[จบ] ระบบเจ้าสำนัก - ตอนที่ 2049 : โลก(ตอนจบ)

ตอนที่ 2049 : โลก(ตอนจบ)

เมื่อได้ยินคำพูดของซุนเหมิง จางหยูก็ตัวแข็งทื่อไป

เหงารึ ?

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาผ่านมาตลอดหลายปี มันมีทั้งความพิเศษแต่ก็ยังมีความน่าเบื่ออยู่ ทุกเวลาเขามีแต่ยุ่งไม่มีเวลาว่าง มันราวกับว่าทุกช่วงขณะนั้นเขามีเรื่องต้องจัดการทุกอย่าง จางหยูรู้สึกว่าความรู้สึกเขาด้านชาไปแล้ว

กี่ปีแล้วกันที่เขาไม่ได้ไปกินข้าวกับครอบครัว ?

กี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้หยุดมองดูทิวทัศน์รอบตัว ?

จางหยูรู้สึกอึดอัดขึ้นมานิดๆ เขาราวกับเด็กน้อยจากชนบทที่เพิ่งเข้ามาในเมืองใหญ่ เขาหลงแสงสีแต่ลืมตัวตนของตัวเองไป

ตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งไร้เทียมทาน มันมีเหตุผลบอกได้ว่าเขาควรสนใจครอบครัวของตัวเองและเพื่อนแต่เขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น เขายังขยายทะเลบรรพกาลออกไปต่อ เขาได้สร้างวิถีสวรรค์ขึ้นมาด้วยร่างแยกของเขา มันราวกับว่ามีพลังบางอย่างเร่งรัดเขาอยู่

ทำไมกัน ?

จางหยูบอกไม่ได้ว่าทำไม

บางทีมันเพราะความร้อนรนในใจของเขา

เมื่อหันกลับไปมองอดีต เวลาที่ผ่านมายาวนานนี้ได้สะท้อนความทรงจำนับไม่ถ้วนราวกับกระจกที่สะท้อนกลับมา มันราวกับเรื่องเพ้อฝัน ทุกอย่างที่เขาทำมานั้นราวกับถูกกำหนดเอาไว้แต่แรกแล้ว

สุดท้ายความทรงจำของจางหยูก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขาเข้าใกล้ความทรงจำเท่าไหร่ ความทรงจำก็เหมือนจะพร่ามัวไปแต่ความทรงจำในชีวิตที่แล้วกลับชัดเจนขึ้น

อู่ซินซฺน, อู่โม่, อู่เฉิน, ไป่หลิง, มังกรแดง, ฉิงยี่, เซียวเหยียน, โอวเฉินเฟิงและคนอื่นๆ ความทรงจำตั้งแต่อยู่ในเมืองทะเลทรายชัดเจนขึ้นมา ราวกับว่าทุกรายละเอียดและทุกช่วงเวลา ราวกับละครที่สะท้อนออกมาเป็นฉากๆในหัวของเขา

แต่ความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดไม่ใช่ความทรงจำในเมืองทะเลทรายแต่เป็นความทรงจำในชีวิตที่แล้ว มันคือความทรงจำในชีวิตแรกของเขา

ความทรงจำที่ฝังอยู่ในใจมาหลายปี แม้ว่าเขาจะพบประเทศจีนที่นี่แต่เขาก็ไม่อาจจะย้อนกลับไปในอดีตได้ เขาไม่อาจจะกลับไปยังบ้านเกิดของเขาได้ มันได้กลายเป็นความรู้สึกผิดในใจเขาไปตลอดกาล มันทำให้เขารู้สึกได้ว่าเป็นคนนอกที่โดนส่งมายังโลกนี้

บางทีในใจเขานั้นเขาอาจจะถวิลหาในการกลับไปยังดาวเคราะห์สีฟ้าที่ถูกเรียกว่าโลก นี่คือจุดหมายของเขา

“ หลิงเอ๋อ” อยู่ๆจางหยูก็พูดขึ้นมา

จากนั้นก็มีร่างหนึ่งแยกตัวออกมาจากร่างจางหยู มันคือระบบ นี่คือวิถีสวรรค์

“ เจ้าของร่าง” หลิงเอ๋อสายตาสั่นไหว “ นายท่าน สุดท้ายท่านก็จำข้าได้”

นางบินรอบๆแล้วบอกกับซุนเหมิง “ พี่ไป่หลิง เราพบกันอีกแล้ว”

จากนั้นจางหยูก็หัวเราะออกมา รอยยิ้มของเขาสดใส มันทำให้ซุนเหมิงรู้สึกได้ถึงความหวั่นไหวในใจเขา

