เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1724 ปาฏิหาริย์การแพทย์!
หลังจากนั้นคาร์เมน ฮามิลล์จึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเคยเห็นดวงตาคู่นั้นของเฉินชางที่ไหนมาก่อน!
แต่!
ทำไมถึงนึกไม่ออกนะพลันย้อนนึกถึงที่อวี่หยงกังพูดชื่อเฉินชางเมื่อครูนี้เขาก็พลันตาสว่าง!
ที่แท้คนเบื้องหน้านี้ก็คือเฉินชาง!
“คุณ…คุณ…คุณก็คือศาสตราจารย์เฉินชาง?”
“ผมเป็นไอดอลของคุณ! ไม่ใช่สิ…คุณเป็นไอดอลของผม!”
“สวัสดีครับผมชื่อฟูจิวาระ ซาอิเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมกระดูกสันหลังของโรงพยาบาลแพทยศาสตร์โตเกียว! แล้วก็เป็นรองประธานของพันธมิตรริเริ่มการรักษาอัมพาตระดับโลก!”
“ศาสตราจารย์เฉินคุณเป็นไอดอลของผมมาตลอดแล้วก็เป็นเป้าหมายในอนาคตของผมด้วย!”
เฉินชางถูกชมจนอายม้วนแล้วเขารีบพูด “ผ่าตัดกันก่อนเถอะ!”
ถูกต้องเฉินชางเริ่มเย็บเชื่อมต่อแอนทีเรียลองจิทูดินัลลิกาเมนต์ดูง่ายๆสบายๆแต่กลับสะกดสายตาอย่างยิ่ง!
ถูกต้อง!
ในสายตาของคนพวกนี้ปากแผลจากการเชื่อมต่อเล็กๆล้วนเปี่ยมเส้นหยิ่ง! แม้แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าทำไม!
อย่าบอกนะว่า!
นี่ก็คือผลพิเศษของบัฟไอดอลแต่การทุ่มทุนของพวกเขาไม่ได้สูญเปล่าเพราะแต่ไหนแต่ไรแอนทีเรียลองจิทูดินัลลิกาเมนต์ก็เป็นจุดสำคัญและจุดยากในตอนสุดท้ายของการผ่าตัดกระดูกสันหลังหัก! ยิ่งมีการเชื่อมต่อมิดชิดและแม่นยำก็ยิ่งป้องกันไม่ให้กระดูกหลุดออกมามีบทบาทสำคัญต่อการฟื้นฟูในภายหลัง!
เฉินชางเย็บอย่างสบายๆเปิดคลาสเรียนรู้ให้ทุกคนดูอีกครั้ง!
จากนั้นเฉินชางก็วางท่อยางซิลิโคนในช่องว่างภายในแกนกลางกระดูกสันหลังเพื่อระบายของเหลวแล้วเขาก็เริ่มเชื่อมต่อกล้ามเนื้อส่วนนอกลำคอกับพังผืดชั้นลึกเย็บกล้ามเนื้อแพลทิสมาเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังและผิวหนังเป็นชั้นๆไป คาร์เมนเห็นผิวหนังเย็บเสร็จแล้วยังคงอดพูดไม่ได้ “เมื่อกี้…ลืมจัดการหลอดเลือดดำไทรอยด์เหรอครับ”
ฟูจิวาระ ซาอินึกไม่ถึงว่าคาร์เมนจะใส่ร้ายป้ายสีไอดอลตัวเต็งเขารีบพูด “การผ่าตัดนี้ไม่จำเป็นต้องจัดการหลอดเลือดดำไทรอยด์! อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้คุณไม่เห็นปากแผล?”
พูดถึงตรงนี้ฟูจิวาระ ซาอิรีบร้อนบอก “คุณดูปากแผลถูกเลือกตรงนี้ตอนสอดลึกเข้าไปจะอ้อมหลอดเลือดดำในต่อมไทรอยด์ได้พอดี!”
“นี่เป็นการปรับปรุงการผ่าตัดแบบดั้งเดิมปากแผลนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ! ศาสตราจารย์เฉินเก่งอย่างที่คิดเลย!”
