เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1726 สาขาห้องทำงานของเฉินชางกำลังสร้างขึ้น!
ฟูจิวาระ ซาอิ กับคาร์เมน ฮามิลล์ สบตากันแล้วพลันเงียบลง! เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ คาร์เมน ฮามิลล์ รีบเปิดโทรศัพท์ ดูแผ่นฟิล์มของอูจวินที่ถ่ายไว้ก่อนหน้านี้อย่างจริงจังอีกครั้ง! หลังจากนั้นเนิ่นนาน!
เขาสูดหายใจลึก “นี่เป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ก็จริง แต่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์ของคนไข้ ทว่าเป็นปาฏิหาริย์ที่ศาสตราจารย์เฉินชางสร้างขึ้นมากับมืออีกครั้ง”
“ฟูจิวาระ ลองดูฟิล์มเอ็กซเรย์ของคนไข้สิ กระดูกหักระดับนี้ต้องกระทบต่อไขสันหลังและเส้นประสาทแน่นอน อีกอย่างก่อนหน้านี้คนไข้ก็มีอาการบาดเจ็บที่กะบังลมด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ”
“เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้ว หลังถอดเครื่องช่วยหายใจออก คนไข้ค่อยๆ ฟื้นกลับมาหายใจเองได้ แสดงว่าเส้นประสาทกะบังลมฟื้นฟูสมบูรณ์แล้ว!”
ฟูจิวาระวางรูปที่ถ่ายคู่กับเฉินชางในมือลง พึมพำกับตัวเอง “นี่น่าจะเป็นเรื่องจริง!”
คาร์เมน ฮามิลล์ ชะงัก หันมาถามฟูจิวาระด้วยความสงสัย “อะไรจริงเหรอ”
ฟูจิวาระ ซาอิ พูดต่อ “ก็หมายถึงการผ่าตัดนี้น่ะสิ”
คาร์เมน ฮามิลล์ อดพูดไม่ได้ “คุณ… ไม่สงสัยสักนิดเลยเหรอ!” ยังพูดไม่ทันจบ คาร์เมน ฮามิลล์ จึงนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ ฟูจิวาระที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือแฟนคลับเดนตายของเฉินชาง! เขาจะสงสัยในความคิดของตัวเองไหม นึกถึงตรงนี้คาร์เมน ฮามิลล์ ก็ไม่พูดมาก แค่ถอนหายใจ!
ความจริงทั้งสองคนรู้อยู่แก่ใจดี มอบการผ่าตัดสำคัญนี้ให้พวกเขา ก็ไม่แน่ว่าจะเผยแพร่ออกไปได้ ก็เหมือนเทคโนโลยีชนิดหนึ่ง ยาชนิดหนึ่ง หรือว่าถ้าให้ทุกคนบนโลกนี้รู้สูตร จะไม่สะดวกกว่าหรือ จะช่วยคนได้มากกว่าจริงไหม แต่ทำไมถึงไม่มีคนทำแบบนั้นล่ะ!
เพราะจุดยืนบางทีนับตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาเกิดมา บนตัวของพวกเขาก็ถูกมอบหมายจุดยืนและป้ายต่างๆ ติดตัวมาตั้งแต่เกิด! ชีวิตลำบากยากเย็นมากพอแล้ว บางเรื่องไม่ต้องพูดออกมาก็ได้ว่าหมายถึงอะไร ก็คือรู้ทั้งรู้ว่ามีเหตุผล แต่กลับไม่มีใครเปิดเผยมัน
พวกเขาไม่มัวสับสนกับคำถามนี้! เพราะเปล่าประโยชน์ ก็เหมือนกับเอดส์บนโลกนี้ ไม่ว่ารักษาได้ไหม ขอแค่คุณช่วยคนได้ก็พอแล้ว เช่นเดียวกัน พันธมิตรริเริ่มการรักษาอัมพาตระดับโลกอยู่ในมือใครก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ ขอแค่ช่วยคนได้มากขึ้นก็พอแล้ว! เฉินชางมีความสามารถแบบนี้อยู่ ก็คู่ควรกับเกียรตินี้!
