เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1725 ศาสตราจารย์เฉินสมกับเป็นคุณ!
เฉินชางก็ถูกเจ้าแห่งการแสดงของชนชั้นผู้นำเหล่านี้ทำให้ขำแล้ว!
แต่รอยยิ้มของเขาในสายตาของฟูจิวาระ ซาอิ นี่คือท่าทีที่ยินดีและเห็นใจในการฟื้นตัวของคนไข้หลังการผ่าตัด ศาสตราจารย์เฉินชาง! สมกับเป็นคุณ!
คาร์เมน ฮามิลล์ ก็เชื่อว่านี่คือปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ อย่างไรเสียการผ่าตัดแบบนี้ตอนนี้ยังอยู่ในพื้นที่จำกัด ยากมากที่จะทำให้ดีได้! เป็นปัญหายากระดับนานาชาติ นอกจากปาฏิหาริย์พวกเขาก็นึกความเป็นไปได้อื่นไม่ออกอีกแล้ว
แต่ตอนที่ทั้งสองคนดีใจ ฟูจิวาระ ซาอิ พลันยิ้มพูดขึ้นมา
“ศาสตราจารย์เฉิน ผมถ่ายรูปคู่กับคุณได้ไหม แบบที่สวมชุดผ่าตัดนี่แหละครับ!”
เฉินชางพยักหน้ายิ้มบอก “ได้ครับ!”
คาร์เมน ฮามิลล์ หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปคู่ให้ทั้งสองคน! ฟูจิวาระ ซาอิ ตื่นเต้นดีใจมาก เขายิ้มบอก “ความฝันของผมก็คือการได้ผ่าตัดร่วมกับศาสตราจารย์เฉินครับ!”
เฉินชางยิ้มบาง “ต้องมีวันนั้นแน่นอนครับ!”
ฟูจิวาระ ซาอิ พยักหน้าด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้อูจวินฟื้นตัวดีมาก! ทำให้ทุกคนดีใจยิ่ง ขณะเดียวกันนี้เอง! นอกห้องผ่าตัดคนกลุ่มใหญ่กำลังรอการผ่าตัดเสร็จสิ้น! แม่ของอูจวิน เพื่อนร่วมต่อสู้ในหน่วยดับเพลิง เจ้าหน้าที่ของสถาบันวิจัยเคมี… คนทั้งกลุ่มเบียดเสียดอยู่หน้าประตูไม่เปล่งเสียง!
ตรุษจีนปีนี้ไม่มีหิมะ แสงอาทิตย์สดใสให้ความรู้สึกเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม น่าเสียดายไม่มีใครยิ้มออกมา ตรงกันข้ามมีเสียงลมหายใจดังขึ้นลงข้างหูเป็นระยะ! เมื่อแม่ของอูจวินนึกว่าลูกชายของตัวเองตายไป หัวใจของเธอก็เหมือนถูกมือใหญ่บีบแน่น!
ตอนที่เธอนั่งอยู่ที่นี่ครั้งก่อน ด้านข้างยังมีอูจวินน้อยที่อายุสิบกว่าปีอยู่ข้างๆ! เธอในตอนนี้ถึงแม้หวาดกลัวแต่ไม่ได้หมดความหวัง แต่ครั้งนี้ความกลัวในใจของเธอแผ่ขยายไม่หยุดหย่อน เกือบจะกลืนกินตัวเธอ!
ตอนนั้น! พ่อของอูจวินก็ไม่ได้ออกจากห้องผ่าตัด ภาพในตอนนั้นยังคงแจ่มชัดในเวลานี้ อยู่ในสมองของเธอไม่จางหาย วันนี้เธอยืนอยู่ที่นี่อีกแล้ว เธกลัวแล้วจริงๆ!
ถึงแม้หมอบอกว่ามีความเสี่ยงเป็นอัมพาตค่อนข้างสูง แต่ว่า… หลังเธอได้ยินข้อมูลนี้ บอกตามตรง… เธอกลับยินดีอยู่บ้าง เพราะเธอยังดูแลเขาได้! เทียบกับตาย ต่อให้เป็นอัมพาตก็ไม่เป็นไร ขอแค่ลูกชายยังมีชีวิตอยู่ก็พอ คิดไปคิดมาน้ำตาก็พรั่งพรู
หลิวจื่ออยู่ด้านข้างมองแม่ของอูจวิน “คุณป้าไม่ต้องห่วง! เสี่ยวอู่เป็นคนดี สวรรค์ย่อมคุ้มครอง จะต้องไม่เป็นไรแน่ๆ! หัวหน้าของพวกเราหาผู้เชี่ยวชาญไปทั่วเมืองหลวง จะต้องไม่เป็นไรแน่นอน!”