เฉินชางนึกไม่ถึงว่ามาผ่าตัดที่เมืองหลวงจะได้สุนัขเลียขามาหนึ่งตัว! น่าสะท้อนใจอย่างยิ่ง!
ในที่สุดการผ่าตัดก็จบลงเฉินชางหันไปมองวิสัญญีแพทย์ “อีกนานเท่าไรกว่ายาชาจะหมดฤทธิ์”
โจวเฮอมองเวลา “ราวสิบนาที!”
หัวหน้าห้องสังเกตอาการเฉียวเฉิงอันเดินเข้ามา “ศาสตราจารย์เฉินจะให้ส่งไปที่ห้องสังเกตอาการเลยไหม”
เฉินชางลังเลชั่วครู่ก่อนตอบ “รอก่อนผมจะดูสถานการณ์การฟื้นฟู!”
“รอสิบนาทีแล้วกัน!”
ทุกคนพากันพยักหน้าบอกตามตรงทุกคนคาดหวังกับการผ่าตัดนี้มากถึงขั้นว่าการผ่าตัดนี้พูดได้ว่าเป็นทุนก้อนใหญ่ที่สุดในชีวิตที่เหลืออยู่หลังจากนี้ของพวกเขาดังนั้นทุกคนจึงรอสังเกตการฟื้นฟูของคนไข้หลังการผ่าตัดสิ้นสุด! การรอยาชาหมดฤทธิ์ยาวนานมาก! พวกพยาบาลก็ไม่กล้าเก็บเครื่องมือหากเดี๋ยวต้องใช้อีกจะทำอย่างไร!
เวลาไหลผ่านไปแต่ละนาทีแต่ละวินาที!
ผ่านไปสิบนาทีแล้วเฉินชางจึงเห็นเครื่องช่วยหายใจเข้าเขาพูด “เครื่องช่วยหายใจ…ปิดมันเถอะ” ได้ยินเฉินชางพูดเช่นนี้ฟูจิวาระ ซาอิกับคาร์เมน ฮามิลล์สบตากันพวกเขาคาดเดาถูกจริงๆด้วย! กะบังลมเสียหายส่งผลให้การทำงานของระบบทางเดินหายใจล้มเหลว!
แต่ว่า!
ทำไมต้องปิดเครื่องช่วยหายใจหลังกะบังลมเป็นอัมพาตระบบทางเดินหายใจต้องล้มเหลวอย่างแน่นอนปิดเครื่องช่วยหายใจตอนนี้ดูไม่เหมาะสมอย่างเห็นได้ชัด! ทั้งสองคนจึงรีบพูด
“ไม่ต้องรอก่อนหรือ”
“จริงด้วย! ยังไม่ผ่านระยะที่ยาหมดฤทธิ์ก็ยอมแพ้ไปแบบนี้ไม่น่าเสียดายเกินไปหน่อยเหรอ”
“การทำงานคลื่นไฟฟ้าก็หัวใจปกติดี…”
แต่ว่า! ทุกคนในที่นั้นปิดเครื่องช่วยหายใจแบบไม่ลังเล!
ตอนที่คาร์เมน ฮามิลล์กำลังเสียดายเขาพลันพบเรื่องหนึ่งอย่างน่าตกใจ! การหายใจของคนไข้…กำลังฟื้นคืนกลับมาช้าๆ!