ตั้งแต่ที่จางหยูได้ดูแลโลกขั้น 6 มันก็ยากที่จะเผยรอยยิ้มนี้ออกมา

“ อาจารย์” ซุนเหมิงเห็นการเปลี่ยนแปลงของจางหยู มันไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงในความแข็งแกร่งรึรูปลักษณ์แต่เป็นจิตวิญญาณ

จางหยูพูดขึ้นมาช้าๆ “ เจ้าถามข้าว่าหากข้าโดดเดี่ยวรึไม่…ข้าเพิ่งรู้ว่าข้านั้นโดดเดี่ยวจริงๆ ไม่สิ ข้าควรจะบอกว่าข้าอ้างว้าง แม้ว่าข้าจะมีพ่อแม่, สหายและคนมากมายอยู่ด้วยแต่โลกในใจข้าก็ไม่อาจจะเอาอะไรมาแทนได้ บางทีตอนที่ข้าพบว่าโลกนั้นโดนทำลายไปแล้ว ใจข้าก็ตายไปด้วย”

“ โลกรึ ?”

จางหยูพยักหน้า “ ใช่ บ้านเกิดที่งดงามที่สุดในใจข้า ทั้งทะเลบรรพกาลและทะเลโกลาหลนั้นไม่ได้งดงามถึง 1 ในหมื่นของมันเลย”

หลังจากที่พูดจบจางหยูก็เงียบไปอีกครั้ง

“ น่าเสียดาย” สักพักจางหยูก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเศร้าที่ไม่อาจจะอธิบายได้ “ โลกได้หายไปแล้ว ระบบสุริยะก็ได้พินาศไปด้วย ข้า…ข้าไม่มีทางที่จะกลับไปยังบ้านเกิดได้อีก”

จางหยูอยู่มาแล้วกว่า 4 ชีวิต ชีวิตแรกเกิดที่ดาวโลกสีฟ้า ชีวิตที่สองได้เข้ามายังโลกสวรรค์, ชีวิตที่สามกำเนิดขึ้นมาในโลกป่าและชีวิตที่สี่สุดท้ายก็ก้าวมาถึงจุดนี้ได้

แต่ความทรงจำเกี่ยวกับดาวโลกไม่อาจจะถูกลบเลือนออกไปได้ ยิ่งมันถูกบดบังเท่าไหร่ มันยิ่งจดจำได้ดีเท่านั้น

บางทีในใจจางหยูแล้วไม่ว่าเขาจะสำเร็จแค่ไหนแต่เขาก็ยังเป็นเด็กน้อยจากดาวโลกอยู่ดี

เขามองไปที่ซุนเหมิง “ ข้ายอมรับว่าข้ารู้สึกดีกับเจ้า ข้ารู้สึกเป็นเกียรติที่เจ้าชอบข้าแต่ข้าต้องขอโทษด้วย ข้ากลัวว่าข้าคงไม่อาจจะรับความรู้สึกใดๆในใจเพิ่มได้อีก…”

“ ช้าก่อน” ซุนเหมิงพูดขึ้นมา “ งั้นหาก…ข้ามีทางที่จะนำดาวโลกกลับมาล่ะ ?”

จางหยูคิ้วขมวด “ เจ้ากับข้าต่างก็เป็นจ้าวทะเลโกลาหลกัน เจ้าน่าจะรู้ว่าแม้ว่าจ้าวทะเลโกลาหลจะเลียนแบบดาวโลกขึ้นมาได้แต่ก็แค่ของเลียนแบบ มันไม่ใช่โลกจริงๆ…หากเจ้าย้อนเวลาและทำให้โลกกลับมาได้ กฎของทะเลโกลาหลจะพังลงไปในทันทีวินาทีต่อมาก็จะพินาศ”

เลียนแบบดาวโลกรึ ?

จางหยูไม่ได้คิดเรื่องนี้แต่เขาก็มีความสามารถที่จะทำมันได้จริงๆแต่เขาไม่ทำ

เพราะมันก็แค่ของเลียนแบบ มันไม่อาจจะแทนที่ดาวโลกในใจจางหยูได้เลย

จางหยูได้สร้างโลกขึ้นมามากมาย หลายอันนั้นคล้ายกับดาวโลก แม้ว่าจะคล้ายกันจนแทบมองความต่างไม่ออกแต่มันก็ไม่อาจจะแทนที่ความทรงจำในใจเขาได้

“หากข้าทำให้ดาวโลกกลับมาได้จริงๆ…อาจารย์จะยอมอยู่คู่กับข้าไปรึไม่ ?” ซุนเหมิงพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

จางหยูสงสัยขึ้นมาแล้วพูดขึ้น “ ข้าไม่รู้…ข้าบอกได้แค่ว่าหากเจ้าทำเช่นนั้น ข้าอาจจะคิดเรื่องความรู้สึก…” เขาไม่ได้มีอารมณ์จะมาคิดถึงเรื่องความรู้สึก

ซุนเหมิงยิ้มกว้างออกมา “ อาจารย์ งั้นจดจำที่ท่านพูดเอาไว้”

จางหยูมองไปที่ซุนเหมิง “ เจ้ามีทางจริงๆรึ ?”

