เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1714 สิ่งที่บอบบางที่สุดคือหัวใจของมนุษย์
โรคทางระบบประสาทที่เกิดจากภาวะโลหิตจางจากการขาดวิตามินบีแบบนี้พบน้อยมาก ทุกคนเคยเห็นภาวะโลหิตจาง แต่น้อยมากที่จะเจอความผิดปกติทางจิตที่เกิดจากโรคโลหิตจาง
หลังจากที่เฉินชางเสนอวิธีใช้วิตามินบีสิบสองและอาหารเสริมธาตุเหล็กเพื่อเสริมเลือด แม้ว่าทุกคนจะนำไปใช้แต่พวกเขาก็ยังสงสัยอยู่เล็กน้อย พูดตามตรงทุกคนต่างมีภาพจำที่ไม่ดีกับคุณป้า รู้สึกว่าคุณป้าคนนี้เหมือนคนไข้โรคจิตมากกว่า มักจะพร่ำเพ้อเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทำเหมือนตัวเองเป็นสายลับจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น
ทว่าสิ่งที่เสียเปรียบที่สุดของคนเป็นหมอคือ จะใช้ความรู้สึกส่วนตัวกับคนไข้ไม่ได้ เพราะอารมณ์จะส่งผลต่อการวินิจฉัย แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ป่วยทางจิต เป็นคนเลวทราม เป็นคนชั่วร้ายที่เผาบ้านฆ่าคนและล่วงประเวณี คุณก็ยังต้องทำหน้าที่ของตัวเอง ฟังดูเหมือนเป็นแม่พระ แต่ทุกอย่างเป็นแบบนี้จริงๆ
แน่นอนว่านี่เป็นการพูดถึงมุมที่แย่ที่สุด แม้ว่าคนไข้จะเป็นสาวสวยที่ไม่ชอบใส่เสื้อผ้า หรือผู้ชายเซ็กซี่ที่ชอบโชว์ขนหน้าอก คุณต้องควบคุมฮอร์โมน เป็นหมอที่สงบสติอารมณ์ได้ ถึงอย่างไรพูดตามตรง หมอเป็นอาชีพที่สอดส่องความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยได้ หากไม่มีความเป็นมืออาชีพ คุณจะทำผิดพลาดได้ง่ายมากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นแผนกเต้านมหรือแผนกระบบทางเดินปัสสาวะ แม้แต่ในห้องอัลตราซาวด์และห้องคลื่นไฟฟ้าหัวใจ คุณจะเห็นอวัยวะต่างๆ มากมายที่คุณอาจจะมองข้ามไป แต่ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะหัวใจเต้นแรง ใช่แล้ว!
ความจริงสำหรับคนที่เป็นหมอมานาน ทั้งหมดก็เป็นเพียงแค่อวัยวะ! แน่นอนว่าทุกคนไม่ต้องกังวลว่า หลังจากเห็นเยอะเกินไปจะเกิดภาวะเหนื่อยล้าต่อความสุนทรีย์ เอาเป็นว่า… ต้องมีอยู่แล้ว! มีจริงๆ! ไม่ต้องถามว่าเพราะอะไร แน่นอนว่านอกจากสิ่งล่อใจพวกนี้ ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่จะทำให้คุณหัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออก
ตอนที่เฉินชางยังเป็นแค่หมอตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ก็เคยถูกชักชวนให้ไปทำงานที่วันหนึ่งรายได้สูงถึงสามพันหยวน แน่นอนว่างานแบบนี้จะต้องใช้หน้าตา หลัวโจวไม่ได้มีความสามารถด้านนี้แต่เขาเป็นคนซื่อสัตย์ เฉินชางให้โอกาสเขา แน่นอนว่าเขาจะสู้อย่างเต็มที่ในฐานะคนใหม่ของทีม หลัวโจวรู้ว่าตัวเองยังหนุ่มจึงพยายามช่วยงานทุกอย่างในแผนกอย่างสุดความสามารถ เวลารวมก่อนวันตรุษจีนและวันตรุษจีนเป็นของเขาทั้งหมด