เพื่อนร่วมรบที่อยู่รอบข้างก็พยายามให้กำลังใจ “ใช่ครับคุณป้า ไม่ต้องห่วง! หลังจากนี้ถ้าเหล่าอู่ป่วย พวกเราจะไปช่วยดูแลเป็นประจำเอง!”
“จริงครับคุณป้า ไม่ต้อง…”
มองพวกเด็กๆ กลุ่มนี้ต่างก็เป็นห่วงลูกชายของตัวเอง เธอประทับใจมากจริงๆ นี่จะโทษคนอื่นไม่ได้ ควรโทษตัวเธอเอง! ตอนนี้เธอกลัวว่าตอนที่ตัวเองตายไปแล้ว จะเห็นอูจวินกับพ่อเขาบอกเธอว่า ตัวเองดูแลลูกชายได้ไม่ดี…
หัวหน้าสถาบันวิจัยมองมารดาของอูจวิน ในใจก็คิดคำนวณมากมาย! เรื่องเกิดขึ้นเพราะพวกเขา ส่วนอูจวินช่วยเอกสารที่สำคัญ ช่วยพวกเขาหลีกเลี่ยงการสูญเสียใหญ่หลวง ถ้าอูจวินเป็นอะไรไปพวกเขาก็จะชดเชยให้ครอบครัวของอูจวิน… ถึงแม้เปล่าประโยชน์ แต่… ท้ายที่สุดก็เป็นความปรารถนาดี! วีรบุรุษคุณต้องให้ความสำคัญ ส่วนหมอพวกเขาจะต้องช่วยวีรบุรุษได้แน่!
ชั่วเวลานั้นคนมากมายเริ่มชะเง้อหนามองดู ทันใดนั้นเอง! เสียงเปิดประตูพลันดังขึ้น จากนั้นเตียงผู้ป่วยก็ถูกเข็นออกมา! ทุกคนเห็นดังนั้นรีบลุกขึ้นมา! พากันยืนขึ้น! เสมือนกับรอการไต่สวนอย่างไรอย่างนั้น ทำให้คนใจเต้นไม่เป็นสับปะรด
แม่ของอูจวินกลับนั่งบนเก้าอี้ สองมือปิดตาไม่กล้าลืมตามอง! เธอ… กลัวมากจริงๆ! เวลานี้ภายในห้องพลันเงียบลง แม่ของอูจวินได้ยินดังนั้นใจกระตุกหล่นไปถึงตาตุ่มทันที! เรื่องที่กลัวที่สุด… จะเกิดขึ้นจริงๆ หรือ น้ำตาไหลลงมาระหว่างนิ้วไม่ขาดสาย เสียงสะอึกสะอื้นกลายเป็นเสียงสุดท้าย!
ในตอนที่เธออยากตายที่สุดนั้นเอง! เสียงอันคุ้นเคยพลันดังขึ้นมา
“แม่!”
คำว่า ‘แม่’ ทำให้เธอตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง เป็นเสียงที่คุ้นเคยอะไรอย่างนี้! ดังอยู่ข้างหูเธอมายี่สิบกว่าปี! วินาทีนี้ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงไพเราะ ฟังตลอดชีวิตไม่รู้เบื่อ! เธอลืมตาช้าๆ เงยหน้าทีละน้อยแล้วก็ทีละน้อย! ทันใดนั้นเธอเห็นใบหน้าของอูจวินกำลังยิ้มร้องไห้ให้ตัวเอง!
หญิงวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นด้วยตัวสั่นเทา! มองเขาด้วยความตื่นเต้น สองมือสั่นเครือถึงกับทำอะไรไม่ถูก อยากจะกอดแต่ก็กลัวทำร้ายเขา ได้แต่ยืนอยู่ด้านข้างมองลูกชาย ปากพูดพร่ำไม่หยุด “เด็กคนนี้… เด็ก… เด็กดี ค่อยยังชั่ว!”