“ ข้าลืมบอกอาจารย์ไปว่าทะเลโกลาหลแห่งใหม่นั้นมีความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน ข้าแค่ต้องให้ทะเลโกลาหลแห่งใหม่พัฒนามาในทิศทางของทะเลโกลาหลตอนนี้แล้วดาวโลกก็จะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง….” ซุนเหมิงพูดขึ้น “ เพราะทะเลโกลาหลแห่งใหม่นั้นอ้างอิงมาจากทะเลโกลาหลแบบเก่า ทะเลโกลาหลกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่า ดังนั้นในทางทฤษฎีแล้วหลังจากที่ทะเลโกลาหลแห่งใหม่กำเนิดขึ้นมา ทุกอย่างก็จะกำเนิดขึ้นมาด้วย…ท่านคิดว่ามันเป็นวังวนเวลาก็ได้”

เมื่อได้ยินแบบนั้นจางหยูก็ตาเป็นประกายขึ้นมา จากนั้นเขาก็ลังเลขึ้นมาอีกครั้ง “ แต่หากเป็นเช่นนั้น งั้นทะเลโกลาหลก็จะไม่เดินเข้าสู่การทำลายตัวเองรึ ? ”

“ ข้าจำกัดขนาดของการพัฒนาที่ดาวโลกอยู่ได้และให้มันพัฒนาไปในเส้นทางเดิมได้ ด้วยวิธีนั้นมันจะไม่ส่งผลต่อทั้งทะเลโกลาหล” ซุนเหมิงพูดขึ้น “ อันที่จริงข้าก็สงสัยว่าบ้านเกิดที่งดงามของอาจารย์เป็นแบบไหนกัน….ข้าคิดว่ามันต้องวิเศษมากแน่ๆ”

“ หลิงเอ๋อเองก็อยากเห็น” หลิงเอ๋อพูดขึ้นมา

….

ในพริบตาก็ผ่านไปอีกกว่าพันล้านปี ทะเลโกลาหลได้ถูกทำลายและหายไป

ตัวตนในทะเลโกลาหลได้เข้ามายังทะเลบรรพกาล พวกที่อ่อนแอรวมถึงกุยหลิง, จักรพรรดิกุยหลิงและพวกอื่นๆล้วนแต่หายไปพร้อมกับทะเลโกลาหล

มันทำให้การต่อสู้ในทะเลบรรพกาลนั้นดุเดือดขึ้น โชคดีด้วยการที่มีจักรพรรดิชั้น 1 อยู่ การต่อสู้ทั้งหมดจึงไม่เกินระดับเขต เพราะเมื่อเกินระดับเขตแล้ว จักรพรรดิชั้น 1 ทั้ง 9 คนจะเข้ามากันการขยายตัวของการต่อสู้ พวกเรากังวลว่าจะเป็นไปตามรอยเท้าทะเลโกลาหล ดังนั้นว่าจ้าวทะเลบรรพกาลจะไม่ปรากฏตัวแต่เหล่าจักรพรรดิก็ยังรักษาระเบียบของทะเลบรรพกาลอยู่

ผ่านไปอีกกว่าล้านล้านปี

หลังจากนั้นทะเลโกลาหลก็กำเนิดขึ้นมา

ในวันนั้นซุนเหมิงได้มาหาจางหยู “ อาจารย์ ดาวโลกที่ท่านพูดถึงปรากฏขึ้นมาแล้ว !”

จางหยูแสดงสายตาหม่นมองราวกับคนแก่แต่ใบหน้าเขายังดูอ่อนเยาว์อยู่

“ ดาวโลก !” จิตวิญญาณของจางหยูเหมือนฮึกเหิมขึ้นมา เขาเริ่มหายใจถี่ขึ้น

“ ยอดเยี่ยม !” หลิงเอ๋อส่งเสียงออกมา

จากนั้นซุนเหมิงก็ได้สร้างวังวนขึ้นมาแล้วพูดขึ้น “ เมื่อเดินทางผ่านวังวนนี่ท่านจะไปยังดาวโลก ข้ารับปากได้ว่าที่นั่นต้องเป็นบ้านเกิดของอาจารย์แน่ มันงดงามเหมือนที่อาจารย์ได้อธิบายเอาไว้”

จางหยูสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วเดินไปในวังวน

ต่อมาจางหยู, ซุนเหมิงและหลิงเอ๋อก็ได้ปรากฏตัวอยู่ใจกลางถนน

เมื่อเห็นตึกสูงโดยรอบ เขาก็เกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมา

อากาศ, ตึกสูง, ถนน, เสื้อผ้า, พาหนะที่คุ้นเคย ทุกอย่างราวกับฝัน ตอนนั้นจิตวิญญาณของจางหยูสั่นไหว เขาราวกับเดินทางไปนอกเมืองมาหลายสิบปีและได้กลับมายังบ้านเกิดแต่จางหยูไม่ได้เดินทางไปแค่หลายสิบปี เขาเดินทางออกไปหลายล้านล้านปี !