สำหรับคุณป้าคนนี้ หลัวโจวพูดตามตรงว่ารู้สึกดีด้วยไม่ลงจริงๆ ถึงอย่างไรตอนนี้คุณป้าก็อาการดีขึ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมออกจากโรงพยาบาล “คุณหมอหลัว… ฉันอยู่อีกสองสามวันได้ไหมคะ หลังจากวันตรุษจีนค่อยออกจากโรงพยาบาล”
หลัวโจวพูดตามตรง “คุณป้าไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้คุณอยู่ คุณก็เห็นแล้วว่าแผนกฉุกเฉินเตียงไม่พอ ช่วงตรุษจีนคนไข้เยอะมาก เพราะฉะนั้นผมให้คุณอยู่นานไม่ได้จริงๆ ครับ”
คุณป้ามองหลัวโจวพร้อมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดอย่างเสียใจและจนปัญญาเล็กน้อย “ฉัน… ฉันรู้สึกว่าฉันฉลองตรุษจีนคนเดียวมันน่าเศร้าเกินไป ฉันรู้สึกว่าพวกคุณเป็นคนดีมาก ไม่รังเกียจฉันเหมือนคนอื่น หมอหลัว ฉันมีเงินนะคะ…”
หลัวโจวได้ยินแบบนี้ก็ไม่ได้พูดอะไร เขารู้ว่าที่คุณป้าพูดว่าไม่รังเกียจเธอหมายความว่าอย่างไร เพราะบนใบหน้าของเธอมีปานที่กินพื้นที่ไปครึ่งหน้า ก็มีแค่พวกหมอที่ผ่านโลกมามากที่จะรับได้
สถานการณ์ของคุณป้าทางโรงพยาบาลก็ตรวจสอบมาอย่างชัดเจนแล้ว เธอชื่อว่าจ้าวชิวจวี บ้านเกิดอยู่ที่ชุมชนแห่งหนึ่งบนเขาในมณฑลเหอหนาน สามีออกมาทำงานจากนั้นก็ไม่กลับบ้านอีกเลย ลูกเสียชีวิตเพราะอาการป่วย หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตก็อยู่ในหมู่บ้านเพียงลำพัง ตามเพื่อนในหมู่บ้านมาเป็นแม่บ้านและทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็ก
เธอเห็นว่ากำลังจะตรุษจีนแล้ว ใครจะอยากให้แม่บ้านและพี่เลี้ยงเด็กอยู่ที่บ้าน ทุกคนต่างให้พวกเขากลับบ้าน หลังจากจ้าวชิวจวีเก็บของเสร็จ จู่ๆ ก็ค้นพบว่า… เธอไม่มีบ้านแล้ว
ตรุษจีน… ยังจะมีอะไรให้ฉลอง
หลัวโจวสงสารจ้าวชิวจวีจึงยอม “งั้น… คุณอยู่ไปก่อน แต่ถ้าคนไข้มา คุณต้องยกเตียงให้นะ”
จ้าวชิวจวีได้ยินแบบนี้ก็รีบพยักหน้า นี่ก็วันที่ยี่สิบเก้าแล้ว
จ้าวชิวจวีเองก็เป็นคนซื่อ หลังจากอาการดีขึ้นก็ช่วยทำความสะอาดชั้นสองของแผนกฉุกเฉิน ทำให้งานทำความสะอาดช่วงตรุษจีนเบาลง จ้าวชิวจวีไม่กลัวสกปรก ไม่กลัวเหนื่อย ยื่นมือเข้ามาช่วยเอง ก่อนวันตรุษจีนจ้าวชิวจวียิ่งทำตัวมีประโยชน์ยิ่งกว่าผู้ชายเสียอีก ช่วงบ่ายช่วยติดกลอนคู่หน้าประตู ช่วยแขวนคำอวยพร จ้าวชิวจวีที่ดูบ้านๆ ไม่มีความรู้อะไร กลับทำให้แผนกฉุกเฉินมีสีสันขึ้น
คืนก่อนวันตรุษจีน จู่ๆ จ้าวชิวจวีก็ไปหาหลัวโจวพร้อมว่า “หมอหลัว ฉันจะออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ”
