นของมิตินับไม่ถ้วน ทั้งหมดได้ชี้ไปยังคำตอบเดียวกันซึ่งคือเขตต้นกำเนิดนั้นเป็นตันเถียน !

รึจะบอกว่าเขตต้นกำเนิดนั้นเป็นตันเถียนของจ้าวทะเลโกลาหล !

เพราะจ้าวทะเลโกลาหลได้ตายไป ตันเถียนของเขาที่เชื่อมต่อกับทะเลโกลาหลก็ได้รับผลกระทบไปด้วย

ความลึกลับทั้งหมดกระจ่างขึ้นมาทันที

“ แต่จ้าวทะเลโกลาหลนั้นไม่คิดว่าแม้ว่าทะเลโกลาหลจะเป็นจุดเริ่มต้นของมิตินับไม่ถ้วนและมีตัวตนแค่อย่างเดียวแต่มันไม่ได้หมายความว่าจะมีตัวตนแค่อย่างเดียวเท่านั้น” ซุนเหมิงพูดขึ้นมา “ ทะเลบรรพกาลได้เป็นข้อพิสูจน์ หากเขารู้เรื่องนี้แต่แรก บางทีเขาอาจจะมีวิธีการสร้างทะเลโกลาหลที่สมบูรณ์ขึ้นมาแทนที่จะเลือกใช้วิธีนี้ด้วยการสละชีวิตตัวเองรึทำลายทะเลโกลาหลเพื่อสร้างแก่นทะเลโกลาหลที่สมบูรณ์ขึ้นมา”

จางหยูเงียบไป เขาไม่รู้ว่าจะประเมินจ้าวทะเลโกลาหลยังไง

เขานี่บ้าจริงๆ !

แต่เมื่อคิดจากที่ซุนเหมิงเป็นลูกหลานของจ้าวทะเลโกลาหล ต่อหน้าซุนเหมิงแล้วจางหยูก็ไม่กล้าจะพูดแบบนั้นออกมา

จางหยูส่ายหน้าและมองไปที่ซุนเหมิง “ เจ้ามีแผนยังไงต่อ ?”

“ นี่…” ซุนเหมิงมองไปที่จางหยู สายตาของนางสั่นไหว นางใช้เวลากว่าครึ่งวันกว่าจะรวบรวมความกล้าพูดขึ้นมา “ อาจารย์ ท่านอยู่คนเดียวมานาน ท่านรู้สึกเหงาบ้างรึไม่ ? ท่านคิดยังไงกับข้า ?”

นางมองไปที่จางหยูด้วยความกังวลและรอท่าทีตอบรับของจางหยู

ตอนนั้นเวลาราวกับหยุดนิ่ง ทุกวินาทีเหมือนจะยาวนานเป็นร้อยๆปี