อยู่ๆจางหยูก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้น “ หลบ หลบ !”

รถบรรทุกวิ่งเข้ามาหาพวกเขา เพื่อจะหลบพวกเขาแล้วรถได้หักเลี้ยวทันที “ เอี๊ยด !” เสียงเบรกดังขึ้นมา รถได้หักหลบจางหยูและคนอื่นๆไปแต่รถได้ไปชนเข้ากับชายหนุ่มที่รอไฟแดงอยู่ข้างๆถนน

“ ปัง !” เสียงรถชนดังขึ้น ชายหนุ่มได้กลายเป็นศพไปทันที

ด้วยความแข็งแกร่งของจางหยูและคนอื่นๆแล้ว แค่คิดก็กันโศกนาฏกรรมนี้ได้แต่พวกเขากำลังตรวจสอบดาวโลกอยู่ พวกเขาไม่ได้สังเกตฉากรอบตัว จนกระทั่งชายหนุ่มคนนั้นกลายเป็นเศษเนื้อไปแล้วจางหยูและคนอื่นๆถึงได้สติกลับมา

จางหยูเงียบไปสักพัก เขามองไปที่ชายหนุ่มคนในกองเลือดด้วยความรู้สึกผิด

เขาไม่ได้ฆ่าเด็กนี่แต่เด็กนี่ตายเพราะเขา

“ นี่…” ซุนเหมิงพูดขึ้น “ รึว่าข้าควรชุบชีวิตเขาขึ้นมา ?”

“ นี่คือโลกมนุษย์” จางหยูโบกมือบอกกับซุนเหมิง “ หากเขาฟื้นคืนชีพขึ้นมา เขาจะโดนมองว่าเป็นสัตว์ประหลาด…”

“ งั้นต้องทำยังไง ?” ซุนเหมิงลังเล

“ ในเมื่อเขาตายเพราะเรา ข้าก็จะสร้างเขาขึ้นมาเอง”

เขาคิดถึงโลกทั้งหมด เขาค้นหาข้อมูลของชายคนนี้ ไม่คิดเลยว่าชายคนนี้จะเป็นคนสนใจทักษะการต่อสู้ เขาชอบที่จะช่วยเหลือคนอ่อนแอและยากจนแต่เขาหาเรื่องคนมากมายเพราะเรื่องนี้ ดังนั้นแม้ในวัย 30 ปีแต่เขาก็ยังจนอยู่

คนดีต้องพบกับความลำบาก !

“ เมื่อเจ้าชอบช่วยเหลือคน งั้นข้าจะให้เจ้าไปช่วยคนอีกที่ …” จางหยูยิ้มออกมา เขาได้ดึงวิญญาณของชายคนนั้นด้วยพลังจิตที่แข็งแกร่ง

จางหยูมองไปที่หลิงเอ๋อ เขาเผยรอยยิ้มลึกลับออกมา เขาดึงเศษเสี้ยวพลังจิตให้หลอมรวมกับวิญญาณชายหนุ่มคนนี้ จากนั้นก็ส่งอีกฝ่ายไปยังที่ที่ไม่มีใครรู้จัก “ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง อย่าทำให้ชาวจีนต้องอับอาย…”

“ อาจารย์ ท่านทำอะไรกับเขากัน ?” ซุนเหมิงถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

จางหยูยิ้มออกมา “ ไม่มีอะไร ข้าแค่ให้พลังสร้างอันยิ่งใหญ่กับเขา คนที่แบกรับพลังจิตของข้าไปนั้นต้องโดดเด่นในอนาคต ”

ซุนเหมิงเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาแต่นางไม่สนว่าอนาคตของชายคนนี้จะเป็นยังไง นางสนใจอีกเรื่องมากกว่า

“ อาจารย์ ท่านจำที่ท่านพูดไว้ได้รึไม่ ?” ซุนเหมิงมองไปที่จางหยู

จางหยูมองไปที่ตาของซุนเหมิงแล้วพูดขึ้น “ ข้าเป็นคนน่าเบื่อ เจ้ามั่นใจรึว่าจะอยู่กับข้า ?”

ซุนเหมิงรีบพยักหน้าตอบรับ

“ งั้น…” จางหยูยิ้มออกมา “เราก็มาอยู่ด้วยกัน”