หลัวโจวรู้ว่าเป็นเพราะที่แผนกมีคนไข้รายใหม่ เขาลังเลครู่หนึ่งแล้วอดถามไม่ได้ “คุณออกจากโรงพยาบาลแล้วจะไปไหน”
ฉางลีน่ายิ่งพูดจาโผงผาง “จริงค่ะ ออกจากโรงพยาบาลแล้วจะไปไหน! วันตรุษจีนแบบนี้ไม่มีโรงแรมเปิดหรอกนะ”
จ้าวชิวจวีคลี่ยิ้มทันที ดีใจมาก! อุ่นใจมาก! ตลอดยี่สิบสามสิบปีที่ผ่านมานี้ เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น
“บริษัทแม่บ้านที่ฉันทำงานอยู่มีห้องเก็บของ ฉันจะไปอยู่ที่นั่นค่ะ” ทุกคนทำอะไรไม่ได้ จึงทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้จ้าวชิวจวี
จ้าวชิวจวีสะพายกระเป๋าออกไป
ฉินหยาหลีอดพูดไม่ได้ “คุณป้าชิวจวีเป็นคนดีมาก! แต่… ชีวิตลำบากเกินไป”
ฉางลีน่าพยักหน้า “ใช่ค่ะ ตอนแรกฉันคิดว่าเจอพวกแกล้งเจ็บเสียอีก หลังจากนั้นก็คิดว่าเป็นโรคจิตจึงไม่ได้… ทำดีกับคุณป้าเลย แต่ภายหลังจึงรู้ว่าเธอป่วย และคุณป้าก็เป็นคนดีมาก ทำความสะอาดห้องเวรของเราได้สะอาดมาก เฮ้อ… น่าสงสารจริงๆ เลย”
หลัวโจวเองก็หน้าแดงเล็กน้อย แม้ว่าหมอไม่ควรรักษาผู้ป่วยตามอารมณ์ของตัวเอง แต่… หลัวโจวอายุเพิ่งเท่าไรเอง จิตใจคนคือสิ่งที่ต้องฝึก
คืนก่อนวันตรุษจีนเงียบผิดปกติ หลังจากหมอเวรดูแลคนไข้เสร็จ ก็รวมตัวกันอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาลชั้นสองเพื่อคลายความหดหู่ของคืนก่อนวันตรุษจีนนี้
พอเที่ยงคืน เสียงระฆังปีใหม่ในโทรทัศน์กำลังจะดังขึ้น
ฉางลีน่าอดพูดไม่ได้ “ฉัน… หิวนิดหน่อย สั่งเดลิเวอรีไหมครับ” หวังเซียนพูด
หลัวโจวอดบ่นไม่ได้ “วันตรุษจีนแบบนี้เดลิเวอรีร้านไหนจะเปิด!”
“ตอนนี้ฉันอยากกินเกี๊ยว” เสี่ยวฮุยอดพูดไม่ได้
ทุกคนได้ยินคำว่าเกี๊ยวก็อดบ่นไม่ได้ “พูดถึงเกี๊ยวตอนนี้ทำไมเศร้าเกินไปแล้ว คุณไม่รู้เหรอว่านี่เป็นข้อห้ามของการอยู่เวร”
หวังเซียนยิ้มพูด “จริงครับ พูดถึงเกี๊ยวผมก็คิดถึงลูกชายผมเลย มา เรามาพูดเรื่องซวยๆ กันดีกว่า!”
“ไสหัวไป!”
“ฮ่าๆๆ…”
คำพูดล้อเล่นของหวังเซียนทำให้ทุกคนอดขำไม่ได้ หยาหลีหยิบช็อกโกแลตกล่องหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก “อ่ะ ถือว่าเป็นอาหารค่ำของคืนส่งท้ายปีเก่า”
ตอนนี้เอง จู่ๆ ลิฟต์ก็เปิดออก! เสียงที่ดังมาอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนตกใจ รีบเก็บช็อกโกแลต
จากนั้นจู่ๆ ทุกคนก็เห็นหญิงคนหนึ่งสวมเสื้อกันหนาวหลายชั้นเดินเข้ามา บนตัวเต็มไปด้วยหิมะ
“แฮะๆ ฉันห่อเกี๊ยวปีใหม่มาให้ ฉันรู้ว่าพวกคุณเข้าเวรดึกตรุษจีนก็ไม่ได้กลับบ้าน ฉันเลยห่อเกี๊ยวมาให้ ยังร้อนๆ อยู่เลย พวกคุณลองชิมดูนะคะ!”
เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู ทุกคนต่างอึ้งไป! จ้าวชิวจวีนั่นเอง
เธอเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ในมือถือหม้อใหญ่ แบกตะกร้าใบหนึ่ง ข้างในมีถ้วยตะเกียบที่เป็นของใหม่ทั้งหมด! จ้าวชิวจวีวางหม้อเกี๊ยวบนโต๊ะ จากนั้นยกมือขึ้นข้างริมฝีปาก พ่นลมหายใจอุ่นๆ ออกมาให้มือที่เย็นเยียบอุ่นขึ้นบ้าง มือที่หยาบกระด้างอยู่แล้วตอนนี้เย็นจนม่วงช้ำแล้ว ทุกคนเห็นฉากนี้ต่างอึ้งไป
“คุณป้า คุณ…” ฉินหยาหลีอดถามไม่ได้ “คุณไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะคะ อากาศเย็นขนาดนี้แล้วยังจะวิ่งมา…”
จ้าวชิวจวีมีรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาและไม่มั่นใจอยู่บนใบหน้า “ไม่เป็นไรเลยค่ะๆ” เธอพูดจบก็หยิบถ้วยและตะเกียบออกมา ก่อนจะเปิดฝาหม้อ ทันใดนั้นเกี๊ยวร้อนๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน ฉากนี้ตัดกันอย่างชัดเจนกับมือที่เย็นจนม่วงช้ำและเศษหิมะบนตัวเธอ ทุกคนรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา
“พวกคุณเป็นเสาหลักของประเทศชาติ จะมาเทียบกับฉันไม่ได้ ฉันแค่คนชนบทคนหนึ่ง ทำการใหญ่อะไรไม่ได้ ทำได้แค่งานเล็กๆ น้อยๆ ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของศาสตราจารย์เฉินและทุกคน ฉันคง… เฮ้อ! ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ รีบกินเถอะ เดี๋ยวจะเย็นหมด” คำพูดภาษาจีนกลางสำเนียงท้องถิ่นชัดเจนของจ้าวชิวจวีเต็มไปด้วยความเรียบง่ายและจริงใจ และดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ทุกคนอดอยากร้องไห้ไม่ได้
บางครั้งสิ่งที่น่าประทับใจที่สุดไม่ใช่ความหวือหวาใดๆ แต่เป็นเกี๊ยวถ้วยหนึ่งที่มาส่งถึงแผนกฉุกเฉินในคืนก่อนวันตรุษจีน ที่อบอุ่นไปถึงสุดขั้วหัวใจ พวกคนที่สร้างภาพให้ดูมีภูมิฐาน มีความสามารถ พูดจาสุภาพ ก็ถูกพวกเขาช่วยชีวิตเหมือนกัน แต่ตรุษจีนกลับไม่มีใครถามไถ่ถึงพวกเขาเลย คุณป้าคนที่ทุกคนรู้สึกว่าหยาบกระด้าง เป็นคนเรียบง่าย ถึงขั้นเหมือนเป็นโรคประสาทเล็กน้อย กลับนึกถึงพวกเขาในช่วงเวลาสำคัญ
“ขอบคุณครับคุณป้า!”
“ใช่ค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ นะคะ”
ทุกคนต่างขอบคุณจนคุณป้าหน้าแดงขึ้นมา
“พอแล้ว พวกคุณหยุดชมฉันได้แล้ว ฉัน… ฉันเขินหมดแล้ว”
แม้หวังเซียนก็ไม่เกรงใจแล้ว คีบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งเข้าปาก “ว้าว! อร่อยมากครับ! พวกคุณลองชิมดู”
“จริงเหรอ”
“อย่ามาแย่งของฉันนะหวังเซียน ไอ้สารเลว!”
“ฮ่าๆ… ฮ่า…”
จ้าวชิวจวีเห็นฉากครึกครื้นนี้ บนใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน บางทีสิ่งที่เธอต้องการคือการมีใครสักคนอยู่เคียงข้าง บางทีชีวิตคนเราก็เหมือนเกี๊ยว มีหลายอย่างอยู่ข้างใน ทั้งรสเปรี้ยว หวาน หอม และเผ็ด กินเข้าปากสัมผัสถึงความอร่อย เข้าปากไปอุ่นถึงท้อง และตอนนี้ยิ่งอบอุ่นไปถึงสุดขั้วหัวใจ
มองทิวทัศน์ที่สวยงามนอกหน้าต่าง ฟังการนับถอยหลังบนโทรทัศน์ และกินเกี๊ยวในถ้วย ฤดูหนาวนี้ ตรุษจีนนี้ ไม่หนาวเลยสักนิด!