ดังนั้นคาร์เมน ฮามิลล์ อดพูดไม่ได้ “ถ้านี่เป็นความจริง… พวกเราต้องหาหลักฐานโดยเร็ว นี้สำหรับพวกเราแล้วไม่เป็นไร แต่สำหรับพันธมิตรริเริ่มการรักษาอัมพาตนั้นกลับมีความหมายมาก การผ่าตัดซ่อมแซมกระดูกไขสันหลังของศาสตราจารย์เฉินชาง จะต้องช่วยคนได้มากกว่านี้แน่นอน! ผมคิดว่าควรจะเอาข่าวนี้กลับไปบอกประธาน”
ฟูจิวาระ ซาอิ พยักหน้า พันธมิตรริเริ่มการรักษาอัมพาต ความจริงเป็นองค์กรกึ่งแสวงหาผลกำไร จัดเป็นพันธมิตรรักษาอัมพาตที่อยู่ใต้องค์กรสาธารณสุขระดับโลก ก็เพื่อช่วยเหลือคนพวกนี้ วิธีการที่บรรลุการรักษา แต่ผ่านการพัฒนาในหลายปีมานี้ เห็นชัดว่ายังคงช้าอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรเสียเทคโนโลยีที่สำคัญที่สุด การเชื่อมต่อซ่อมแซมกระดูกสันหลังก็มีความยากสูงเกินไป ความคืบหน้าของเทคโนโลยีนี้ถึงขั้นพูดได้ว่าคงเติ่งมาหลายสิบปีแล้ว
วันนี้ในที่สุดพวกเขาก็เจอที่ที่สามารถทะลวงปัญหานี้ได้ จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร!
โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง หลังทุกคนตามเฉินชางออกมาจากห้องสังเกตอาการก็กลับห้องทำงานแพทย์ ตอนที่เฉินชางผ่านทางเดิน เข้าพลันพบว่า ป้าย ‘ห้องทำงานเฉินชาง’ ยังคงแขวนอยู่ก็อดแปลกใจไม่ได้
นางพยาบาลหยางเจียผ่านมาพอดี จึงยิ้มบอก “ศาสตราจารย์เฉิน ห้องทำงานของคุณยังเก็บไว้ตลอดค่ะ พวกเราจะมาทำความสะอาดสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง คุณมาเมื่อไรก็มีที่ให้คุณเสมอค่ะ!”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ค่อนข้างตื้นตันใจ
อูี่หยงกังยิ้มบอก “ใช่ มีเวลากลับมาบ่อยๆ ที่นี่ก็เป็นบ้านของคุณ!”
เฉินชางพยักหน้า “ตกลง ขอบคุณครับหัวหน้าอู!”
คนอื่นเห็นห้องทำงานเล็กๆ ก็พากันอึ้ง หยางเหวินอูชิงพูดขึ้นมาก่อน “ศาสตราจารย์เฉิน โรงพยาบาลจีสุ่ยถานแห่งเมืองหลวงก็อยากเตรียมห้องทำงานให้คุณ คุณคิดเห็นว่ายังไงครับ”
ชวีจินกัวได้ยินดังนั้นรีบพูดบ้าง “ศาสตราจารย์เฉิน พวกเราก็ต้องสร้างห้องทำงานให้คุณ ถึงยังไงหลังจากนี้คุณก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว การซ่อมแซมกระดูกไขสันหลังเป็นโครงการระยะยาว ผมคิดว่าพวกเราก็ควรมีห้องทำงานของคุณเช่นกัน!”