“ค่อยยังชั่วจริงๆ!”
สองแม่ลูกประคับประคองกันและกันมาสิบกว่าปี กลายเป็นที่พึ่งพิงของกันและกัน! วินาทีนี้ทั้งสองคนน้ำตาคลอ ในน้ำตาเจือรอยยิ้ม ในรอยยิ้มซุกซ่อน… สายสัมพันธ์อันลึกซึ้งของแม่ลูก! ใต้หล้านี้ยังมีอะไรที่จริงใจไปกว่านี้อีกหรือ
เสียงปรบมืออย่างอุ่นหนาฝาคั่งดังรอบด้าน! เพื่อนร่วมงานของอูจวินก็ยิ้มด้วยความดีใจ เชสเซอร์ถอนหายใจก่อนเช็ดหางตา บอกตามตรง… ฉากนี้น่าประทับใจพอสมควร!
“ขอบคุณค่ะ!”
“คุณหมอ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ… พวกเราคงสูญเสียครอบครัวไปแล้ว!” หญิงวัยกลางคนเกือบจะคุกเข่าลงบนพื้น!
เฉินชางรีบห้ามไว้! เหมือนในสายตาของหญิงวัยกลางคนวัยห้าสิบปีมองว่า มีเพียงการคุกเข่าจึงจะแสดงความตื้นตันของเธอได้! ถ้ามีคนช่วยลูกชายเธอได้ ต่อให้ก้มหัวกี่ครั้งเธอก็จะทำโดยไม่พร่ำบ่น!
เสียงหัวเราะยินดีนอกห้องผ่าตัดเพิ่มความอบอุ่นให้วันตรุษจีนได้ไม่น้อย! การผ่าตัดก็จบลงเช่นนี้ คนไข้ถูกเฉียวเฉิงอันส่งไปที่ห้องสังเกตอาการ เพื่อจะได้สังเกตอาการดีๆ
คาร์เมน ฮามิลล์ กับฟูจิวาระ ซาอิ ก็ไม่ได้อยู่นาน ต่างก็จากไปในวันนั้น ตอนนั่งอยู่บนเครื่องบิน คาร์เมน ฮามิลล์ ดูภาพที่เขาถ่ายให้ฟูจิวาระ ซาอิ เขาเหลือบมองเตียงผ่าตัดโดยไม่รู้ตัว พริบตานั้น! คาร์เมนชะงักงันทันที ไม่ถูกสิ! การผ่าตัดมีปัญหา!
เพราะตัวอุปกรณ์บนเตียงผ่าตัดมีปัญหา อีกทั้งเมื่อมองอุปกรณ์สิ้นเปลืองชิ้นอื่นๆ มีกล้องจุลทรรศน์ผ่าตัด มีกรรไกรตัดเยื่อหุ้มมัดประสาท แล้วก็ยังมี… เครื่องมืออีกสารพัดอย่าง! คาร์เมน ฮามิลล์ พลันนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา อย่าบอกนะว่า… ความจริงศาสตราจารย์เฉินผ่าตัดซ่อมแซมไขกระดูกสันหลังได้? ไม่ผิดแน่! ต้องเป็นอย่างนี้แน่ๆ! ไม่อย่างนั้นทำไมเขาต้องปิดเครื่องช่วยหายใจล่ะ
เมื่อคิดอย่างละเอียด คาร์เมนพลันนึกถึงเบาะแสมากขึ้นเรื่อยๆ! เขารีบดึงฟูจิวาระ ซาอิ ที่อยู่ด้านข้าง พูดด้วยสีหน้าเปี่ยมความจริงจัง
“ฟูจิวาระ ผมจะบอกคุณเรื่องหนึ่ง!”
ฟูจิวาระ ซาอิ งุนงง “เรื่องอะไร!”
คาร์เมน ฮามิลล์ พูดด้วยสีหน้าลึกลับและคร่ำเคร่ง “ศาสตราจารย์เฉิน… อาจจะชำนาญการผ่าตัดซ่อมแซมไขกระดูกสันหลัง!”
สิ้นประโยคนี้ทั้งสองคนเงียบลงทันที ทั้งสองรู้ว่าการผ่าตัดนี้จะมีผลกระทบต่อทั้งโลกขนาดไหน! ศาสตราจารย์เฉิน… สมกับเป็นคุณ!