10–15–20! ถึงกับเป็นยี่สิบครั้งต่อนาที
เห็นการเปลี่ยนแปลงทางค่าตัวเลขนี้คาร์เมน ฮามิลล์ตื่นเต้นจนนิ่งอึ้งอยู่กับที่! ครั้งนี้ไม่เพียงแค่เขาแฟนคลับน้อยจากญี่ปุ่นของเฉินชางก็เริ่มเบิกตาด้วยความตื่นเต้นพวกเขายำได้ชัดเจนว่าคนไข้สูญเสียการหายใจไปแล้วแถมเส้นประสาทกะบังลมก็เสียหาย… นี่ทำได้อย่างไรกัน
เฉินชางในเวลานี้…ดูสงบมากไม่มีความตื่นเต้นหรือยินดีใดๆแม้แต่ท่าทางดีใจก็ดูฝืนชัดเจน! อย่าบอกนะว่า…คนไข้แค่หายใจเป็นระยะเวลาสั้นๆแบบชั่วคราว? ไม่อย่างนั้นจะฟื้นฟูไวขนาดนี้ได้อย่างไร
ส่วนเหล่านักเรียนแพทย์ชั้นยอดที่รู้ความจริงแม้ตอนนี้ก็ยังตื่นเต้นในความสำเร็จของเฉินชางมาก! แต่ว่าที่นี่มีสายลับอยู่จึงต้องรู้จักแสดงละครอย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นนักแสดงรุ่นเก่าเชี่ยวชาญการตีเนียนสวมบทบาทอยู่แล้ว
“ศาสตราจารย์ชวีเส้นประสาทกะบังลมของคนไข้…ไม่ได้เสียหายหรือ”
ชวีจินกั่วถอนหายใจอย่างคลุมเครือ “ความสามารถในการฟื้นฟูของคนไข้คนนี้แข็งแกร่งมากข้อมูลจากภาพอาจไม่ค่อยถูกต้องนัก!”
เวลานี้คนไข้สะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา! อู๋จวินมองโดยรอบมีคนมากมายเขามึนงงชั่วขณะ “ผม…ผมยังไม่ตายหรือ” อู๋จวินนึกว่าตัวเองจะตายแล้วจริงๆ หลังรู้ข่าวที่ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่อู๋จวินก็ดีใจจนน้ำตาไหลพราก “ผมยังมีชีวิตอยู่…ค่อยยังชั่ว ถ้าผมจากไปแบบนี้จริงๆก็ไม่รู้ควรบอกพ่อยังไงผมรับปากเขาว่าจะดูแลแม่ของผมดีๆ” อู๋จวินพูดคนเดียวเขากลัวตัวเองพูดไม่จบก็จะจากไปพอพ่อของเขาเสียชีวิตกะทันหัน ตอนนี้เขาสมองมึนงงนึกอะไรได้ก็จะพูดออกมาพูดไม่ปะติดปะต่อแต่กลับเป็นคำพูดที่มาจากส่วนลึกของหัวใจ
“คุณยังไม่ตาย!”
“ยังมีชีวิตอยู่ครับ…”
อู๋จวินได้ยินดังนั้นก็อดมองอวี่หยงกังไม่ได้ “คุณหมอ…ผมยังมีโอกาสเหรอ”
“ผมไม่เป็นอัมพาตใช่ไหม…”
“ถ้าผมเป็นอัมพาตพวกคุณให้ผมตายอย่างสงบที ถ้าผม…ยังมีชีวิตอยู่จะเป็นภาระแม่ผมเปล่าๆ ชั่วชีวิตเธอไม่เคยได้สัมผัสโชคดีผมอกตัญญูทำหน้าที่ลูกไม่ได้แต่…ผมไม่อยากให้เธอลำบากเพื่อผมในอีกครึ่งชีวิตนี้!”
อู๋จวินน้ำตานองยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาโดยไม่รู้ตัวเมื่อขยับแขนความเจ็บปวดพลันแล่นเข้ามาเขาพลันชะงัก! ยกแขนได้เขาลองยกขา! ก็ได้เหมือนกัน! ถึงยากมากก็เถอะแต่ต่างจากตอนที่เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลคนละโยชน์ ตอนที่เพิ่งมาถึงเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดไปทั่วร่างอย่างชัดเจน! นั่นเป็นความรู้สึกเจ็บปวดที่ไปถึงจิตวิญญาณจากนั้น…เขาก็หมดสติไป! ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้วถึงแม้เจ็บมากแต่เขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกในการควบคุมได้อย่างชัดเจน!
เห็นอู๋จวินฟื้นฟูอย่างน่ามหัศจรรย์เช่นนี้ทุกคนเผยความยินดี! น่าดีใจจริงๆ
ชวีจินกั่วเห็นดังนั้นก็ใจเต้นกระตุกขยิบตาให้สหายเก่าที่อยู่ด้านข้างปรบมือขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ปาฏิหาริย์การแพทย์!”
หลายคนเห็นดังนั้นก็ตอบสนองเร็วมาก! รีบพยักหน้าพูด “จริงด้วย! ปาฏิหาริย์การแพทย์!”