เหยียนเจิงจวินพยักหน้า “มีเหตุผล ผมจะโทรหาโรงพยาบาลของผมเดี๋ยวนี้เลย! ผมคิดว่าหลังจากนี้ศาสตราจารย์เฉินจะต้องเป็นหมอชื่อดังแน่อยู่แล้ว ว่ากันความทะเยอทะยานไม่ขึ้นกับอายุ แต่ขึ้นอยู่กับความสามารถ ศาสตราจารย์เฉินก็นับเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเราแล้ว เรื่องห้องทำงานตามโรงพยาบาลต่างๆ ผมคิดว่าพวกเราในฐานะนักเรียนก็ควรใส่ใจและตั้งใจทำครับ”
คำพูดนี้ของเหยียนเจิงจวินช่วยเปิดหูเปิดตาให้ทุกคน! หัวหน้าเหยียน คุณเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมของโรงพยาบาลกองทัพปลดปล่อยประชาชน คุณยังเป็นทหารนะ! ตอนที่คุณประจบช่วยคิดถึงความรู้สึกของพวกเราหน่อยได้ไหม
ตัวอูี่หยงกังก็อึ้งงัน! นี่… ควรพูดว่าอะไรดีล่ะ ฉันมีห้องทำงานให้เพราะเฉินชางเคยอยู่ที่นี่นานแล้ว พวกคุณล่ะ พวกคุณหน้าไม่อายเกินไปแล้วมั้ง ยอมจริงๆ! อะไรคือคนแก่ไม่เอาหน้า ก็คือแบบนี้ไง!
เฉินชางก็ยิ้มกระอักกระอ่วน หลังกลับมาห้องทำงานทุกคนนั่งลง เฉินชางมองทุกคนก่อนเก็บรอยยิ้มบอก “เรื่องซ่อมแซมกระดูกไขสันหลังพวกคุณต้องระมัดระวังมากๆ จะปิดคงปิดไม่มิด ทุกคนรีบเรียนรู้รีบเชี่ยวชาญ คาร์เมน ฮามิลล์ กับฟูจิวาระ ซาอิ ต้องดูออกแน่นอน ดังนั้นรีบทำเวลาเตรียมพร้อม”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็พากันพยักหน้า
“หวังเซียน คุณดูการผ่าตัดวันนี้แล้วรีบออกบทความวิจัยตามการผ่าตัดนี้” เฉินชางพูดต่อ
หวังเซียนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเหมือนได้รับมอบหมายงานสำคัญ รีบพยักหน้ารับ!
เฉินชางพูดต่อ “ความจริงเรื่องอย่างการแพทย์ ตามหลักแล้วไม่ควรมีพรมแดน อย่างไรเสียการช่วยคนจึงจะเป็นจุดประสงค์สำคัญ แต่ผมยังหวังว่าการแพทย์ของประเทศพวกเราจะยืนอยู่แนวหน้าของโลก จะดีที่สุดถ้าพวกเราช่วยประชาชนของพวกเราได้สุดความสามารถด้วยเทคโนโลยีของพวกเรา”
ประโยคนี้ของเฉินชางเป็นคำพูดเห็นแก่ตัว ทว่ามนุษย์ไม่มีทางไม่เห็นแก่ตัว พวกเราเป็นคนจีน ย่อมต้องหวังให้คนจีนได้ประโยชน์ก่อน หลังหัวหน้าทั้งหลายได้ยินก็พากันพยักหน้า!
“วางใจเถอะศาสตราจารย์เฉิน!”
เฉินชางรับคำ “ถ้าผมเดาไม่ผิดละก็ ภาระหลังจากนี้จะหนักยิ่งขึ้น ปีนี้… พวกเราอย่าพลาดจะดีกว่า ทุ่มเททำงานสุดความสามารถโดยเร็วที่สุดกัน!”
หลายคนพากันพยักหน้า เฉินชางไม่ได้อยู่เมืองหลวงนาน เขาลุกขึ้นเตรียมจากไป เฮลิคอปเตอร์ยังรอเฉินชางอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้อยู่นานเกินไป ออกจากเมืองหลวงไปทันที
บนเครื่องบิน เฉินชางพลันได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นมา!
วินาทีนี้เฉินชางตาเป็นประกาย จริงด้วย! ในที่สุดก็ฆ่าบอสเลเวลแม็กซ์ได้แล้ว เขาต้องรีบไปดู!